If there's only praise, it can get lost. But if there's only a warning, it might wither away.
If you ask what we want between praise and reproach, this question is not difficult to answer, and most people have a similar answer.
But if you change that new question...If life henceforth is only appreciated, cheered, no, no greeting, no disadvantages at all, with a life of constant reminders...What would you choose?
Luang Pee thinks that deep down, everyone feels good "with compliments." The King himself really likes it. When we get compliments at the desired pace, it gives us a lot of encouragement and power. But every time our hearts lean like that, we always have to remind ourselves, because being surrounded by compliments does not really give us anything but to fill our self-esteem.
What they watch is true, we can do it anyway, right? Whether they watch or not, the results are not different, but deep down, our passion and self-esteem are like, and every time we like it, we will accidentally stick to it, and if often addicted, we will stray from reality.
If the whole life receives only praise, only one blessing, or positive energy, without anyone daring to warn, daring to say hello, or reflecting our lives, what we will return to is "ignorance," because we only see illusions and think that we are good enough to eventually bring our lives down.
As for the reproach that we often don't like, for those whose hearts aren't strong enough, imagine what you're going to do. People close to you are waiting to brake, greet and greet again with some concern, or think for us. It would look heavy and impair energy, like putting yourself in a toxic environment.
But consider it carefully, at least if the reproach is hidden, it is very valuable and may be better than praise, because at the very least it is beneficial and helps us grow.
"Praise" is like a kind teacher who encourages, but it can make us addicted and addictive, and "praise" is like a mean teacher who makes us grow, but it can make us stressed and scared.
But whatever the words, finally, the one who has the right to "choose" is ourselves. Make good choices. Words are like food that is piled in front of us. We have the right to eat only useful words...Don't waste just because someone cheers. And don't lose zero just because someone says hello.
Because both praise and gossip are the "moral world" that everyone on earth faces just by knowing it, and the most important thing is to be "conscious" with a "friendly" that can still warn us at the right point.
And if one day we have to be the one to speak to others, choose the right word, and the wise word for our listeners, for every word we utter...In the end, it is our own karma.
จากประสบการณ์ของหลายๆ คน การได้รับคำชมเป็นเหมือนการเติมกำลังใจที่ทำให้รู้สึกมีกำลังใจและพร้อมจะทำสิ่งต่างๆ ได้ดีขึ้น แต่ก็เคยเห็นหลายครั้งที่เมื่อคนเราได้รับแต่คำชมโดยไม่มีใครกล้าพูดเตือนหรือแนะนำข้อผิดพลาดเลย กลับทำให้เกิดความประมาทและยึดติดในความคิดว่าตัวเองเก่งพอแล้ว ซึ่งส่งผลเสียต่อการพัฒนาในระยะยาว ในขณะเดียวกัน คำตำหนิหรือลูกทักเตือนจากคนรอบข้าง บางครั้งก็เป็นเรื่องยากที่เราจะยอมรับ โดยเฉพาะสำหรับคนที่ยังไม่เข้มแข็งพอ แต่ถ้าหากแกะรอยคำตินั้นออกมาและค้นหาความจริงภายใน ก็จะพบว่ามันมีคุณค่าที่ช่วยชี้ให้เห็นเส้นทางการพัฒนาตัวเองได้ดีมากกว่าคำชมที่อาจทำให้หลงตัวเอง จากการลองเปลี่ยนมุมมองและฝึกการรับคำติอย่างตั้งใจ ยอมรับว่ามีบ้างที่รู้สึกท้อหรือกังวล แต่เมื่อผ่านจุดนั้นไปได้ ชีวิตกลับเติบโตขึ้นอย่างชัดเจน นอกจากนี้ยังช่วยให้เราเรียนรู้ที่จะคัดกรองว่าอะไรควรรับมาเป็นแรงจูงใจ และอะไรควรปล่อยไปโดยไม่ยึดติด จึงอยากแนะนำว่า ทุกคำพูดเปรียบเหมือนอาหารจิตใจที่เราจะต้องเลือกกินอย่างมีสติ ไม่ว่าจะเป็นคำชมที่เป็นกำลังใจ หรือคำเตือนที่ทำให้เรารู้ทันตัวเอง การมีเพื่อนหรือกัลยาณมิตรที่คอยตักเตือนอย่างเหมาะสม จะทำให้เราเดินทางบนเส้นทางชีวิตได้อย่างมั่นคงและสมดุลที่สุด สุดท้าย เมื่อถึงวันที่เราเป็นฝ่ายพูดกับผู้อื่น ก็ขอให้เลือกใช้คำพูดที่พอดีและปลูกฝังปัญญาต่อผู้ฟัง เพราะคำพูดนั้นไม่ใช่เพียงคำพูดธรรมดา หากมันคือ "วจีกรรม" ซึ่งสะท้อนถึงตัวตนและคุณค่าของเราเองอย่างแท้จริง
