Love yourself enough to dare to "cut" someone who is out of line and doesn't honor you.
No matter how much that person affects their feelings,
You have to be clear and decisive.
Don't let him feel like you're "allowed."
Let him express himself to you in any way.
If he undervalues you with words and deeds,
Of course, he would do it more often, harder.
And then one day, you'll be just "emotional."
Don't love anyone until you forget how valuable you are.
The words "tolerable, acceptable, forgiving."
Doesn't make him look good at you.
But instead, you become a "priceless man."
Turn your back on the person who made you feel bad.
Don't put up with people who make you love yourself less.
Absent him, "You're not dead."
But when endured like a dishonorable man,
Out of dignity. That's it. Dead!
🫶🏻 Thank you, the owner of the article.
ในชีวิตจริง ผมเคยเจอสถานการณ์ที่เวลาคนรอบข้างพูดจาหรือกระทำอย่างไม่ให้เกียรติ มันไม่ใช่แค่ทำให้เรารู้สึกแย่ แต่ยังทำลายความมั่นใจและคุณค่าของตัวเองอย่างมาก ผมเองก็เคยทน เพราะคิดว่ายอมรับได้ หรือเพื่อรักษาความสัมพันธ์บางอย่าง แต่สุดท้ายก็รู้สึกว่าตัวเองหมดคุณค่าไปเรื่อยๆ การรักตัวเองมากพอจึงเป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้เรากล้าพอที่จะบอกปัดคนที่ล้ำเส้นและไม่เคารพเรา สิ่งที่ผมเรียนรู้คือ การตั้งขอบเขตที่ชัดเจนเป็นสิ่งจำเป็น เช่น หากใครพูดจาด้อยค่าหรือใช้เราเป็นที่ระบายอารมณ์ เราควรแสดงความชัดเจนและไม่อนุญาตให้พฤติกรรมนั้นเกิดขึ้นอีก แม้ว่าจะรู้สึกเสียดายหรือคิดว่าคนนั้นสำคัญต่อเราเพียงใด แต่ถ้าเขาไม่เปลี่ยนแปลงก็ต้องกล้าตัดความสัมพันธ์ เพื่อรักษาศักดิ์ศรีและคุณค่าของตัวเอง ความรักตัวเองไม่ได้หมายความว่าต้องรับทุกอย่างได้ หรือให้อภัยโดยไม่มีขอบเขต เพราะนั่นอาจทำให้ตัวเองกลายเป็นคนไร้ราคาอย่างที่บทความกล่าวไว้ สุดท้าย ผมขอแนะนำให้ทุกคนหมั่นทบทวนคุณค่าของตัวเอง และกล้าที่จะปกป้องสิ่งนั้นด้วยการหันหลังให้กับคนที่ทำให้เรารู้สึกแย่ เพราะชีวิตเราสั้นเกินกว่าจะทนกับคนที่ไม่เห็นค่าของเราอย่างแท้จริง