เอาแบบตรง ๆ เลยนะ—มันโคตรโหดจริง ๆ ตอนนี้ ทำงานแทบตาย ตื่นเช้า กลับดึก เหนื่อยเหมือนหมา แต่เงินเดือนเหมือนโดนตรึงไว้กับอดีต ขณะที่ค่าครองชีพมันวิ่งไปอนาคตแล้ว ของทุกอย่างขึ้นราคาแบบไม่เกรงใจใคร ข้าวจานเดิมแพงขึ้น ค่าไฟพุ่ง ค่าใช้จ่าย​ทุกอย่าง​ก็เหมือนจะเอาให้จมดิน บางทีมันไม่ใช่แค่ “ไม่พอใช้” แต่

เสียงลากเก้าอี้ดังเอี๊ยด… ทั้งที่ในห้องไม่มีใคร “คงเป็นลม” มีนา พูดปลอบตัวเอง ขณะยืนมองเงาสะท้อนในกระจกเก่า ๆ ของห้องเช่าราคาถูกที่เธอเพิ่งย้ายเข้ามา ห้องหมายเลข 13 เจ้าของหอบอกแค่ว่า ห้องนี้ว่างนานแล้ว คืนแรก เธอฝันถึงผู้ชายคนหนึ่ง ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวเปื้อนเลือด ยืนปลายเตียง มองเธอด้วยสายตาเศร้