Sad Substances EP - 20 Light Out

Many EPs during my childhood

It slowly fused to make me grow up.

If you compare the past to color,

I must be the rainbow man.

There are many colors, but none of them are my main color.

I never knew what I liked and what I didn't like.

What instrument do you like to play? Like water paint or wood paint.

Until I grew up, I started searching for identity.

Finally, I don't like anything.

Aside from taking free time to play games

Or watch a cartoon that you like

It's something that's easy to do.

And it's the easiest to release emotions.

"Until the whole..Photography began to come into my life. "

Being photographed in front of a job is a daily report.

And someone said, "Take a beautiful picture."

It made me feel like I was getting accepted.

I tried so hard to take pictures of people, animals, things.

And keep shooting it. Go to work. Get some work.

Take some travel pictures, take some pictures for the family.

I started having friends who liked to take pictures together more socially.

The more you shoot, the better you get.

Many times go to train. It will be recommended to do more and more.

I'm very happy with it.

To cause a challenge to yourself.

Unknowingly, the better you want to shoot.

The better equipment is required.

It costs more to just want more recognition.

It's an acceptance I've never received before.

But I always knew.

In myself, I was afraid to take pictures and not be beautiful.

At first I didn't even dare to look at my picture because I was scared.

Every time I start to be scared, the lights are burning with confidence.

It's starting to disappear.

Being blamed. Reprimand.

Gossip, evil, starting to replace the compliment.

Confidence is slowly dimming until it's just a firefly light.

And then the darkness started counting 1 again with me.

"Or maybe... the lights in me didn't go out.

But just hiding in the darkness that still can't find its way out. "

# Sad substance # wound in the heart # Emotions # lemon 8 diary # Lemon 8 Howtoo

2025/9/1 Edited to

หลายคนอาจรู้สึกเหมือนกันกับการค้นหาตัวตนที่เหมือนจะไม่มีสีหลักอย่างชัดเจนเหมือนในบทความนี้ ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดาของการเติบโต เพราะชีวิตของคนเราไม่ได้เป็นเส้นตรงที่ชัดเจนเสมอไป การเดินทางด้วยการถ่ายภาพจึงไม่ใช่แค่การบันทึกภาพสวย ๆ เท่านั้น แต่ยังเป็นการสะท้อนอารมณ์และค้นหาความหมายในชีวิตมากขึ้น ช่วงเวลาที่เราต้องต่อสู้กับความกลัว ไม่มั่นใจ หรือแม้แต่คำวิจารณ์จากภายนอก เป็นเรื่องที่ทำให้แสงไฟหรือความมั่นใจของเราค่อย ๆ หรี่ลงเหมือนในเนื้อเรื่อง แต่ในความจริงแล้ว แสงไฟนั้นอาจไม่ได้ดับ แต่มันเพียงแค่ถอยกลับไปอยู่ในที่ที่เรายังต้องหาทางออกและร่วมฟื้นฟูตัวเองใหม่ การถ่ายภาพยังสามารถเป็นเครื่องมือที่ดีมากในการช่วยเยียวยาใจและสร้างความมั่นใจให้กับเราทีละน้อย ๆ เมื่อเราฝึกฝนและได้รับคำชมเชยอย่างจริงใจ มันจะกลายเป็นเชื้อไฟที่ทำให้เราอยากพัฒนาและท้าทายตัวเองเพื่อก้าวไปข้างหน้า อุปกรณ์ถ่ายภาพที่ดีขึ้นอาจจะช่วยให้ภาพออกมาดูดีขึ้น แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความรู้สึกและแรงบันดาลใจที่แท้จริงในการถ่ายทอดเรื่องราวผ่านภาพถ่ายเหล่านั้น นอกจากนี้ การมีสังคมหรือเพื่อนที่แชร์ความชอบในสายเดียวกัน ก็ช่วยเติมเต็มความรู้สึกของการได้รับการยอมรับและเข้าใจซึ่งกันและกันได้เป็นอย่างดี เราสามารถแลกเปลี่ยนประสบการณ์ ความคิด และแรงบันดาลใจ มอบกำลังใจซึ่งกันและกันในวันที่รู้สึกแสงสว่างในใจมันเลือนรางไป สุดท้ายนี้ อยากให้ทุกคนรู้ว่ายิ่งเราเปิดใจและยอมรับช่วงเวลาที่เรารู้สึกอ่อนแอ กลัว หรือไม่มั่นใจ มันคือก้าวแรกของการฟื้นฟูตัวเองให้กลับมาส่องแสงในแบบของเราครั้งใหม่ ถ่ายภาพหรือกิจกรรมสร้างสรรค์อื่น ๆ สามารถเป็นสะพานเชื่อมความรู้สึกเหล่านั้นให้กลายเป็นพลังที่ยั่งยืนในการค้นหาตัวตนที่แท้จริงของเราอย่างแท้จริง