จากประสบการณ์ที่เคยเจอมา บางครั้งเราก็รู้สึกว่าไม่มีใครเข้าใจความเจ็บปวดหรือเรื่องราวของเราเลยแม้แต่น้อย ทุกครั้งที่พยายามจะแชร์ความรู้สึกหรือความทุกข์ใจกับคนรอบข้าง กลับโดนมองว่าน่าขำ หรือไม่จริงจัง ซึ่งทำให้เรารู้สึกโดดเดี่ยวและเก็บความรู้สึกนั้นไว้ในใจเรื่อยมา การเติบโตและเรียนรู้ที่จะอยู่กับตัวเองให้ได้บางครั้งกลายเป็นพันธนาการที่ทำให้เราพยายามเก็บซ่อนเรื่องราวต่างๆ ไว้อย่างเงียบๆ เพราะกลัวว่าสิ่งที่เรารู้สึกจะถูกล้อหรือไม่ได้รับความเห็นใจ ถึงแม้ว่ามนุษย์เราจะต้องมีที่พึ่งพิงและใครสักคนที่เราไว้ใจ แต่บางครั้งสถานการณ์รอบตัวก็ไม่เอื้ออำนวยให้เกิดความใกล้ชิดเช่นนั้นได้ สำหรับใครที่กำลังเจอความรู้สึกแบบนี้ อยากบอกว่าสิ่งสำคัญคือการยอมรับความรู้สึกของตัวเอง และพยายามหาคนที่ไว้ใจได้จริงๆ เพื่อปลดปล่อยความรู้สึกนั้นโดยไม่ต้องกลัวการถูกตัดสิน นอกจากนี้ยังสามารถใช้วิธีการเขียนบันทึกหรือสร้างกิจกรรมบำบัดใจ เช่น วาดภาพหรือฟังเพลง เพื่อช่วยบำบัดความเศร้าได้ดีด้วย และไม่ว่าความรู้สึกจะหนักหนาสาหัสแค่ไหน อย่าลืมว่าเพื่อนหรือใครสักคนที่เข้าใจและพร้อมรับฟังเสมอมีอยู่จริง อย่ากลัวที่จะขอความช่วยเหลือ เพราะการได้รับการสนับสนุนจากผู้อื่นจะช่วยให้เราผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนั้นไปได้อย่างเข้มแข็งมากขึ้น