โอยามาคุมิกินอาหารเช้าที่ฉันทำ 147
สุนัขจรจัดกัดพี่ชายของฉันดังนั้นฉันคิดว่าฉันจะเอาชนะสุนัขจรจัดแถวนี้
หากคุณไปที่ภูเขาเล็กๆ ใกล้ๆ สุนัขดุร้ายจะน้ำลายไหลและคำราม
"มาทำกับเขากันเถอะ.."
ฉันจะรอจนกว่าเป้าหมายจะเข้ามาใกล้พอสำหรับฉัน
"พลังการฆ่านั้นแข็งแกร่ง อย่าชี้ไปที่คนใช่ไหม"
หนังสติ๊กถูกยืมโดยพี่ชายของเพื่อนบ ้านของฉัน
คนที่สอนฉันหลายสิ่งหลายอย่าง
ตีหน้าผากและสุนัขเป็นลมด้วยความเจ็บปวดด้วยการเป่าเพียงครั้งเดียว
จากนั้นลูกสุนัขสองตัวก็ออกมาจากเงามืดและเริ่มร้องไห้
"คุว~n คุว~n"
ฉันหนีไปร้องไห้เพราะฉันทนไม่ได้อีกต่อไป
ฉันสังเกตเห็นว่าฉันทิ้งหนังสติ๊กไว้ดังนั้นฉันจึงแลกเปลี่ยนมันระหว่างทาง แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างฉันไม่สามารถหาได้
มันเริ่มมืดแล้วและฉันไม่เห็นอะไรอีกแล้ว
ฉันไปขอโทษพี่ชายที่ทำมันหาย
"ฉันจะไปรับทีหลัง ไม่เป็นไร"
เธอพูดด้วยความกรุณาและปฏิบัติต่อฉันด้วยเค้ก น้ำผลไม้ และมันฝรั่งทอด
นั่นคือจุดสิ้นสุดของเรื่อง
ฉันรักมันฝรั่งทอดม ากจนฉันมีการ์ด Kamen Rider มากมาย
สักวันหนึ่งฉันลืมไป แต่ฉันหมกมุ่นอยู่กับการมอบการ์ดทั้งหมดที่ฉันรวบรวมให้คนอื่น
แม้แต่พี่ชายที่ใจดีของฉันก็หยุดพบฉันสักวันหนึ่ง
ฉันไม่กินมันฝรั่งทอดที่ฉันชอบอีกต่อไป
50 ปีแล้วที่ฉันไม่อยากเห็นสุนัข
ฉันยังไม่ได้ยกโทษให้ตัวเอง
โลกเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจและความเมตตา
ฉันยังไม่ได้พบคุณ
この物語には、幼い頃の恐怖と優しさ、そして失ったものへの深い悔恨が描かれています。野良犬に対する攻撃的な行動の裏側には、弟を守ろうとする強い思いがありましたが、一撃で倒した犬の仔犬たちに触れた瞬間、心が大きく揺れ動きます。私も過去に同じような経験をしたことがあり、無力さと罪悪感に押しつぶされそうになった苦い記憶が蘇りました。 人は過ちを通して成長し、優しさの意味を学んでいくのだと思います。特に、貸してくれた近所のお兄さんの寛大な態度と温かいもてなしは、主人公にとって忘れがたい救いとなりました。お気に入りだったポテトチップを今は食べられなくなったという心情も、痛々しいほど共感できます。 私たちの日常には、小さな優しさや思いやりがたくさん溢れていますが、それを見つけるのは時に難しいものです。主人公が最後に綴った「世界は思いやりと優しさに満ち溢れているが、まだ巡り合えていない」という言葉には、多くの人が抱く孤独や期待が詰まっています。この物語を通して、あなた自身の過去と向き合い、少しでも癒やしや前を向く勇気を持てるきっかけになれば幸いです。