นางวิสาขามีอายุยืนถึง 120 ปี ผมหงอกบนศีรษะแม้เส้นหนึ่งก็ไม่มี นางได้เป็นประหนึ่งเด็กหญิงรุ่นอายุราว 16 ปี เป็นนิตย์ ผู้คนที่เห็นนางเดินไปวัดพร้อมกับลูกและหลานย่อมถามกันว่า "ในหญิงเหล่านี้ คนไหน คือ นางวิสาขา" เพราะนางดูไม่แก่เลย

คนที่เห็นนางวิสาขาเดินไปอยู่จะคิดว่า "ขอจงเดินไปหน่อยเถิด แม่เจ้าของเราเดินไปอยู่ย่อมงาม"คนที่เห็นนางยืนนั่ง หรือนอนก็ย่อมคิดว่า "จงยืน จงนั่ง จงนอนหน่อยเถิด แม่เจ้าของเรายืนแล้ว นั่งแล้ว นอนแล้วย่อมงาม" ใครๆ พูดไม่ได้ว่า "ในอิริยาบถทั้ง 4 มีอิริยาบถหนึ่งอิริยาบถใดของนางไม่งาม"

นางวิสาขามีกำลังเท่าช้าง 5 เชือก พระเจ้าปเสนทิโกศลจึงมีพระประสงค์จะทดลองกำลังจึงรับสั่งให้ปล่อยช้างไป ช้างนั้นชูงวง วิ่งรี่เข้าใส่นางวิสาขา หญิงบริวารของนางพากันวิ่งหนีไป

นางวิสาขาคิดว่า เราจักจับช้างอย่างไรหนอ และคิดว่า "ถ้าเราจับช้างนั้นอย่างมั่นคง ช้างจะฉิบหาย" แล้วจึงเอานิ้ว 2 นิ้ว จับงวงแล้วผลักไป ช้างไม่อาจทรงตัวอยู่ได้ซวนล้มลงที่พระลานหลวง มหาชนได้ให้สาธุการ นางพร้อมกับบริวารได้กลับเรือนโดยสวัสดี

คำอธิบาย และอ้างอิง

1. คนในสมัยพุทธกาลเป็นผู้ที่มีบุญมาก ร่างกายจะแข็งแรง และมีกำลังมากเพราะบุญที่ได้ทำไว้ดีแล้วตั้งแต่อดีตชาติ เช่น องคุลิมาล มีกำลังเท่ากับช้าง 7 เชือก เพราะชาติหนึ่งในคราวที่โลกว่างจากพระพุทธเจ้า องคุลิมาลเกิดเป็นชาวนา วันหนึ่ง เห็นพระปัจเจกพุทธเจ้าองค์หนึ่งเปียกน้ำฝน มีจีวรชุ่ม ถูกความหนาวเบียดเบียนเข้าไปยังที่นาของตน จึงเกิดความโสมนัสว่า บุญเขตปรากฏแก่เราแล้วจึงได้ก่อไฟถวาย ด้วยบุญนั้นเมื่อได้มาเกิดในชาตินี้องคุลิมาลจึงสมบูรณ์ทั้งกำลังแรงและกำลังเชาวน์คือปัญญาฉับไวทรงกำลังเท่าช้างสาร 7 เชือก

2. พระไตรปิฎกและอรรถกถาแปล ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่ม 41 หน้า 73 - 115, เล่ม 53 หน้า 137