ตอนเด็กๆ บ้านอยู่กลางสวนผลไม้ ห่างไกลผู้คน ถึงเวลากินข้าว มีแม่ทำกับข้าวให้กิน วางเตรียมบนโต๊ะ มีฝาชีที่สานด้วยไม้ไผ่ครอบไว้ น้ำพริกหนุ่ม ผัดบวบใส่ไข่ที่แสนเกลียดแต่แม่ชอบทำมาก ไม่รู้เป็นอะไร แกงเลียงกุ้งสดร้อนๆ เหม็นกะปิ ปิดจมูกทุกครั้งที่แม่ทำ..แกงเผ็ดหมูสามชั้นน้ำพริกแกงที่พ่อตำเองเสียงดังโป้กป้าก ฉุนแสบคอ ไม่อยากกิน อยากจะกินไก่KFC อยากจะกินราเม็งสำเร็จรูป อยากจะกินซูชิ 🍣

บอกกับแม่ว่า โตขึ้นหนูจะย้ายไปอยู่ในเมือง

พอโตขึ้น ได้ย้ายไปอยู่ในเมืองสมใจ .. ใช้ชีวิตในเมืองหลายปี กินแต่อาหารสำเร็จรูป คิดถึงกับข้าวที่แม่ตั้งใจทำ คิดถึงผัดบวบที่แม่ชอบทำ เพราะลองทำเองก็ไม่อร่อยเหมือนแม่ทำ แกงเลียงวันนั้นที่เหม็นกะปิเหลือเกิน ตอนนี้เป็นเมนูที่ต้องได้ทำกินทุกวัน ไปซื้อผักจนป้าร้านขายผักจำได้ 😆 แต่ก็ไม่อร่อยเท่าแม่ทำให้กินอยู่ดี แกงเผ็ดหมูสามชั้น ที่ไม่ได้กินนานแล้ว รสชาติของการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ..

มาวันนี้ โหยหาชีวิตแสนสงบในวัยเด็ก บ้านที่อยู่กลางสวนผลไม้ ห่างไกลผู้คน ไม่ได้ยินเสียงรถที่แสนวุ่นวายจากถนนใหญ่

สุดท้ายแล้ว ก็กลับมาอยู่ที่บ้าน บ้านชนบท ที่ไม่วุ่นวาย อยู่ห่างไกลผู้คน 🥹🌸🥰

#บ้านสวน #ชีวิตชนบท