วันที่ได้เรียนรู้ว่าบางเรื่อง…ยังไม่ต้องแก้ก็ได้ แค่พักบ่อยๆก็พอ.

🗓️วันจันทร์ที่ 1 ธันวาคม 2568

วันนี้ขอหยุดไว้แค่นี้ก่อนนะ เรารู้ดีว่าปัญหาย่อมมีทางออก ในเมื่อเราเลือกเดินเส้นทางนี้แล้ว ก็ต้องมีวันที่เหนื่อย ท้อ หรืออยากถอย แต่เราหวังว่าเราจะยังเดินต่อไปได้เสมอ

ถ้าเส้นทางมันยากขึ้น ก็แค่พักบ่อยขึ้น แล้วค่อย ๆ เดินต่อ เดินช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร เพราะปัญหาหลักจริง ๆ นั้นมีทางแก้อยู่แล้ว ส่วนเรื่องอื่นที่เข้ามา อาจเป็นเพราะเรายังต้องเรียนรู้เพื่อก้าวผ่านมันไป

เราไม่อยากเสียความสงบ — ใช่ — แต่ก็ไม่ชอบเวลาที่ตัวเองรู้สึกว่ารับมือไม่ได้ ทั้งที่บางเรื่องอาจจะต้อง “รอเวลา” 2–3 เดือนเพื่อให้มันคลี่คลายเองด้วยซ้ำ

เค้าไม่ยอมมาก็ดีในอีกแง่หนึ่ง เราเลยอยู่กับความคิดเดียวในวันนี้ว่า

“สิ่งที่จัดการไม่ได้ตอนนี้ ก็ไม่เป็นไร แค่ยอมรับว่ามันยังจัดการไม่ได้ก็พอแล้ว”

⸻

🗓️วันอังคารที่ 2 ธันวาคม 2568

โทรศัพท์ของเราเริ่มเข้าปีที่ 7 แล้ว ช่วง 2–3 อาทิตย์ที่ผ่านมาเริ่มมีอาการค้าง หน่วง ใช้งานไม่ลื่น เราเลยลบแอปที่ไม่ค่อยได้ใช้ไปบ้าง เครื่องก็กลับมาทำงานดีขึ้น แต่พอสัปดาห์นี้เริ่มกลับมาอาการเดิม เราก็ตัดสินใจลบเพิ่มอีก

แอปบางอย่าง เช่น แอปจองตั๋วเครื่องบินทั้งสามเจ้า เราย้ายไปไว้ในเครื่องแม่แทน ส่วนแอปที่เราใช้เป็นงานอดิเรก—อย่าง Blockdit, Meb และ Storytel—เราย้ายไปไว้ในอีกเครื่องที่ญาติผู้น้องให้ไว้ตอนนั้น แผลนว่าจะใช้วัน Social Detox แต่สุดท้ายก็แทบไม่ได้หยิบมา เพราะตอน Detox เราจะลบแอปทิ้งไปเลย แล้วค่อยโหลดใหม่มากกว่า

เรายังมีอีกเครื่องหนึ่ง เป็น Nokia รุ่นเก่า โทรเข้าออกอย่างเดียว ญาติผู้น้องให้มาเหมือนกัน

พูดถึง “ความอยาก” ทุกคนก็มีเหมือนกัน เราเองตอนนี้ก็มี คืออยากได้ iPad กับ E-reader ส่วนโทรศัพท์ใหม่ยังเฉย ๆ แต่ก็อยากศึกษาว่า iPhone 13 ยังน่าซื้ออยู่ไหม โดยเฉพาะ มือสอง

เพราะถ้าเจอเครื่องสภาพดี ราคาดี มันก็เหมือน “ภาพในอุดมคติ” ในตอนนี้เลย

แต่ถ้าซื้อมือหนึ่งก็ง่าย ไม่ต้องคิดเยอะ แต่เราก็ยังอยากรู้ข้อดีข้อเสีย รวมถึงหาข้อมูลร้านดี ๆ ไว้เป็นแผนสำรองอยู่ดี

เราชอบที่ตัวเองไม่ถูกต้อนด้วยกิเลสมากนัก เลยรวบมันทั้งหมดไว้ในชื่อเดียวว่า

“ความอยากของฉัน”

เราจำเป็นต้องทบทวนสิ่งเหล่านี้ซ้ำๆ เพื่อให้ตัวเองได้โฟกัสกับความต้องการของตัวเองจริงๆ การมีของที่เราแค่เพียงอยากได้ สำหรับตัวฉันนั้นยังไม่มากพอที่จะอนุญาตให้ตัวเองซื้อหรือคว้าเอามาได้ง่าย ๆ เพราะถ้าไม่ฝึกนิสัยพวกนี้ไว้ ตัวฉันอาจจะหลุดโฟกัสจากเรื่องที่สำคัญต่อตัวฉันเองในระยะยาวก็ได้

บางทีอนาคตของฉันอาจเหลือไว้เพียง Nokia รุ่นเก่าที่ใช้ได้แค่โทรเข้าโทรออก…

ฉันหวังว่า นิสัยที่ฉันฝึกฝนไว้จะเกลาให้ฉันแข็งแกร่งและแข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ ฉันอยากรู้จักตัวเองในมุมนั้นค่ะ และหวังว่าเราจะพบกันในจังหวะที่ดีนะ ❤️

📝เมื่อวานนี้เรานั่งเงียบ ๆ อยู่ในสวนสาธารณะอยู่นานเหมือนกันค่ะ เหมือนนั่งชาร์จพลังตัวเองก่อนจะกลับเข้าไปในโหมด “สนามรบ” อีกครั้ง เรารู้สึกทั้งห่วงและกังวลกับอาการของป้าที่เราดูแล—ที่มักจะนอนตอนเย็นแล้วตื่นกลางดึก—และเราก็รู้ดีว่าพฤติกรรมแบบนี้ยิ่งทำให้อาการของเธอแย่ลงไปอีก

เรารู้สึกว่ามันยากเหลือเกินในการทำความเข้าใจ “บริบทของเมื่อวาน” ว่าทำไมทุกอย่างถึงหนักใจขนาดนั้น

แต่พอวันนี้กลับรู้สึกเบาลงอย่างเห็นได้ชัด มันไม่หนักเหมือนเมื่อวานแล้ว กลายเป็นความเฉย ๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้น เราเลือกที่จะจดเรื่องนี้ไว้ เพื่อเอาไปปรึกษาคุณหมอในการนัดครั้งหน้าแทน

อีกอย่างที่เราเพิ่งคิดได้คือ บางทีการที่เราไปทุกวัน มันอาจทำให้เธอไม่อยากไปออกกำลังกายก็ได้ เราเลยเปลี่ยนมุมมองใหม่ว่า งั้นก็เอาเท่าที่ได้นะ—สัก 2–3 วันต่อสัปดาห์ก็พอ ผ่อนจังหวะลงสักหน่อย.

🎀สิ่งสำคัญของวันนี้คือ

การยอมรับสิ่งที่เรายังรับมือไม่ได้ในตอนนี้

เพราะการยอมรับเช่นนั้นเอง

คือก้าวเล็ก ๆ ที่จะพาเราเดินต่อไป

ในแบบของเรา… ในวันพรุ่งนี้ค่ะ

🐞 ขอให้ทุกคนมีความสุขในช่วงปลายปีนี้นะคะ

ได้ผ่อนคลายจังหวะชีวิตลงบ้าง🥳

และขอให้เดือนนี้เป็นช่วงเวลาที่เราได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระมากขึ้น

ขอส่งกำลังใจให้ผู้ประสบภัยที่หาดใหญ่ไว้ ณ โอกาสนี้ด้วยค่ะ

ขอให้ทุกอย่างคลี่คลายไปในทางที่ดีในเร็ววันนะคะ 🙏