คุณคิดว่า พื้นที่ชีวิตส่วนใหญ่ในแต่ละวันของเรา กินสัดส่วนกี่เปอร์เซ็นต์ของทั้งชีวิตกันคะ? สำหรับฉัน ในทางความรู้สึก มันคือ 95% เลยค่ะ ที่ชีวิตวนอยู่ไม่กี่อย่าง ตี 4:00 – 7:00 น. ทำงาน 7:00 – 10:30 น. พักผ่อน (นอน Recovery) 11:00 – 16:30 น. ทำงาน 16:30 – 19:00 น. พักผ่อน / ออกกำลังกา

ตอนนี้เวลา 10:24 น. เสียงป้าเล็ดลอดเข้ามาเรื่อย ๆ ในห้องนอนของฉัน ช่วงหลังมานี้ ไม่ว่าฉันจะทำกิจกรรมอะไร ไม่ว่าจะทานข้าว ดูหนัง อ่านหนังสือ ฉันจะไม่ไปอยู่ในพื้นที่สาธารณะ ที่เป็นเส้นทางของป้าเลยค่ะ โดยเฉพาะอาการจิตเวชแบบวันนี้ ที่อยู่ในช่วง Red Zone สิ่งที่ฉันทำตอนนี้คือ ฉันไม่จำเป็

ก่อนออกไปสวนสาธารณะฉันลองประเมินสภาวะจิตใจของตัวเอง ตัวเลขขึ้นไปแตะที่ 100% ฉันพยายามดึงมันลงมาให้อยู่ที่ 70% แต่สุดท้าย… ผลลัพธ์ก็ยังคงเป็น 100% เหมือนเดิม ฉันอดถามตัวเองไม่ได้ว่า ก่อนที่เธอจะอยู่ในสภาวะเช่นนี้ ฉันเคยใช้ชีวิตยังไงนะ ระหว่างนั่งลง และเริ่มค่อยๆคลายทุกอย่างลงและจ้องมองแค่

🗓️วันจันทร์ที่ 1 ธันวาคม 2568 วันนี้ขอหยุดไว้แค่นี้ก่อนนะ เรารู้ดีว่าปัญหาย่อมมีทางออก ในเมื่อเราเลือกเดินเส้นทางนี้แล้ว ก็ต้องมีวันที่เหนื่อย ท้อ หรืออยากถอย แต่เราหวังว่าเราจะยังเดินต่อไปได้เสมอ ถ้าเส้นทางมันยากขึ้น ก็แค่พักบ่อยขึ้น แล้วค่อย ๆ เดินต่อ เดินช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร เพราะปัญหาหลักจ

มันเป็นความรู้สึกยังไงกันแน่นะ? 🗓️วันจันทร์ที่ 17 พฤศจิกายน 2568 เมื่อเช้ามืด ป้าที่ฉันดูแลช่วงนี้มาเคาะประตู เรียกให้เปิดประตูกลางตอนตีสี่ครึ่ง เรื่องแบบนี้เคยเกิดมาแล้วหลายครั้ง ก่อนหน้านี้ถึงขั้นเปิดประตูห้องนอนเข้ามาปลุกเลย ทำให้ฉันต้องล็อกประตูห้องทุกคืน เพราะป้าลงมาไม่เป็นเวลา—ห้าทุ่มบ้

“ไม่มีอะไรพิเศษนัก แค่วันหนึ่งที่ฉันหายใจ ช้า ๆ และรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ ภายใน” 🗓️6 พฤศจิกายน 2568 เมื่อก่อนฉันว่าสิ่งที่ทำให้ฉันลำบากใจมาตลอด อาจเป็นเพราะ ความรู้สึกที่ต้อง “พิสูจน์” ว่าฉันเองก็มีตัวตนอยู่ตรงนี้นะ มันให้ความรู้สึกเหมือนสายลมที่พัดผ่าน — ไม่ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในตั

📋 วันอาทิตย์ที่ 19 ตุลาคม 2568 นับจากวันนี้ไปอีกสองปี ฉันจะมีหน้าที่ดูแลผู้ป่วยที่มีอาการจิตหลอน — นั่นคืออาชีพของฉันในตอนนี้ค่ะ ช่วงหนึ่งของชีวิต ฉันเองก็เคยล้มป่วยด้วยอาการทางจิต จนต้องรักษาตัวอยู่เป็นระยะเวลาค่อนข้างนาน แม้ภายหลังจะสามารถลดขนาดยานอนหลับกลับมาอยู่ที่ 0.5 มิลลิกรัม หรือเม็ดส