ในวันที่ความเครียดวัดได้ 100%

ก่อนออกไปสวนสาธารณะฉันลองประเมินสภาวะจิตใจของตัวเอง

ตัวเลขขึ้นไปแตะที่ 100%

ฉันพยายามดึงมันลงมาให้อยู่ที่ 70%

แต่สุดท้าย… ผลลัพธ์ก็ยังคงเป็น 100% เหมือนเดิม

ฉันอดถามตัวเองไม่ได้ว่า

ก่อนที่เธอจะอยู่ในสภาวะเช่นนี้

ฉันเคยใช้ชีวิตยังไงนะ

ระหว่างนั่งลง และเริ่มค่อยๆคลายทุกอย่างลงและจ้องมองแค่

น้ำผุที่ไต่ไล่สี ไปตามแนวของแสงที่ฉันพอจะมองเห็นได้

ความเย็นบางอย่างเริ่มปกคลุมบริเวณศีรษะ

ความเจ็บปวดที่อัดแน่นอยู่ข้างในศรีษะค่อย ๆ ทุเลาลง กลายเป็นความเย็นทั่วบริเวณที่ฉันรู้สึกเจ็บปวด

สถานที่แห่งนี้มักจะช่วยชีวิตฉันไว้อยู่เสมอ

เมื่อกลับถึงบ้าน ฉันพยายามมองหาเธอ

ป้าเข้าไปนอนในห้องแต่งตัวและล็อกประตู

ฉันเคาะประตูอยู่นานมาก แต่เธอก็คงไม่ได้ยิน

จนน้องสาวต้องมาช่วยเคาะอีกแรง

เธอร้องไห้ และช่วงนี้เธอร้องไห้บ่อยขึ้น

เธอคงรู้ตัวว่าเธอกำลังทำในเรื่องที่ฉันไม่ชอบใจนัก

ฉันสงสารเธอ

เพราะสภาวะ “การว่างงาน” ไม่ได้เป็นสวรรค์สำหรับทุกคน

สำหรับบางคน มันคือความทุกข์ทรมานใจอย่างสุดขั้ว

ฉันเคยเผชิญสภาวะแบบนี้มาก่อน

และฉันคือหนึ่งในคนที่ไม่สามารถอยู่กับมันได้ง่ายนัก

โดยเฉพาะในวันที่ทุกคนมีหน้าที่ของตัวเอง

แม่ทำ น้องทำ ทุกอย่างเดินต่อไป

เหลือเพียงฉัน… ที่ทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ และดูแลป้า

มันทำให้ฉันต้องเผชิญกับแรงโน้มถ่วงบางอย่าง

แรงเดียวกับที่กำลังเล่นงานเธออยู่ในตอนนี้

ก่อนหน้านี้

ตอนที่เธอยังมีหน้าที่ มีบทบาทในบ้าน

เธอดูเป็นเหมือนแม่บ้าน

เป็นคนที่ช่วยเหลืองานเล็ก ๆ น้อย ๆ ในร้านได้อย่างขันแข็ง

แต่หลังจากทะเลาะกับแม่

เธอไม่ได้รับอนุญาตให้ทำงานใด ๆ อีก

เพราะเธอไปบอกกับคนอื่นว่า

พวกเราใช้งานเธอหนัก

บางอย่างที่หนักอึ้งเริ่มไหลกลับเข้ามาในใจฉัน

พลังงานของความเข้าใจและความเห็นอกเห็นใจเริ่มจางหาย

เย็นวันนี้

ฉันกลับมาเห็นเธอนอน

แต่กลับไม่รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ

ฉันแค่บอกกับน้องว่า

“ฉันไม่ไหวในการดูแลเธอแล้ว”

การบอกออกไปแบบนั้นและในวินาทีนั้น

ใจฉันกลับรู้สึกโล่ง… อย่างบอกไม่ถูก

ฉันเข้าใจเธอในระดับหนึ่ง

เมื่อคืนเธอตื่นราวตีหนึ่ง เดินเข้าห้องจนแม่ตื่น

น้องบอกว่าเห็นเธอตื่นอีกครั้งช่วงตีสาม

เหมือนเธอไม่ได้นอนทั้งกลางวันและกลางคืน

และสามารถหลับได้จริง ๆ แค่ช่วงเย็นของวัน

ฉันพยายามสลัดความคิดบางอย่างออกไป

แต่ก็รู้ว่านั่นไม่ใช่ข้อเท็จจริงทั้งหมด

เพราะเธอเคยหลับตอนกลางคืนได้มาก่อน

ในช่วงที่ฉันปรับทุกอย่างให้เธอ

อาการของเธอไม่คงที่

และจะมีวันที่ดีบ้าง แย่บ้าง

ฉันเชื่อว่าวันที่เธอหลับได้ในตอนกลางคืน

อาจจะมีมากกว่าที่ฉันคิด

แต่ตอนนี้

ฉันแค่รู้สึกว่า… ฉันไม่อินไปกับเธอเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

บางที

ฉันอาจเริ่มปล่อยเธอไปได้บ้าง

ปล่อยให้เธอเผชิญทุกสภาวะความทุกข์

ทั้งสภาวะทางจิตเวช และ สภาวะทางอัลไซเมอร์

ทั้งในตอนนี้ และในอนาคต

ส่วนฉัน

จะไม่แสดงความคิดเห็น

จะไม่พยายามแก้ไข

จะไม่คาดหวังผลลัพธ์ใด ๆ

ฉันปล่อยมือเธอมาสักพักแล้วในความคิด

แม้จะยังปล่อยวางไม่ได้ทั้งหมด

แต่ฉันรับรู้ถึงขีดจำกัดของตัวเองอย่างชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

ฉันรับทราบถึงความทุกข์ที่เธอเผชิญ

และรู้ว่าเธอจะต้องเผชิญมันต่อไป

ฉันไม่รู้ว่าชะตากรรมนี้จะสิ้นสุดเมื่อใด

แต่ฉันพร้อมที่จะยืนอยู่กับความจริงนั้น

วันนี้

ฉันเลือกวางใจไว้ในที่ที่สงบที่สุดในตัวเอง

มองเธอด้วยการรับรู้ ไม่ใช่การแบกรับ

ฉันสัมผัสถึงแรงกดดัน ความเหนื่อยล้า ความไม่สงบ

ที่วนเวียนอยู่รอบตัวเรา

แต่เราต้องเดินหน้าต่อ

ฉันเลือกความเงียบ

เลือกไม่ห้าม

เลือกเพียงมองเธออยู่เฉย ๆ

เธอจะต้องเดินไปบนเส้นทางนั้นเพียงลำพังแล้ว

เพราะฉันคงอยู่เป็นเพื่อนเธอได้แค่ช่วงเวลานี้เท่านั้น

“เป็นการส่งลาเธอเป็นครั้งสุดท้าย”

พิธีกรรมนี้สิ้นสุดลงแล้ว.

ฉันจะกลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง ได้ไหม

หรือต้องวนเวียนทำสิ่งเหล่านี้ ซ้ำไป ซ้ำมาอีกครั้ง เหมือนเทปวนลูป ที่ฉันมักจะพูดกับลูกสาวเธอบ่อยๆ

“เธอเหมือนเทปวนลูปที่เล่นทุกอย่างซ้ำๆ”

ฉันไม่รู้.

ฉันแค่ปัดฝุ่นที่คลุ้งเขรอะออก

แล้วแค่… เดินต่อไป