(“แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ สำหรับวันนี้”)

ตอนนี้เวลา 10:24 น.

เสียงป้าเล็ดลอดเข้ามาเรื่อย ๆ ในห้องนอนของฉัน

ช่วงหลังมานี้

ไม่ว่าฉันจะทำกิจกรรมอะไร

ไม่ว่าจะทานข้าว ดูหนัง อ่านหนังสือ

ฉันจะไม่ไปอยู่ในพื้นที่สาธารณะ

ที่เป็นเส้นทางของป้าเลยค่ะ

โดยเฉพาะอาการจิตเวชแบบวันนี้

ที่อยู่ในช่วง Red Zone

สิ่งที่ฉันทำตอนนี้คือ

ฉันไม่จำเป็นต้องทำอะไรเลย

เพราะฉันเชื่อว่า

จังหวะเวลา

จะทำให้ฉันเข้าใจทุกอย่างไปเอง

และสามารถแก้ปัญหานี้ได้

อย่างค่อยเป็นค่อยไป

โดยที่ไม่จำเป็นต้องเก็บมาครุ่นคิด

เหมือนการบ้านนักเรียน

ฉันแค่ต้องใช้ชีวิต

ในแบบที่ฉัน

ไม่ต้องมานั่งกังวลกับสิ่งเหล่านี้

⸻

วันนี้อาการของเธอ

หนักกว่าทุกที เธอพูดกับตัวเองอยู่แบบนั้น วนไป เป็นชั่วโมง

จนฉันคิดว่า

อาจจะกระทบคนอื่น ๆ

ที่อยู่ในบ้าน

จนแม่เดินเข้ามาบอกฉันว่า

อาการของเธอหนักขึ้นทุกวัน

และคิดว่า

คงให้เธออยู่ต่อไม่ได้แล้ว

ฉันเลยตัดสินใจ

พาเธอขึ้นไปข้างบน

และล็อกประตูตรงชั้น 3 ไว้

และล็อกชั้น 2 เผื่อไว้

หากเธอสามารถ

เปิดตรงกรอนล็อกชั้น 3 ได้

⸻

ฉันรู้ความทุกข์ใจเหล่านี้เป็นอย่างดี

จึงไม่ได้รั้ง

หรือขออะไรแม่ไว้อีก

และแม้ว่าเธอจะมีผ่าตัดตา ในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ นี้ ฉันก็เลือกจะไม่บอกค่ะ

และดูว่าแม่จะตอบสนองต่อเหตุการณ์นี้ยังไง

ฉันคิดว่าจะปล่อยทุกอย่างให้แม่เป็นคนตัดสินใจ

เพราะกว่าฉันจะมาถึงจุดที่

ทำให้ใจตัวเองสงบลงได้

ฉันเองก็

สาหัส

และสะบักสะบอมมาเยอะเช่นกัน

⸻

การแก้ปัญหาของฉัน

เรียบง่ายมาก

นั่นคือ

การปกป้องตัวเองต้องมาก่อนเสมอ

และ follow กฎนั้นอย่างเคร่งครัด

กฎทุกอย่าง

ถูกกำหนดขึ้น

เพื่อปกป้องตัวฉันเอง

⸻

แม้ฉันจะอยู่ในโหมด

ที่เริ่มกลับมา

ในเวอร์ชั่นปกติของตัวเองได้แล้ว

และพร้อมจะดูแลเธอ

ในขั้นตอนใส่ใจ

ที่ฉันมักจะทำเสมอ

คือ

ถอย

และ สู้

ในวันที่ฉันมีพลังมากพอ

แต่หลัง ๆ

สิ่งที่ฉันได้เรียนรู้คือ

สิ่งเหล่านั้น

จะย้อนกลับมา

วนลูปซ้ำไป ซ้ำมา

โดยฉันอาจจะพัง

จากการสู้

และการถอย

เพียงแค่

ถอยกลับ

เพื่อไปสู้

ในสนามนั้นอีกครั้ง

⸻

ฉันได้เรียนรู้ว่า

ไม่ใช่ทุกสนาม

ที่เราต้องลงไปเล่นหรือเรียนรู้

โดยเฉพาะ

สนามปัญหานี้

ฉันเลยเลือก

จะไม่ไปยุ่งเกี่ยว

อะไรกับเธออีกเลย

ฉันปล่อยเธอไป

โดยไม่ตั้งคำถามอะไรอีก

⸻

แล้วฉันก็ค่อย ๆ

กลับมาฟื้นฟูตัวเอง

กลับมากินของที่ชอบเยอะ ๆ

ดูซีรี่ย์

จาก List ที่จดเอาไว้สำหรับไว้ใช้ในช่วงเวลาแบบนี้

ในสถานการณ์

ที่ควบคุมได้ยาก Lost control

ที่ทั้ง Low Battery

Low Energy

และ Low Power

⸻

สิ่งที่ยังคงช่วยฉันไว้

นั่นคือ

การสร้างระบบของตัวเอง

• จิบน้ำถี่ขึ้นในแต่ละวัน

• อาบน้ำ

เมื่อมีอารมณ์หนักอึ้ง

• เขียนไดอารี่

เอาสิ่งต่าง ๆ ออกมา

• ออกกำลังกาย

โดยโฟกัสที่การเคลื่อนไหว

ทำให้ทุกอย่าง

เป็นปัจจุบันขณะมากที่สุด

ฉันเริ่มฝึก

การทำสมาธิแบบเคลื่อนไหว

มาได้สักพักใหญ่ ๆ แล้ว

และเริ่มคอร์สเรียน

ศึกษาพระไตรปิฎก

ฉบับ 10 ปี

โดยให้ ChatGPT

เป็นคนสร้างคอร์สนี้ขึ้นมา

•และอย่างสุดท้ายที่สำคัญลำดับที่ 1 คือ การเข้านอนให้ไวค่ะ

⸻

สิ่งเหล่านี้

ทำให้ฉันได้กลับมา

อยู่ในพื้นที่ของตัวเอง

และได้อยู่กับตัวเองอีกครั้ง

ฉันยอมรับเลยว่า

การศึกษาพระธรรม

ทำให้ใจฉันสงบลงมาก

และการออกกำลังกาย

ก็ช่วยฉันไว้ได้

เยอะจริง ๆ ค่ะ

⸻

การได้ไปออกกำลังกาย

และได้เจอธรรมชาติ

ที่รายล้อม

ขณะที่เราวิ่งไป ๆ มา ๆ

สำหรับฉัน

คือแหล่งพลังงานด้านบวก

ชั้นดีเลยล่ะค่ะ

หลายครั้ง

ทางแก้ของปัญหามักผุดขึ้นมาเอง

ขณะที่ฉันออกกำลังกาย

หรือหลังจาก

ช่วงที่ผ่อนคลาย

จากการออกกำลังกาย

⸻

ฉันเลยกังวล

น้อยมาก ๆ

เพราะฉันไม่จำเป็น

ต้องเอาปัญหาใดๆ

มาครุ่นคิด

ฉันแค่ต้อง

วางระบบ

ให้การแก้ปัญหานั้น

ผุดขึ้นมาเอง

โดยธรรมชาติ

⸻

และแค่นี้ก็พอแล้วค่ะ

สำหรับวันนี้