บางครั้งชีวิตก็เปลี่ยนเร็วกว่าที่เราคิด

🗓️25 มิถุนายน 2569

เมื่อไม่นานมานี้ คุณป้าที่ฉันดูแลอยู่มีอาการปวดเอวจนเดินไม่ได้ และกลายเป็นคนไข้ติดเตียง ก่อนหน้านี้เธอเคยมีอาการลักษณะเดียวกันอยู่ประมาณ 1 สัปดาห์ในช่วงกลางเดือนพฤษภาคม ก่อนจะกลับมาดีขึ้น แต่ครั้งนี้อาการหนักกว่าเดิมมาก เธอขยับตัวได้น้อยจนฉันคิดว่า ป้าจำเป็นต้องได้รับการกายภาพบำบัดและการดูแลอย่างใกล้ชิด

คนไข้ติดเตียงมีความเสี่ยงที่จะเกิดแผลกดทับได้ง่ายมาก หากไม่ได้รับการพลิกตัวทุก 1–2 ชั่วโมง ในช่วงแรก ลูกสาวของเธอบอกให้ฉันรออีกประมาณ 3–4 เดือน เพื่อหาสถานที่พักฟื้นที่มีค่าใช้จ่ายไม่สูงมากนัก แต่เมื่อพิจารณาถึงความเสี่ยงที่อาจจะเกิดขึ้น ฉันจึงรู้สึกว่าไม่ควรรอนานขนาดนั้น

อย่างน้อยที่สุด หากยังไม่สามารถย้ายไปสถานที่พักฟื้นได้ทันที ก็ควรมีเตียงที่สามารถช่วยพลิกตัวอัตโนมัติได้ โดยเฉพาะในช่วงกลางคืน เพราะฉันคงไม่สามารถดูแลเธอได้ตลอดทั้งกลางวันและกลางคืนแน่นอน

คืนนั้นฉันจึงขอจบการสนทนาไว้เพียงเท่านั้น ด้วยประโยคสั้น ๆ ว่า “ฉันขอไปนอนก่อนนะ วันนี้เอาแค่นี้ก่อน”

วันถัดมา ฉันลองกลับมาพิจารณาเรื่องนี้อีกครั้ง และยืนยันกับลูกสาวของเธอว่า ไม่ว่าจะอย่างไร ป้าก็ควรมีอุปกรณ์ที่ช่วยซัพพอร์ตการดูแลอย่างเหมาะสม สุดท้ายเธอจึงตัดสินใจบอกว่า งั้นก็ส่งคุณแม่เข้าศูนย์ที่ฉันหาไว้ให้เลยแล้วกัน

ท้ายที่สุด เรื่องราวของคุณป้า ลูกสาวของเธอ และตัวฉันเอง ก็จบลงอย่างราบรื่น

จุดเปลี่ยนครั้งนี้เกิดขึ้นเร็วมาก จนฉันเองก็ไม่ทันตั้งตัว ตอนแรกฉันคิดว่าคงจะทำงานนี้ต่อไปอีกสักระยะใหญ่ ๆ อาจจะอีก 3–5 ปีเลยก็ได้ จนไม่ได้เตรียมพร้อมตัวเองอะไรเอาไว้เลยค่ะ

หลังจากดำเนินการย้ายคุณป้าเสร็จเรียบร้อยเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2569 ฉันก็กลับมาทำงานที่ร้านในวันถัดมาทันที เพราะคิดว่าสิ่งที่ทำได้ในวันนั้น ก็คือการกลับมาทำงานตรงหน้าที่มีอยู่ แต่ยังคงเว้นระยะห่างกับน้องสาวเหมือนเดิม การทำงานของเราจะไม่ทับเส้นกัน ทั้งช่วงเวลาและหน้าที่ ทุกอย่างถูกแยกออกจากกันอย่างชัดเจน

ตอนนี้จึงเหลือเพียงเรื่องเงินเดือนของตัวเองที่ฉันยังไม่แน่ใจว่าจะคำนวณอย่างไร ฉันเลยคิดว่า คงทำงานไปก่อน แล้วค่อยดูรายรับของร้านประกอบอีกที

📎หลักการใช้ชีวิตของฉันในตอนนี้จึงมีอยู่ไม่กี่อย่าง และกำลังค่อยๆ เรียนรู้การใช้ชีวิตให้เข้ากับตัวเองอยู่ค่ะ

ถ้ารู้สึกว่าตัวเองกำลัง Burnout ฉันจะเลือกนอนให้มากขึ้นและมากที่สุด ทั้งกลางวันและกลางคืน นอนไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะรู้สึกว่าร่างกายและจิตใจเริ่มฟื้นตัว โดยไม่กดดันตัวเองว่าต้องทำอะไรให้ได้ในช่วงนั้น

ส่วนถ้ามีเรื่องของอารมณ์หรือความคิดเข้ามาทำให้วุ่นวายใจ ฉันจะเลือกรีเซ็ตตัวเองด้วยอีกวิธีหนึ่ง นั่นคือการเข้าสมาธิ

ในช่วงแรก อารมณ์และความคิดอาจยังฟุ้งซ่านอยู่บ้าง แต่เมื่อได้ถอดปลั๊กตัวเองออกจากทุกอย่างสักพัก อย่างน้อย 30 นาที หรือบางครั้งอาจจะนานหน่อยเป็นชั่วโมง แต่ทุกอย่างก็มักจะดูง่ายขึ้นในทันที หลังจากอารมณ์และความคิดถูกจัดระเบียบ

โดยส่วนตัวแล้ว ฉันไม่ใช่คนที่ถนัดใช้ความคิดในการแก้ปัญหามากนัก เพราะหากยังไม่มีวิธีแก้ใด ๆ ผุดขึ้นมา ณ ช่วงเวลานั้นฉันจะมองว่าวันนี้ยังไม่ใช่วันที่ต้องแก้ปัญหาเรื่องนั้น และเลือกจะหยุดลูปความคิดเอาไว้ก่อนด้วยการถอดปลั๊กตัวเอง

ซึ่งบางครั้งอาจเป็นเพียงการออกไปเดินเล่นในสวนสาธารณะ หรือถ้าอยากไปทะเล ก็แค่ขับรถออกไปนั่งมองทะเลสักพัก

สำหรับฉัน การพักให้พอ นอนให้เยอะ ๆ และการกลับมาอยู่กับตัวเอง คือวิธีที่ช่วยให้ผ่านช่วงเวลาต่าง ๆ ไปได้ดีที่สุดเสมอ

และบอกกับตัวเองว่า

วันนี้… ทำแค่นี้พอ