เวลาชีวิต… ผ่านไปเร็วกว่า ที่ เราคิด

เวลาของวันหนึ่งนั้น สั้นมาก. สั้น จนยังไม่ทันได้กล่าว อรุณสวัสดิ์ พระอาทิตย์ ก็ตกดินเสียแล้ว

เวลาของหนึ่งปีนั้น ก็ สั้นมาก ไม่ทันรู้ตัวว่า ฤดูหนาว มาเยือน ฤดูร้อน ก็เข้ามาแทนที่

เวลาของหนึ่งชีวิต… สั้นยิ่งกว่า สั้น จน ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตให้เต็มที่ ก็ ถึงวันสุดท้ายเสียแล้ว

เราใช้ชีวิตอย่างรวดเร็ว แต่ กลับเข้าใจชีวิต อย่างเชื่องช้า

ชีวิตในแต่ละช่วงวัย แทบไม่ต่างกัน

หลังจากอายุ 20+ บ้านเกิดหรือบ้านใหม่ ก็แทบไม่ต่างกัน – ค่ำไหน นอนนั่น

หลังจากอายุ 30+ ตอนกลางวันหรือตอนกลางคืน ก็แทบไม่ต่างกัน – ทำงานหามรุ่งหามค่ำ ไม่มีเวลาพักผ่อน

หลังจากอายุ 40+ เรียนสูงหรือเรียนน้อย ก็แทบไม่ต่างกัน – คนเรียนมาน้อย อาจมีเงินมากกว่า คนเรียนสูง

หลังจากอายุ 50+ สวยหรือขี้เหร่ ก็แทบไม่ต่างกัน – สุดท้ายทั้งฝ้า กระ และรอยตีนกา ก็ มาเยือนเหมือนกัน.

หลังจากอายุ 60+ ตำแหน่งใหญ่หรือตำแหน่งเล็ก ก็ แทบไม่ต่างกัน – สุดท้าย ก็เป็น ผู้สูงวัยเหมือนกัน

หลังจากอายุ 70+ บ้านหลังใหญ่หรือเล็ก ก็ แทบไม่ต่างกัน – ร่างกายเสื่อมถอย ลุก ก็โอย นั่ง ก็โอย.

หลังจากอายุ 80+ มีเงินมากหรือมีเงินน้อย ก็ แทบไม่ต่างกัน – ถึงอยากใช้เงิน ก็ใช่ว่า จะใช้ได้เหมือนก่อน.

หลังจากอายุ 90+ ผู้ชายหรือผู้หญิง ก็ แทบไม่ต่างกัน – เนื้อหนังเหี่ยวย่น ผมหงอก มือสั่น ตาพร่า หูตึง.

หลังจากอายุ 100+ จะนอนหรือนั่ง ก็ แทบไม่ต่างกัน – นอน ก็มองเพดาน นั่ง ก็มองประตูบ้าน รอวันสิ้นลม.

ชีวิตที่ต่างกัน... คือ เส้นทางที่เราเลือกเดิน

บางคน... ตายไปแต่ชื่อเสียง ยังเลื่องลั่น ผู้คนสรรเสริญ

บางคน... จากไปอย่างอ้างว้าง ไม่มีแม้เงาของคนเหลียวแล

บางคน... ชีวิตหนักแน่น ดั่ง ขุนเขา

บางคน... ชีวิตเบา ดั่ง ขนนก

สุดท้ายแล้ว. ชีวิตมีค่าเพียงใด ไม่ได้อยู่ที่ อายุยืนแค่ไหน แต่อยู่ที่ คุณค่า ที่ เราสร้างให้ มันต่างหาก.

💡 จงรู้ชีวิต เข้าใจชีวิต และสร้างสรรค์ชีวิต เพราะ นั่นคือ คุณค่าแห่งการมีชีวิต. 🙏/เทศบาลนครภูเก็ต