The Buddha
Who is Hope Chao Win?
Wang Qiang was a young woman born in the Western Han Dynasty (about 206 BC - AD 9) in a small village in the city of Zhui (now in Hubei province).
She was born into a commoner's family, but because of her beautiful face, she was chosen to enter the palace as a queen.
During the reign of Emperor Han Yuandi at the age of about 16-17.
Drama in the palace
In those days, the selection of queen vouchers to the palace was a big thing; beautiful girls would be sent to the emperor to choose.
But with so many beauties (hundreds and thousands), the emperor didn't have time to sit down and watch everyone.
Instead, he looks at the portraits painted by the royal painter, which is where the drama begins!
Jao Win is beautiful, but she won't pay a bribe to a royal painter named Mao Yanshou.
The painter was so intent on painting Jao Win's picture to look unattractive (it's like makeup wasn't good in ancient Photoshop), and the result was that Emperor Yuanty saw it and just didn't look good.
She didn't choose Jowin to be a concubine, so she lived as a normal queen in the palace.
There was no chance of getting close to the emperor.
The Turning Point: Political Marriage
The story began to change when the Xiongnu Oblast (Xiongnu), a powerful nomad in the north,
It began to pose a threat to the Han Dynasty, a Xiongnu leader named Huhenyei.
Offered to negotiate a relationship, asking the Han Dynasty to send a princess or beauty to marry.
To befriend (called "peace marriage" or Heqin).
So Emperor Yuanty decided to choose her gift from the palace to Khan.
At the time, Jowin felt that life in the palace was bland and futuristic (because it was not a favor).
So volunteer to marry Khan Hu Hung Ye himself! Some legends say that when the emperor saw the real person
The first time on the day he sent her away, he was shocked because she was a hundred times more beautiful than the painting!
He was very sorry to let her go, and angry at the painter for missing out on her as a pine.
Some say that Mao Yian So was executed for this crime.
Life in the land of Xiongnu
Chao Win traveled from the capital Chang'an to the cold land of Xiongnu, far away.
And very different from her hometown, she had to adapt to a nomadic lifestyle in a yurt.
They ate tribal food and were far from the prosperity of the Han court, but they did well.
She was not only the wife of Khan Huangyei, but also helped establish a good relationship between the Han and Xiongnu dynasties.
Causing decades of peace, she had one child with Khan (some say more).
And became loved by the Xiongnu people.
After Khan Huhanyen died, Jao Win was faced with the custom of Xiongnu requiring his wife to marry.
With the next Khan (in this case, the previous Khan's son or relative), she tried to plead for a return to the Han court.
But not allowed. In the end, she accepted her fate and continued her life as the new Khan's wife.
Final fate
Jao Win's story ends ambiguously. Some legends say that she died in Xiongnu territory of old age.
Some stories say she killed herself because she missed her homeland, or others say she lived in peace.
Until the end, there is no clear record of what happened, but what is certain is that her name became a legend.
Heritage and Memories
Wang Chao Win was nicknamed "Migrating Swan" () because there is a legend that while she played the harp (Chinese harp or crag ghost),
On her way to Xiongnu, her harp was so beautiful that a flock of swans flying by fell because of their passion.
(It's a metaphor for her beauty and talent.) Her stories are often told through poetry.
China, and drama, focusing on the sacrifices for the nation and the beauty that make both races fall in love.
In modern culture, Jowin is a symbol of courage, beauty and devotion to peace.
There is a monument and her tomb (the so-called Green Tomb or Qingzhong) in Inner Mongolia.
It was a major attraction, and her story was adapted in media such as television series.
And movies.
Summary of each other
Hope Jowin is a beauty who is not only beautiful but also smart and brave to sacrifice. Her life is like a soap opera.
Since being betrayed by a painter, he has to leave his home and accept his fate to keep the peace.
She is an example of someone who is willing to sacrifice personal happiness for the common.
And that makes her name still recognizable in Chinese history.
# Trending # History # Chinese history # Legendary narratives
ถ้าใครเสิร์ช “หวังเจาจวิน ประวัติ” ส่วนใหญ่จะอยากได้ภาพรวมที่จับประเด็นสำคัญเร็ว ๆ ว่าเธอเด่นตรงไหน และทำไมถึงถูกยกให้เป็น “หญิงงามล่มเมือง” (หนึ่งในสี่หญิงงามของจีน) เราเลยขอสรุปเพิ่มในมุมที่ช่วยอ่านแล้วเข้าใจง่ายขึ้น และเอาไปเล่าต่อได้แบบไม่หลุดประเด็น 1) หวังเจาจวินอยู่ยุคไหน และเกี่ยวอะไรกับราชสำนักฮั่น? หวังเจาจวินอยู่ในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ช่วงจักรพรรดิฮั่นหยวนตี้ จุดที่ทำให้เรื่องของเธอถูกพูดถึงไม่ใช่แค่ความสวย แต่คือ “ระบบคัดเลือกนางในจากภาพวาด” ซึ่งสะท้อนการเมืองและวัฒนธรรมในวังยุคนั้นได้ดีมาก เพราะจักรพรรดิไม่ได้เห็นตัวจริงทุกคน จึงพึ่งภาพเหมือนจากจิตรกรหลวง และนี่เองที่กลายเป็นต้นเหตุของดราม่าครั้งใหญ่ 2) ดราม่าภาพวาดสำคัญยังไง? ประเด็นคือเจาจวินไม่ยอมจ่ายสินบนให้จิตรกร (ที่มีอำนาจแบบเงียบ ๆ) ภาพของเธอจึงถูกวาดให้ “ดูธรรมดา/ไม่น่าประทับใจ” ทำให้ไม่ได้รับเลือกเป็นสนม ทั้งที่ตัวจริงงดงามมาก ตรงนี้ทำให้เรื่องของเธอดังในฐานะโศกนาฏกรรมจากความไม่ยุติธรรม และเป็นบทเรียนคลาสสิกเรื่องอำนาจเบื้องหลังในระบบราชสำนัก 3) การแต่งงานเพื่อสันติภาพ (Heqin) คืออะไร? Heqin คือการส่งสตรีจากฝ่ายฮั่นไปแต่งงานกับผู้นำชนเผ่าชายแดน เพื่อแลกกับความสงบ ลดสงคราม และเปิดช่องเจรจา จุดที่ทำให้หวังเจาจวินถูกยกย่องคือเธอ “อาสา” ไปเอง (ในหลายตำนาน) ไม่ใช่ถูกบังคับอย่างเดียว ภาพจำของเธอจึงกลายเป็นหญิงที่เสียสละความสุขส่วนตัวเพื่อบ้านเมือง จนบางทีถูกเรียกว่า “งามสร้างสันติ” 4) “ปักษีตกนภา” แปลว่าอะไร? ทำไมถึงเป็นฉายาเธอ? ฉายานี้เชื่อมกับตำนาน “หงส์ย้ายถิ่น/หงส์ร่วง” (落雁) เล่าว่าระหว่างเดินทาง เจาจวินบรรเลงพิณจนฝูงหงส์ที่บินผ่านหลงใหลและตกลงมา เป็นการเปรียบเปรยถึงความงามและพรสวรรค์ด้านดนตรี มากกว่าจะเป็นเหตุการณ์จริง แต่เป็นคีย์เวิร์ดสำคัญที่ทำให้คนจำชื่อ “ปักษีตกนภา” ได้ติดหู 5) หลังแต่งงาน ชีวิตเธอจบยังไง? หลายคนอ่านแล้วคาใจว่าทำไมเรื่องจบคลุมเครือ เพราะบันทึกทางประวัติศาสตร์กับตำนานเล่าปนกัน บางแหล่งบอกเธอใช้ชีวิตในดินแดนซงหนูจนแก่ บางแหล่งใส่โทนเศร้า เช่น คิดถึงบ้านและจบชีวิตเอง สิ่งที่คงเส้นคงวาคือภาพจำของเธอในฐานะสตรีที่ถูกผลักดันด้วยการเมือง แต่กลับกลายเป็น “สัญลักษณ์แห่งสันติภาพ” ที่ถูกเล่าในบทกวี งิ้วจีน และละครเรื่อยมา