สิ่งที่ควรจบลงด้วยการทักทาย  กลับไม่เป็นเช่นนั้น บทสนทนายังดำเนินต่อไป ไม่ใช่เพราะมีเรื่องสำคัญให้คุย แต่เพราะไม่มีใครปล่อยให้มันจบลง และบางที เส้นทางที่ยังไม่สิ้นสุด อาจสำคัญกว่าจุดเริ่มต้นเสียอีก เช้าวันถัดมา คุณนั่งอยู่หน้าจอคอมเหมือนทุกวัน ไฟล์งานเรียงตัวเป็นระเบียบ ตัวเลข

สองทุ่มสิบเจ็ดนาที คุณยืนอยู่บน BTS ที่แน่นจนแทบขยับตัวไม่ได้ มือแตะกับกระเป๋าใครสักคน ข้อศอกอีกฝั่งพิงเสา อากาศข้างในหนาวและอับเล็กน้อย ปนกลิ่นน้ำหอมกับเหงื่อจางๆ เสียงพูดคุยของผู้คนแทรกด้วยเสียงประกาศสถานี แต่คุณไม่ได้สนใจอะไร มือถือสว่างขึ้น นิ้วเลื่อนผ่านแอปไปเรื่อยๆ เหมือ