สองวันผ่านไป... ชีวิตยังคงหมุนวนอยู่ในกงล้อเดิม ตื่นนอน ไปทำงาน และกลับห้อง ทุกอย่างดูปกติ... ยกเว้นเพียงสิ่งเดียว ความรู้สึกของคุณมันถูกแช่แข็งไว้ในห้วงเวลาเดิมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ขณะที่โลกหมุนไปข้างหน้า แต่ใจคุณกลับติดหล่มอยู่กับถ้อยคำที่คลุมเครือในแชทนั้น "เธออยากจะพูดอะไรกันแน

แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านที่ปิดไม่สนิท มันทำหน้าที่ปลุกคุณอย่างนุ่มนวลโดยไม่ต้องพึ่งพานาฬิกา คุณลืมตาขึ้นช้าๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งในท่ามกลางความสงัด ปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความนิ่งงันสักพัก วันนี้ไม่มีตารางงาน ไม่มีสายเรียกเข้า... ทว่าภายในใจกลับรู้สึกไม่ว่างเปล่าเสียทีเดียว คุณหยิบมือ

บางสิ่งที่ควรจบลงเพียงการทักทายกลับไม่เป็นเช่นนั้น บทสนทนายังคงดำเนินต่อไป ไม่ใช่เพราะมีเรื่องสำคัญที่จำเป็นต้องคุยกัน แต่เป็นเพราะไม่มีใครยอมปล่อยให้เส้นด้ายบางๆ นี้ขาดลง และในบางครั้ง... เส้นทางที่ทอดยาวออกไปโดยไร้จุดหมาย อาจมีความหมายมากกว่าจุดเริ่มต้นเสียอีก ... เช้าวันถัดมา คุณนั่งอย

สองทุ่มสิบเจ็ดนาที คุณยืนอยู่บนขบวน BTS ที่แน่นขนัดจนแทบไร้ช่องว่างให้ขยับร่างกาย มือข้างหนึ่งแตะโดนกระเป๋าของใครสักคนโดยไม่ได้ตั้งใจ ขณะที่ข้อศอกอีกข้างต้องพิงเสาเพื่อยึดเหนี่ยวไม่ให้ร่างไหวตามไปกับแรงสั่นของรถไฟ อากาศข้างในตู้โดยสารทั้งหนาวเย็นและอับชื้น ปนเปไปด้วยกลิ่นน้ำหอมฉุนและกลิ่นเหงื่อ