รู้สึกยังไงกับเพื่อน..ที่เอาแต่คุยเรื่องตัวเอง..🤔

ถ้าคุณมีเพื่อนที่ “ชอบพูดแต่เรื่องตัวเอง” บ่อยๆ จนเรารู้สึกเหมือนเป็นคนฟังประจำ ไม่ใช่คู่สนทนา…บอกเลยว่าไม่ได้คิดมากนะ มันเหนื่อยจริงๆ โดยเฉพาะเวลาที่เราอยากระบายบ้าง แต่เขากลับก้มดูมือถือ ฟังแบบ 10% แล้วดึงเรื่องกลับไปที่ตัวเองทันที มุมจิตวิทยาที่พออธิบายได้ (แบบภาษาคนทั่วไป) คือบางคนคุยเพื่อ “ระบายความเครียด/ขอพื้นที่” มากกว่าคุยเพื่อ “เชื่อมความสัมพันธ์” เขาอาจชินกับการเป็นศูนย์กลาง หรือไม่ถนัดทักษะการฟัง (active listening) บางคนก็ไม่ทันสังเกตว่าตัวเองพูดเยอะเกินไป แต่ก็มีเหมือนกันที่เป็นนิสัยเห็นแก่ตัวในความสัมพันธ์—เราต้องดูแพตเทิร์นยาวๆ ไม่ใช่ตัดสินจากครั้งเดียว สิ่งที่ฉันลองใช้แล้วช่วยได้ คือ “ตั้งขอบเขตแบบสุภาพ” ให้การคุยเป็นสองทาง ตามมารยาทคือฉันเล่าบ้าง แกเล่าบ้าง ผลัดกันดิ เช่น - “ขอฟังของแกก่อน 10 นาที แล้วขอเวลาเราเล่าบ้างนะ” - “เดี๋ยวๆ เรื่องเราเมื่อกี้ยังไม่จบ ขอเล่าต่ออีกนิด” - “ตอนนี้เราอยากได้แค่คนฟัง ไม่ต้องแนะนำก็ได้” ประโยคพวกนี้เหมือนวางกติกาเบาๆ ให้เขารู้ว่าเราก็มีพื้นที่ อีกเทคนิคคือ “สะท้อนพฤติกรรมโดยไม่กล่าวหา” เช่น “สังเกตว่าพอเราพูด แกมักหยิบมือถือ เราเลยรู้สึกเหมือนแกไม่ได้ฟัง” ใช้คำว่า “เรา” แทน “แก” จะลดการปะทะ แล้วดูปฏิกิริยาเขา ถ้าเขาปรับตัวได้ แปลว่ายังแคร์ความสัมพันธ์ แต่ถ้าเขาโกรธ/ปัดความรู้สึกเรา/ทำเหมือนเราเรื่องมาก ซ้ำๆ นั่นคือสัญญาณว่าความสัมพันธ์เริ่มไม่สมดุล ถ้าเจอแบบโทรมาถามสารทุกข์ไม่กี่นาทีแล้วลากยาวเป็นชั่วโมงเรื่องเขาอย่างเดียว ฉันจะใช้วิธี “กำหนดเวลาให้ชัด” เช่น “คุยได้ถึงทุ่มครึ่งนะ เดี๋ยวต้องกินข้าว” แล้วทำตามนั้นจริงๆ เพื่อไม่ให้ตัวเองหมดแรง สุดท้าย ถ้าคุยแล้วไม่เปลี่ยน และเรารู้สึกแย่ทุกครั้ง การ “ถอยห่างแบบไม่ต้องตัดขาด” ก็เป็นการดูแลใจตัวเองได้เหมือนกัน บางวันอยู่บ้านคุยกับน้องหมา/ทำอะไรเงียบๆ ยังสบายใจกว่าเยอะ ความสัมพันธ์ที่ดีควรเป็นเรื่องเพื่อนรักผลัดกันฟัง ไม่ใช่ให้เรารับบทผู้ฟังตลอดเวลา