จากประสบการณ์ส่วนตัว ฉันเข้าใจดีว่าการที่รู้สึกแย่ที่สุดคือเมื่อเราไม่สามารถฮีลใจตัวเองได้เอง การรู้สึกแตกสลายนี้จะยิ่งทำให้เรารู้สึกโดดเดี่ยว และเหมือนไม่มีใครที่จะมาช่วยดึงกลับมาได้เหมือนในภาพ OCR ที่พูดถึงอาการซึมเศร้า ความรู้สึกแบบนี้บางครั้งไม่สามารถใช้คำพูดอธิบายได้ทั้งหมด แต่สิ่งที่ช่วยได้คือการเริ่มรับรู้และยอมรับความรู้สึกเหล่านั้นก่อน ไม่ต้องเร่งตัวเองให้หายเร็ว เพราะการฟื้นฟูใจต้องใช้เวลา ในช่วงเวลานี้ การเขียนบันทึกความรู้สึก หรือถ่ายทอดสิ่งที่อยู่ในใจลงไปในที่ที่รู้สึกปลอดภัยอย่างบล็อกส่วนตัว หรือแม้แต่โพสต์ข้อความสั้นๆ ในโซเชียลมีเดียที่เราไว้ใจ สามารถช่วยให้ความรู้สึกนั้นเบาบางลงและรู้สึกว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียว นอกจากนี้ การพูดคุยกับเพื่อนสนิท หรือคนที่เราเชื่อใจ ก็เป็นวิธีที่ดีในการปลดเปลื้องความอึดอัดในใจ อย่างไรก็ตาม หากรู้สึกว่าความรู้สึกนั้นเข้มข้นและทวีความรุนแรงจนทำให้ไม่สามารถใช้ชีวิตประจำวันได้ การขอความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิตคือทางเลือกที่สำคัญและเหมาะสม เพราะการเข้าใจและรักตัวเองไม่ใช่เรื่องง่ายโดยเฉพาะเมื่อจิตใจมีแผล สุดท้าย อยากจะบอกกับทุกคนที่กำลังเจอช่วงเวลาที่ยากลำบากแบบนี้ว่า "ไม่เป็นไรเลยที่เรารู้สึกแย่" การให้เวลา ตัวเองพัก และความรักตัวเองอย่างอ่อนโยนเป็นสิ่งสำคัญมาก เพราะนี่คือจุดเริ่มต้นของการกลับมาสดใสและแข็งแรงทั้งใจและกายอีกครั้ง