"...ความคิดเห็นที่ไม่ตรงกันเกิดขึ้นได้ จะให้สอดคล้องต้องกันตลอดทุกเรื่องย่อมเป็นการผิดวิสัย เพราะฉะนั้น แต่ละฝ่าย แต่ละคน จึงควรจะคำนึงถึงจุดประสงค์สำคัญ คือ ความเจริญไพบูลย์ของชาติเป็นใหญ่ ส่วนความคิดเห็นในวิธีการและข้อปฏิบัติซึ่งอาจมีแตกต่างกันได้นั้น ควรจะต้องถือเป็นเรื่องปลีกย่อย..."
พระราชดำรัส
ของพระบาทสมเด็จพระบรมชนการิเบศร
มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพ ิตร
หลายคนเจอคำว่า “เกิดมาต้องเป็นใหญ่” แล้วอาจนึกถึงการเป็นหัวหน้า หรือการชนะคนอื่น แต่พอฉันเอามาอ่านคู่กับพระราชดำรัสของในหลวงรัชกาลที่ ๙ เรื่อง “ความคิดเห็นที่ไม่ตรงกันเกิดขึ้นได้…ให้คำนึงถึงจุดประสงค์สำคัญ คือ ความเจริญไพบูลย์ของชาติเป็นใหญ่” มุมมองมันเปลี่ยนไปเลยค่ะ สำหรับฉัน “เป็นใหญ่” ไม่ได้แปลว่าใหญ่กว่าใคร แต่คือ “เอาเรื่องใหญ่ไว้ก่อน” หรือ “ยึดเป้าหมายใหญ่เป็นหลัก” แล้วค่อยคุยรายละเอียดกันทีหลัง เหมือนที่พระองค์ท่านเน้นว่า ความเห็นต่างเรื่องวิธีการเป็นเรื่องปลีกย่อยได้ ถ้าทุกฝ่ายยังเดินไปทางเดียวกันคือประโยชน์ส่วนรวม ถ้าอยากเอาแนวคิดนี้ไปใช้จริง ฉันลองทำเป็น 3 ขั้นเวลาเห็นต่างกับคนรอบตัว: 1) ตั้งคำถามว่า “เป้าหมายใหญ่ของเราเหมือนกันไหม” เช่น ทำงานกลุ่ม/ทำงานที่ออฟฟิศ เป้าหมายคือให้งานสำเร็จและทีมไปต่อได้ ไม่ใช่พิสูจน์ว่าใครคิดถูกกว่า 2) แยก “หลักการ” กับ “วิธีการ” หลักการคือสิ่งที่ไม่ควรต่อรอง (เช่น ความซื่อสัตย์ ความปลอดภัย ความถูกต้อง) ส่วนวิธีการคุยกันได้ ปรับกันได้ ยอมกันได้ โดยไม่เสียแก่น 3) ให้พื้นที่กับความเห็นต่างแบบไม่ลดคุณค่ากัน ฉันเคยเผลอใช้คำแรงเพราะอยากให้คนอื่นทำตาม พอหยุดคิดว่า “เรื่องใหญ่” คือความสัมพันธ์และเป้าหมายร่วม ก็เลือกใช้วิธีถาม-ฟังมากขึ้น ผลคืออีกฝ่ายเปิดใจและเราหาทางกลางได้ง่ายกว่าเดิม อีกอย่างที่ชอบมากคือคำว่า “คำสอนของพ่อ ๙” มันเตือนให้เราวางอีโก้ลงนิดนึง แล้วมองไกลขึ้น ถ้าทุกคนยอมถอยคนละก้าวเพื่อ “เรื่องใหญ่” ความเห็นต่างก็ไม่ใช่เรื่องน่ากลัว แต่กลายเป็นพลังให้ได้วิธีที่ดีขึ้น สรุปสำหรับฉัน “เกิดมาต้องเป็นใหญ่” คือเกิดมาเพื่อเป็นคนที่เลือกสิ่งสำคัญก่อน—รักษาเป้าหมายร่วม เคารพความต่าง และทำเพื่อประโยชน์ที่ใหญ่กว่าตัวเองค่ะ
✨🙏🏻✨