Do not exchange mental health for anyone's pleasure.
Because when we force to do..
Someone else might get what he wants...
But what we lose is the peace of our hearts.
Nobody's worth enough.
That will cause us to crash inside every day.
บางครั้งที่เราเหนื่อยที่สุด ไม่ใช่เพราะงานหนัก แต่เป็นเพราะ “ความคาดหวัง” ที่เราแบกไว้—คาดหวังให้เขาเข้าใจ คาดหวังให้เขาเห็นคุณค่า หรือคาดหวังว่าถ้าเราพยายามมากพอ ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง แต่ความจริงที่เราได้เรียนรู้คือ “อย่าคาดหวังอะไรจากใคร” ไม่ได้แปลว่าไม่รักใครนะ มันคือการรักตัวเองให้พอ และไม่เอาสุขภาพจิตไปแลกกับความพอใจของคนอื่น สิ่งที่ช่วยเราได้มากคือการแยกให้ออกว่า อะไรคือ “สิ่งที่เราควบคุมได้” กับ “สิ่งที่เราควบคุมไม่ได้” เราควบคุมได้แค่การกระทำและท่าทีของเรา แต่เราไม่สามารถควบคุมความคิด ความรู้สึก หรือการยอมรับของคนอื่นได้ ต่อให้เราดีแค่ไหน บางคนก็ยังไม่พอใจอยู่ดี แล้วถ้าเราต้องพังข้างในทุกวันเพื่อให้เขาพอใจ แบบนั้นไม่คุ้มเลย เวลาใจเริ่มไหลไปสู่การคาดหวัง เราจะใช้ประโยคเตือนใจแบบนี้ (เป็นแรงบันดาลใจได้ดีมาก) - “ฉันทำดีที่สุดแล้ว ที่เหลือปล่อยให้เป็นเรื่องของเขา” - “การไม่ถูกเลือก ไม่ได้แปลว่าเราไม่มีค่า” - “ถ้าต้องฝืนจนไม่เป็นตัวเอง นั่นไม่ใช่ที่ของเรา” - “ความสงบในใจสำคัญกว่าคำชมของใคร” อีกอย่างที่เวิร์กคือการตั้ง “ขอบเขต” แบบนุ่ม ๆ แต่ชัดเจน เช่น - ถ้าเขาขออะไรที่ทำให้เราฝืน: “ขอโทษนะ เราทำให้ไม่ได้จริง ๆ” - ถ้าเริ่มโดนกดดัน: “เราขอเวลาคิดก่อน แล้วจะตอบอีกที” - ถ้าเป็นเรื่องอารมณ์: “ตอนนี้เราไม่พร้อมคุยด้วยอารมณ์ เดี๋ยวค่อยคุยกันใหม่” เราเคยลองให้เวลากับตัวเองด้วยการเดินเงียบ ๆ ริมทะเล สูดลมหายใจ และมองท้องฟ้าสีคราม (แค่ภาพเรียบ ๆ ก็ช่วยให้ใจนิ่งขึ้นมาก) แล้วถามตัวเองว่า “วันนี้เราต้องการความสงบ หรือเราต้องการให้คนอื่นพอใจ?” คำตอบส่วนใหญ่คือเราแค่ต้องการความสงบ สุดท้าย การปล่อยความคาดหวังไม่ได้เกิดในวันเดียว แต่เกิดจากการเลือกซ้ำ ๆ ว่าเราจะยืนข้างตัวเองก่อน ถ้าใครทำให้เราต้องพังข้างในทุกวัน ให้จำไว้ว่า ไม่มีใครคุ้มค่าพอที่จะแลกกับสุขภาพจิตของเรา
