มีธรรมในใจ

ช่วงที่ใจว้าวุ่นหรือเผลอเอาตัวเองไปผูกกับคำพูดคนอื่น ฉันมักจะนึกถึงประโยคประมาณว่า “มีธรรมในใจ” แล้วค่อยๆ ดึงตัวเองกลับมาอยู่กับปัจจุบันค่ะ พอเราหยุดไล่ตามคำวิจารณ์ (ทั้งชมและด่า) ใจจะเบาขึ้นแบบแปลกๆ เพราะสุดท้ายคนอื่นคิดยังไง เราคุมไม่ได้ แต่เราคุม “การทำดี พูดดี คิดดี” ของตัวเองได้ สิ่งที่ฉันลองทำแล้วช่วยได้จริงคือ ตั้งหลัก 3 ข้อเวลาเจอสถานการณ์ที่โดนตัดสิน 1) ทำดี: ถามตัวเองก่อนว่าเรื่องนี้เราทำถูกต้องตามหน้าที่และตามศีลธรรมไหม ถ้าทำเต็มที่และไม่เบียดเบียนใคร ก็วางใจได้ระดับหนึ่ง 2) พูดดี: เวลาจะตอบโต้ ฉันพยายามช้าลง 3 วินาที เลือกคำที่สุภาพและจริงใจ ถ้าอธิบายแล้วไม่เกิดประโยชน์ก็หยุด เพราะการเถียงเอาชนะมักทำให้ใจขุ่นกว่าเดิม 3) คิดดี: อันนี้ยากสุด ฉันใช้วิธีแยก “ข้อเท็จจริง” กับ “ความคิดปรุงแต่ง” เช่น เขาพูดแรง = ข้อเท็จจริง แต่ “เขาต้องเกลียดเราแน่ๆ” คือความคิดที่เราปรุงเพิ่มเอง อีกอย่างที่เตือนใจได้ดีคือเรื่อง “กรรมเป็นของแต่ละบุคคล” บางครั้งคนที่พูดแรงๆ อาจกำลังมีทุกข์ของเขา เราไม่จำเป็นต้องรับทุกคำมาเป็นภาระใจ ตัวเราเลือกได้ว่าจะเก็บไว้หรือปล่อยผ่าน ฉันชอบนึกภาพเหมือนมีคนยื่นของหนักมาให้ ถ้าเราไม่รับ ของนั้นก็ยังอยู่ที่เขา ถ้าอยากฝึกให้อยู่กับปัจจุบันแบบจับต้องได้ ลองทำสั้นๆ วันละ 5 นาที: นั่งนิ่งๆ จับความรู้สึกที่ลมหายใจเข้าออก แล้วตั้งใจภาวนาในใจว่า “ทำดี พูดดี คิดดี” พอใจเผลอไปคิดเรื่องคำคนอื่น ก็แค่รู้ตัวแล้วกลับมาใหม่ ไม่ต้องดุใจตัวเองค่ะ สุดท้าย “มีธรรมในใจ” สำหรับฉันไม่ใช่การเป็นคนสมบูรณ์แบบ แต่คือการค่อยๆ เลือกความดีในแต่ละวัน แม้จะมีคำวิจารณ์ผ่านเข้ามา ใจเราก็ยังตั้งอยู่ได้ เพราะมาตรฐานความดีอยู่ที่ตัวเราเอง