What should Thailand do?
When people are drawn into a game of "division and then rule" (from the Yellow Age to the present day),
And "building dependence" makes it difficult to jam and then submit a distribution.
-
Viewed broadly, Thailand is inevitably slower than many countries on the international stage.
In the small picture, there are people in real trouble, part of them in a state of thought that it is not difficult (but like a frog in a boiler that dies unconsciously), and part that is comfortable, but the long term may not be sustainable?
-
Considering what they call the deep state,
One era was once expected to be Asia's fifth tiger.
That hope faded.
An era where they say the economy is booming.
Stumbled down again.
-
Those who benefit do not want to lose their benefit.
Refer to the weakness of corruption, corruption.
But corruption is still rooted, and even more so, like Adonis himself.
Decaying roads, collapsed bridges, exploitation, budgets that come from taxes that are effectively not allocated due to corruption, etc., are all platitudes of the times.
-
When most people want to change the nation as a whole, try to change?
Stop being in the power game.
Stop being just a betel or a pawn for anyone to move along.
And turned around as a co-determinant of the direction of the Thailand board.
A board that does not belong to a particular group of people.
If but belongs to everyone
ผมเองเมื่อได้อ่านและไตร่ตรองเรื่องราวของประเทศไทยในยุคปัจจุบัน ระหว่างการแบ่งแยก การสร้างความพึ่งพิง และปัญหาการทุจริตที่ฝังรากลึก รู้สึกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันเป็นมากกว่าปัญหาทางการเมืองหรือเศรษฐกิจ แต่มันเป็นเรื่องของโครงสร้างระบบที่ส่งผลกระทบต่อการพัฒนาประเทศอย่างแท้จริง ประสบการณ์ส่วนตัวที่ผมสังเกตเห็นคือ หลายคนมักไม่รู้ตัวว่าตัวเองกลายเป็นส่วนหนึ่งของเกมนี้เหมือน "กบในหม้อ" ที่มองไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงรอบตัว จนกระทั่งสถานการณ์ประเทศหยุดนิ่งหรือลดลงอย่างชัดเจน ในความเป็นจริง การแบ่งแยกทางความคิดและการขึ้นอยู่กับระบบใดระบบหนึ่ง เปิดช่องทางให้การทุจริตและเอาเปรียบขยายตัว เมื่อภาษีและงบประมาณที่ควรนำไปพัฒนาสาธารณูปโภคกลับถูกบิดเบือนใช้ในทางที่ผิด ผมเห็นว่า หนทางแก้ไขที่แท้จริงต้องเริ่มจากการตระหนักร่วมกันว่า ประเทศไทยไม่ใช่สมบัติของกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง ทุกคนมีส่วนร่วมในกระดานอันนี้ เราต้องขยับตัวออกจากเกมอำนาจที่จำกัดและกลายเป็นหมากเบี้ยของผู้มีอำนาจ และเริ่มลงมือบทบาทของประชาชนในการตรวจสอบ พูดคุย และสร้างกลไกที่ทำให้คนที่ได้รับอำนาจไม่มีทางที่จะโกงหรือใช้ประโยชน์ส่วนตัวได้ นอกจากนี้ การเปิดพื้นที่ให้ผู้คนมีอิสระในการแสดงออกความเห็น อย่างสร้างสรรค์และมีเหตุผล พร้อมทั้งมีการศึกษาและสื่อสารที่โปร่งใส จะช่วยหลอมรวมสังคมให้กลับมาเป็นหนึ่งเดียวกันได้อย่างยั่งยืน ประเทศไทยเราไม่ควรหยุดเพียงแค่ความหวังหรือคำพูดที่ผ่านไป แต่ต้องร่วมใจกันสร้างความเปลี่ยนแปลงที่มีผลสัมฤทธิ์จริงจัง ซึ่งเริ่มต้นได้จากตัวเราเองในวันนี้
