อย่ารอร่มจากคนอื่น

เพราะทุกคนต่างมีฝนของตัวเองต้องรับมือ

บนโลกความจริง

ไม่มีใครพร้อมอยู่ข้างเราได้ตลอดเวลา

ไม่ใช่เพราะเขาใจร้าย

แต่เพราะแต่ละคนก็มีภาระ มีปัญหา

และมีวันที่เหนื่อยไม่ต่างกัน

บางครั้งเราคาดหวังว่า

เมื่อเราล้ม จะมีคนมาพยุง

เมื่อเราร้องไห้ จะมีคนมาปลอบ

เมื่อเราลำบาก จะมีคนยื่นมือช่วยทันที

แต่ชีวิตไม่ได้เป็นเช่นนั้นเสมอไป

หลายครั้งคนที่เราคิดว่าจะอยู่

อาจติดธุระของเขาเอง

หลายครั้งคนที่เราหวังพึ่ง

อาจกำลังเอาตัวไม่รอดเหมือนกัน

ดังนั้น การเติบโตที่แท้จริง

คือการเรียนรู้ที่จะเป็นที่พึ่งให้ตัวเอง

ฝึกยืนให้ไหวในวันที่ไม่มีใครจับมือ

ฝึกเช็ดน้ำตาเองในวันที่ไม่มีใครปลอบ

ฝึกแก้ปัญหาเองในวันที่ไม่มีใครช่วยคิด

ไม่ใช่เพื่อปิดใจจากโลก

แต่เพื่อให้ใจเราแข็งแรงพอ

จะใช้ชีวิตต่อได้แม้ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น

เมื่อเราดูแลตัวเองเป็น

เราจะไม่ทุกข์เพราะการรอคอยเกินจำเป็น

ไม่เสียใจเพราะความคาดหวังที่ไม่เป็นจริง

และไม่ฝากความสุขทั้งหมดไว้กับคนอื่น

คนอื่นช่วยเราได้เป็นครั้งคราว

แต่ตัวเราเองจะอยู่กับเราตลอดไป

จงสร้างร่มให้ตัวเอง

ด้วยความสามารถ

ด้วยสติ

ด้วยวินัย

ด้วยใจที่ไม่ยอมแพ้

แล้วต่อให้ฝนตกหนักแค่ไหน

คุณก็ยังเดินต่อได้อย่างสง่างาม

และเมื่อวันหนึ่งคุณแข็งแรงพอ

คุณจะมีร่มอีกคัน

ไว้แบ่งปันให้คนอื่น…โดยไม่ต้องเปียกไปพร้อมกัน