โรคซึมเศร้าที่ไม่เคยมีใครเข้าใจ 😔
ประมาณ 5 ปีก่อน ตอนใกล้เรียนจบ ชีวิตเราดูเหมือนควรจะสดใสเหมือนคนอื่น แต่กลับกลายเป็นช่วงที่มืดที่สุด เราเริ่มเป็นโรคซึมเศร้า อาการดึงทุกอย่างในชีวิตให้ถอยลง หายไปจากกลุ่มเพื่อน ไม่ใช่เพราะไม่แคร์ แต่เพราะไม่มีแรงแม้แต่จะลุกจากเตียง ทุกวันต้องฝืนหายใจให้ครบ ยิ่งอยากขอความช่วยเหลือ ก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า แต่ในตอนที่คิดว่าเพื่อนสนิทน่าจะเข ้าใจที่สุด กลับถูก แบนออกจากกลุ่ม เงียบ ๆ แบบไม่มีคำถามสักคำว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับเรา
จนวันที่เจ็บที่สุดมาถึง — วันที่เห็นโพสต์ของเพื่อนลงโซเชียลว่า “เป็นสันดาน หรือเอาโรคมาอ้าง?” เหมือนโลกหยุดหมุน ช่วงเวลาที่เราอ่อนแอที่สุด กลับถูกทำให้รู้สึกว่าโรคที่กำลังสู้มันเป็นแค่ข้ออ้าง ทั้งที่ทุกคืนร้องไห้จนหลับไปเพราะไม่รู้จะอยู่ต่อยังไง คำพูดนั้นฝังอยู่ลึกมาก แต่วันนี้มันทำให้รู้ว่า คนที่พร้อมตัดสินในวันที่เราแย่ที่สุด… ไม่ใช่คนที่ควรอยู่ในชีวิตตั้งแต่แรกเลยด้วยซ้ำ
#สุขภาพใจ #บทเรียนชีวิต #พัฒนาตัวเอง #เรื่องพีค #lemon8ไดอารี่
ถ้าใครกำลังหา “รูปวาดสื่ออารมณ์เศร้า” หรือภาพแนว “นั่งเศร้า ๆ / รูปโดดเดี่ยว / เศร้าการ์ตูน” เพื่อสื่อความรู้สึกที่พูดไม่ออก เราเข้าใจมาก ๆ ว่าบางวันคำพูดมันไม่พอจริง ๆ ตอนเราเป็นซึมเศร้าหนัก ๆ ภาพที่ตรงกับใจที่สุดมักเป็นภาพคน “นอนคว่ำหน้าซบหมอนบนเตียง” หรือภาพตัวเล็ก ๆ อยู่ในห้องกว้าง ๆ เพราะมันสื่อความเหนื่อยล้าและความโดดเดี่ยวได้โดยไม่ต้องอธิบายเยอะเลย ไอเดียภาพ/รูปวาดที่เราเคยใช้สื่ออารมณ์ (เผื่อคุณเอาไปหาในกูเกิลหรือบันทึกความรู้สึกตัวเอง) - ภาพผู้หญิง/คนกำลังนอนซบหมอน มุมห้องแสงน้อย: เหมาะกับวันที่ “ไม่มีแรงลุกจากเตียง” - ภาพคนนั่งกอดเข่า มองพื้น หรือหันหลังให้หน้าต่าง: เหมาะกับวันที่รู้สึกถูกทิ้งไว้คนเดียว - ภาพการ์ตูนสีหม่น ๆ มีพื้นที่ว่างเยอะ (negative space): สื่อความว่างเปล่า/ชา ๆ ได้ดี - ภาพเงาคนตัวเล็กใต้ประโยคคำพูดแรง ๆ: โดยเฉพาะประโยคแนว “เป็นสันดาน หรือเอาโรคซึมเศร้ามาอ้าง” เพราะมันสะท้อนบาดแผลจากการถูกตัดสิน ส่วนที่อยากเติมให้บทความนี้ “ใช้งานได้จริง” มากขึ้น คือวิธีรับมือเวลาถูกคนใกล้ตัวพูดทำร้าย (แบบที่เหมือนเจอมา) 1) แยกให้ออกว่าเขาไม่เข้าใจ vs เขาไม่เคารพ: บางคนไม่รู้จริง ๆ แต่บางคนเลือกตัดสิน ถ้าเป็นแบบหลัง เรามีสิทธิ์ถอยออกมาเพื่อความปลอดภัยทางใจ 2) เซฟหลักฐาน/ข้อความที่ทำให้เจ็บ แล้วหยุดวนอ่าน: เราเคยวนอ่านจนใจพัง แนะนำปิดแจ้งเตือน/ซ่อนโพสต์/บล็อกชั่วคราวก่อน 3) เขียน “คำบรรยายภาพ” แทนการอธิบายยาว ๆ: เช่น “วันนี้รู้เศร้า ๆ เหมือนหายใจให้ครบก็ยาก” แค่นี้ก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ว่าป่วยจริง 4) ทำลิสต์คนที่พอคุยได้ 1 คนก็พอ: ไม่ต้องมีแก๊งใหญ่ ขอแค่คนที่ถามว่า “ตอนนี้ต้องการอะไร” มากกว่า “ทำไมเป็นแบบนี้” สุดท้าย ถ้าคุณกำลังอยู่ในช่วงมืด ๆ แบบที่แค่หายใจให้ครบวันก็ยากจริง ๆ อยากให้รู้ว่าอาการซึมเศร้าไม่ใช่ข้ออ้าง และความเจ็บจากคำพูดคนอื่นก็จริงมาก คุณไม่จำเป็นต้องอยู่กับคนที่ทำให้รู้สึกไร้ค่าเพื่อพิสูจน์อะไรทั้งนั้น
จากมุมเรานะคะ เราก็เป็นโรคนี้ เข้าใจทั้งฝั่งคนป่วยและคนรอบตัวที่ต้องดีลกับคนป่วยค่ะ บางครั้งพฤติกรรมของเรามันอาจจะแย่จริงๆ แต่ไม่มีใครกล้าบอก และเราก็รู้ตัวค่ะ ยิ่งถ้าทานยาด้วย บางครั้งมันมีเอฟเฟกต์ที่ทำให้เรามีพฤติกรรมหรืออารมณ์ที่แปลกไปนะคะ อาจต้องลองสังเกตตัวเองดู ส่วนตัวตอนแรกก็ไม่รู้ตัวค่ะ จนกระทั่งไปเจอเพื่อนอีกคนที่ป่วยเป็นซึมเศร้า ซึ่งพอทานยาแล้วนิสัยเปลี่ยนไปมาก จากคนเรียนเก่ง ทำกิจกรรม กลายเป็นคนไม่ช่วยทำงาน เทงาน ไม่รับผิดชอบ โกหก อารมณ์ร้าย จนเพื่อนค่อย ๆ ถอยห่าง หลังจากนั้นเราเลยต้องเริ่มสังเกตตัวเองเพื่อไม่ให้ไปถึงจุดเดียวกับเพื่อนคนนั้นค่ะ