มีบางอย่าง…ที่คุณรู้สึกมาตลอด แต่คุณไม่เคยมองเห็นมันจริงๆ มันอาจอยู่ในความคิดของคุณ ในความเงียบ หรือในช่วงเวลาที่คุณอยู่คนเดียว และบางครั้ง… มันอาจเป็นสิ่งที่กำลัง “ควบคุมคุณ” อยู่ โดยที่คุณไม่รู้ตัว 🕯️ ซีรีส์ใหม่กำลังจะเริ่มขึ้น “มันยังอยู่ตรงนั้น” 7 วันต่อจากนี้ คุณอาจเริ่มเห็น

บางครั้ง ชีวิตก็พาเราเดินผ่านช่วงเวลาที่หนักหนา จนเราคิดว่า…ตัวเองกำลังจะหายไปจากโลกใบนี้ ไม่ใช่หายไปจริง ๆ แต่เหมือนตัวตนของเรา ค่อย ๆ เลือนลงทุกวัน เรายังหายใจ ยังตื่นเช้า ยังทำหน้าที่ของตัวเอง แต่ลึก ๆ ในใจ มันเหมือนมีบางอย่างดับลงไป เราเหนื่อย เราอ่อนล้า และบางวันก็อยากถามโลกว่า “

ชีวิตของคนเรามักไม่ได้เป็นเส้นตรงอย่างที่คิด บางช่วงเวลาเราหัวเราะ บางช่วงเวลาเราร้องไห้ และบางช่วงเวลาก็เหมือนกำลังหลงทางอยู่กลางพายุของชีวิต มีวันที่เรารู้สึกเข้มแข็ง แต่ก็มีวันที่เราเหนื่อยจนไม่อยากก้าวต่อ บางคนกำลังต่อสู้กับความผิดหวัง บางคนกำลังเสียใจจากความรัก บางคนกำลังพยายามเริ่

บางวัน ฉันไม่ได้รู้สึก “เข้มแข็ง” ฉันแค่ ไม่มีทางเลือกให้ล้ม ฉันเรียนรู้ที่จะไม่คาดหวัง ไม่ใช่เพราะไม่เจ็บ แต่เพราะหัวใจเคยแตกจนรู้แล้วว่า คาดหวังมากไป…มันทรมานเกินจำเป็น ฉันอยู่กับวันนี้ ชั่วโมงนี้ ลมหายใจนี้ ดูแลเท่าที่ทำได้ ถอยเมื่อควรถอย เข้าไปเมื่อใจเขาเปิด ฉันไม่พยายามทำให้

คือคนที่ยังเลือกยืนอยู่ทั้งที่มีเหตุผลมากพอจะจากไป บางครั้งการ “อยู่ต่อ” ไม่ใช่เพราะยังมีแรง แต่เพราะหัวใจไม่ยอมทิ้งใครบางคน ในวันที่เขายังกลับมาไม่ได้ คนที่ยังไม่หายไป อาจไม่พูดเก่ง อาจไม่รู้ว่าต้องทำให้ทุกอย่างดีขึ้นยังไง แต่เลือกจะอยู่เงียบ ๆ คอยมอง คอยประคอง แม้จะถูกมองข้าม ถูกใช้ ห

วันนี้ไม่มีเสียงโวยวาย ไม่มีอารมณ์แตกหัก ไม่มีคำพูดที่ทำให้หัวใจแม่สั่น มีแค่เสียงเพลงที่ดังคลออยู่ในห้อง มีคนคนหนึ่งนั่งอยู่กับโลกของตัวเอง และยังหันมาตอบ เมื่อแม่เรียกชื่อ เขายังกินข้าว ยังกินยา ยังรู้ว่าแม่คือแม่ ยังรู้ว่าตัวเองต้องการอะไรในบางช่วงเวลา แม้บทสนทนาจะสั้น แม้การสบต

วันนี้ไม่ใช่วันที่เข้มแข็งเป็นพิเศษ แต่ก็ไม่ใช่วันที่พังทลายเหมือนก่อน ความหนักหน่วงยังอยู่ ความกังวลยังไม่หาย เพียงแค่มันเบาลงพอให้หายใจได้ยาวขึ้นนิดหนึ่ง ฉันเริ่มเข้าใจว่า การที่ทุกอย่างต้องใช้เวลา ไม่ได้แปลว่าฉันช้า แต่แปลว่าฉันกำลังพยายามรักษาทุกอย่างไม่ให้แตกไปมากกว่านี้ บางวันไ

วันนี้ ฉันไม่ได้เงียบเพราะแพ้ ฉันเงียบเพราะรู้ว่า บางการพูด ไม่ได้นำไปสู่ความเข้าใจ แต่นำไปสู่การทำร้ายซ้ำ ฉันนั่งฟังความฝันของใครบางคน ทั้งที่ในใจฉันเต็มไปด้วยภาระของความจริง ฉันตอบด้วยเหตุผล ด้วยสิ่งที่ต้องทำจริง ไม่ใช่เพื่อดับฝัน แต่เพื่อให้มันไม่พังตั้งแต่ยังไม่เริ่ม และฉันก็ถูก

บางคืน ฉันนั่งอยู่กับความเงียบ เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองถามว่า “เรายังไหวอยู่ไหม” ไม่มีใครรู้ว่าฉันผ่านอะไรมาบ้าง ไม่มีใครเห็นว่าฉันกลั้นน้ำตายังไง เพื่อให้เช้าวันใหม่ดูเหมือนปกติ ฉันไม่ได้เข้มแข็งเสมอไป ฉันแค่ไม่มีทางเลือก นอกจากต้องอยู่ และต้องประคองตัวเองให้ผ่านคืนนี้ไปให้ได้

เมื่อคืน อาจไม่มีอะไรดีขึ้น และนั่นไม่ใช่ความล้มเหลว การยังตื่นอยู่ ยังหายใจ ยังอ่านมาถึงบรรทัดนี้ คือการพยายามแล้ว บางวันเราไม่ได้ต้องการคำตอบ แค่ต้องการพื้นที่ ที่ไม่เร่ง ไม่ถาม และไม่ผลักให้หายไป ถ้าคุณยังอยู่ แม้จะเงียบ แม้จะเหนื่อย แม้จะไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะยังไหวไหม ขอให

ฉันไม่รู้ว่าการเริ่มต้นที่ถูกต้องควรเป็นแบบไหน ฉันรู้แค่ว่า ถ้าฉันไม่เขียนคืนนี้ ฉันอาจหายไป ที่นี่ไม่ใช่พื้นที่ของคนเข้มแข็ง ไม่ใช่ที่ของคำสอน และไม่ใช่ที่ของคำตอบ ที่นี่คือพื้นที่ของคนที่ยังอยู่ ทั้งที่บางคืนมันยาวเกินไป ฉันเป็นแม่คนหนึ่ง ที่รักมาก เจ็บมาก และยังรอ ฉันเขียน ไม

บนโลกใบนี้ ไม่มีใครไม่เคยเจ็บ ไม่มีใครไม่เคยพลาด และไม่มีใครที่ไม่เคยรู้สึกว่า “ฉันน่าจะทำได้ดีกว่านี้” บางคนแบกอดีตไว้เงียบ ๆ บางคนยิ้มทั้งที่ข้างในแตกสลาย บางคนพยายามทุกวัน แต่ก็ยังรู้สึกว่ามันไม่พอ ถ้าวันนี้คุณเป็นหนึ่งในนั้น ขอให้รู้ไว้ว่า คุณไม่ได้อ่อนแอ คุณแค่เป็นมนุษย์…ที่มีหัวใ