คิดถึงวัยเด็กความทรงจำ
ความผูกพัน♥️เราชอบไปอยู่กับป้าทุกวันหลังเลิกเรียนหรือเสาร์อาทิตย์เพราะพ่อกับแม่ไปทำสวนตอนเด็กเด็กก็ไม่มีเพื่อนเล่นเพราะมีแต่เด็กผู้ชายเราผู้หญิงคนเดียวทำงานที่บ้านกวาดบ้านหุงข้าวล้างจานเสร็จแล้วก็จะวิ่งไปอยู่กับป้าที่บ้านป้ามีหนังสือพิมพ์ให้อ่านมีหนังสือเยอะแยะเราก็จะไปนอนอ่านหนังสือกับ นอนเล่นที่บ้านป้าตลอด
อยู่มาวันนึงจำได้ว่าไปเดินเล่นบ่อหัวค่ำเดินกลับบ้านแล้วรู้สึกว่าตัวเองหน้ามืด อะไรไม่เห็นรีบวิ่งไปหาป้าก่อนที่จะล้ม
ตะโกนเรียกป้าหนูหน้ามืดมองอะไรไม่เห็น ป้าก็ให้กินยาลมให้นอนนวดตัวให้ดีขึ้น
ครั้งนั้น เป็นลมเกือบเอาชีวิตไม่รอด
ป้าบุญเป็นคนช่วยชีวิตทันไม่อย่างงั้นป่านนี้เราคงไม่มีชีวิตอยู่แล้วขอบคุณผู้มี พระคุณที่ยิ่งใหญ่
เป็นเสมือนแม่อีกคนของเรา
รักป้าเสมอ
ในวัยเด็กของหลายคน บ้านป้าหรือญาติผู้ใหญ่เป็นสถานที่ที่อบอุ่นและปลอดภัยเสมอ สำหรับเรา นอกจากการได้เล่นและอ่านหนังสือเมื่ออยู่กับป้าแล้ว การได้รับความช่วยเหลือในวันที่สุขภาพไม่ดีนั้นถือเป็นประสบการณ์ที่สอนให้รู้จักคุณค่าของความรักและการยอมรับคนรอบข้าง ในเรื่องนี้ การเป็นลมจนเกือบหมดสติกลางทางเดินกลับบ้าน เป็นเหตุการณ์ที่ทำให้เราได้เห็นความสำคัญของความรักและการดูแลอย่างใกล้ชิดจากป้า บุญไม่เพียงแต่ช่วยเหลือทันทีด้วยการให้กินยาลมและนวดตัว แต่ยังเป็นตัวแทนของความอบอุ่นเหมือนแม่ที่คอยดูแลอย่างไม่มีเงื่อนไข เราได้เรียนรู้ว่าแม้แต่การอ่อนแอ หรือวันที่รู้สึกหมดแรง ก็ยังมีคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างและช่วยเหลืออย่างแท้จริง เหตุการณ์นี้สร้างรากฐานของความผูกพันและความกตัญญูที่ลึกซึ้งกับป้า ความทรงจำเหล่านี้ทำให้เราเข้าใจว่าครอบครัวไม่จำเป็นต้องผูกพันด้วยสายเลือดเสมอไป แต่ด้วยความรักและความเอาใจใส่ นอกจากนี้ การมีหนังสือพิมพ์และหนังสือมากมายที่บ้านป้ายังเป็นแรงบันดาลใจให้รักการอ่านและเปิดโลกทัศน์ตั้งแต่เด็ก ซึ่งส่งผลกับการเรียนรู้และพัฒนาตัวเองในอนาคต ทั้งหมดนี้เป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำที่ทำให้รู้สึกถึงคุณค่าของความรัก ความผูกพัน และการดูแลซึ่งกันและกัน ซึ่งเป็นเรื่องที่ผู้ใหญ่และเด็กทุกคนควรตระหนักและส่งต่อให้กันอย่างไม่มีวันสิ้นสุด