I was a father.
I thought, "Let go."
Is to let him go live his life for good.
I may have looked too strict in the past.
Because he wants him to be strong enough to stand on his own.
But really put it in.
I never wanted him to stand alone.
Some days I just look at the view.
And I thought... if he was still here,
What would he say? What would he complain? What kind of laugh would he laugh?
I don't know if he still misses me.
But I remember all his little details.
Even the story that promised
Will take to travel
Now it's still in my heart.
Like an unorganized bag.
Finally,
I don't want to go back.
Just want him to know
No matter how far away he is,
I still want to see him.
In my life... in a way that he is comfortable with.
-
Some relationships don't end.
It just changes roles.
From "people who have been together."
It's "people who still miss each other away."
Always miss
From a father
การเป็นพ่อแม่ไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะช่วงเวลาที่ต้องปล่อยลูกให้ก้าวเดินบนเส้นทางของตัวเอง ผมเข้าใจดีว่าการปล่อยมือไม่ใช่การทอดทิ้ง แต่คือการให้โอกาสและความเชื่อมั่นในตัวเขาเอง ผมนึกถึงวันเวลาที่เราร่วมกันวางแผนพาไปเที่ยวทะเล แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่ได้ทำตามสัญญานั้น แต่ความทรงจำเหล่านั้นยังคงอบอุ่นในใจ บางครั้งผมนั่งมองวิวและตั้งคำถามกับตัวเองว่า ถ้าเขายังอยู่ตรงนี้ เขาจะทำอย่างไร จะพูดหรือหัวเราะแบบไหน สิ่งเหล่านี้ช่วยให้ผมรู้สึกใกล้ชิดแม้ความจริงจะอยู่ห่างไกล การที่เราเป็นพ่อคนหนึ่งและต้องเผชิญกับความเปลี่ยนแปลงของความสัมพันธ์ อาจทำให้หัวใจปวดร้าว แต่ในความเป็นจริงแล้ว บางความสัมพันธ์ไม่ได้จบลง แค่เปลี่ยนบทบาทใหม่เป็นคนที่ยังคิดถึงกันห่าง ๆ ความรักและความผูกพันยังคงอยู่ เพียงแต่เปลี่ยนวิธีแสดงออก ผมเชื่อว่าทุกคนที่เป็นพ่อแม่ คงมีความรู้สึกคล้ายกันคืออยากให้ลูกเติบโตอย่างเข้มแข็ง แต่ในขณะเดียวกันก็อยากอยู่เคียงข้างเสมอ การเป็นพ่อที่ดีคือการสอนให้ลูกยืนด้วยตัวเอง พร้อมเปิดใจรับฟัง และสนับสนุนในทุกก้าวเดิน ผมอยากบอกว่าความคิดถึงไม่เคยจางหาย และความรักที่มีให้ลูกยังคงอยู่เสมอ ไม่ว่าจะอยู่ไกลแค่ไหนก็ตาม นี้คือเรื่องราวที่สะท้อนความรัก ความคิดถึง และความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนแปลงแต่ไม่เคยจากลา
