​หากความทรงจำเหล่านั้นเปรียบเสมือนภาพถ่ายขาวดำที่ถูกบันทึกไว้ในใจ ​มันคือบทเรียน: ที่ขัดเกลาให้เราเป็นเราในเวอร์ชันปัจจุบัน ​มันคือพื้นที่ปลอดภัย: ให้เราได้พักพิงยามที่โลกภายนอกวุ่นวาย ​มันคือคำยืนยัน: ว่าครั้งหนึ่งเราเคยได้สัมผัสกับความหมายของความสุข ความเศร้า และการเติบโต ​สำหรับคุณในวันนี้

ผมเคยคิดว่าการ “ปล่อยมือ” คือการปล่อยให้เขาไปใช้ชีวิตของเขาให้ดี ที่ผ่านมาผมอาจดูเข้มงวดเกินไป เพราะอยากให้เขาแข็งแรงพอจะยืนได้ด้วยตัวเอง แต่เอาเข้าจริง ๆ ผมไม่เคยอยากให้เขาต้องยืนอยู่คนเดียวเลย บางวันผมนั่งมองวิวเฉย ๆ แล้วก็คิดว่า…ถ้าเขายังอยู่ตรงนี้ เขาจะพูดอะไร จะบ่นอะไร จะหัวเราะแบบไหน

ปกติแล้วตามหมู่บ้านทางเหนือ กลองปู่จา ซึ่งใช้ตีเป็นพุทธบูชา กลองใบใหญ่จะอยู่ ด้านขวามือ เท่าที่ผมสังเกตมา หอกลองเกือบทุกหมู่บ้านก็เป็นแบบนั้น แต่…ไม่ใช่กับหมู่บ้านผม ที่ หอกลองประจำหมู่บ้านผม กลองใบใหญ่กลับอยู่ ด้านซ้าย ตอนแรกผมก็นึกว่า หรือเขาแขวนสลับผิด แต่พอมาคิดดูดี ๆ ถ้ากลองใบใหญ่

หลายคนคิดว่า ความสัมพันธ์จะพัง ก็ต่อเมื่อทะเลาะกันหนัก ๆ หรือหมดรักกันไปแล้ว แต่ความจริง บางครั้งมันไม่ได้พังแบบนั้น มันค่อย ๆ เงียบลง และหนึ่งในสัญญาณที่ชัดที่สุดคือ ความใกล้ชิดทางกายค่อย ๆ หายไป ไม่ใช่แค่เรื่องเซ็กส์ แต่รวมถึงการแตะตัวกันเล็ก ๆ น้อย ๆ ด้วย นี่คือสัญญาณที่มักเกิดข

เพื่อนสายมูชวนไปม่อนกุเวร ผมไม่ได้เป็นสายมูนะ แต่ก็ไป… บางทีก็ไม่ได้เชื่ออะไรขนาดนั้น แต่ก็ตามเขาไปเปิดหูเปิดตา เผื่อระหว่างทางจะได้อะไรกลับมาบ้าง สุดท้ายเพื่อนก็ไปไหว้ ส่วนผมก็เดินดูโน่นดูนี่ ถ่ายรูปเล่น บ่อยครั้งทีการเดินทางครั้งหนึ่ง ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้อะไร แต่กลับมีกำไรจากกา

ไม่ได้ขาดความสุขหรอก แค่ชินกับมัน ตอนเด็กๆ แค่ได้วิ่งเล่นกับเพื่อน ได้กินน้ำแข็งใสถ้วยละ 5 บาท ก็หัวเราะกันทั้งวันแล้ว แต่พอโตขึ้น เหมือน “ค่าตั๋วไปหาความสุข” มันแพงขึ้นเรื่อยๆ กาแฟต้องแก้วละร้อย เที่ยวต้องไกล ของต้องใหม่ ไม่งั้นจะรู้สึกว่า ชีวิตมันธรรมดาเกินไป ทั้งที่ความจริง

มีโอกาสได้ไปวัดต้นเกว๋น เป็นวัดไม้โบราณแถวหางดง อายุเป็นร้อยปี ไม้ทุกแผ่นดูเก่าจนรู้สึกว่า ถ้าไม้พูดได้…น่าจะเล่าเรื่องราวมากมายของคนหลายรุ่น ที่นี่ดูไม่มีอะไรหวือหวาเลย ไม่มีอะไรอลังการน่าตื่นเต้น ไม่แม้แต่จะพยายามที่จะมี แต่ที่นี่มีมวลความรู้สึกบางอย่างอยู่ เป็นสิ่งที่ไม่รู้จะบรรยา

เมื่อคืนไปดูโขน มีฉากหนึ่งที่ผมนิ่งไปเลย อินทรชิต นักรบที่เก่งที่สุดของฝ่ายยักษ์ ถูกศรจนบาดเจ็บหนัก แล้วเขาต้องกลับไปหาแม่…เพื่อดูดนมแม่รักษาตัว ตอนแรกฟังดูตลกนะ นักรบยิ่งใหญ่ขนาดนั้น ทำไมต้องกลับไปหานมแม่? แต่พอดูจริง ๆ มันไม่ได้รู้สึกตลกเลย บรรยากาศบนเวทีเงียบลง ท่ารำอ่อนโยนลง

ช่วงนี้ผมกำลังตามหาคนมาดูแลบ้านแทนครับ 🏡 บ้านไม่ได้งอแง แอร์เย็นทุกห้อง ครัวทำกับข้าวได้จริง (ไม่ใช่มีไว้ถ่ายรูป) อยู่ใกล้สนามบินเชียงใหม่ เผื่อวันไหนอยากหนีชีวิต ก็ไปได้เลย ✈️ 3 ห้องนอน 2 ห้องน้ำ จอดรถได้ 2 คัน และที่สำคัญ…เลี้ยงสัตว์ได้ (บ้านนี้เข้าใจทาสหมาแมว) เฟอร์ครบ แค่หิ้วก

เมื่อคืนผมตั้งใจจะนอนเร็ว เปิดมือถือแป๊บเดียว… ผ่านไป 4 ชั่วโมง ได้ความรู้ชีวิตมา 17 อย่าง เซฟโพสต์ไว้ 22 อัน เช้ามาชีวิตยังเหมือนเดิม 100% แต่ตอนปิดมือถือผมรู้สึกดีนะ เหมือนตัวเองกำลังจะเป็นคนใหม่แล้ว ปัญหาคือ…นอนดึกกว่าเดิม 😅 หรือหลายครั้งเราแค่ติดอยู่ในโหมด เตรียมตัวจะเริ่มนานเกิ

เคยไหม ยิ่งเขียน To-do list ยาวเท่าไหร่ ยิ่งรู้สึกว่าชีวิตตามไม่ทันตัวเอง ผมเคยคิดว่าเพราะผมขี้เกียจ แต่หลัง ๆ เริ่มรู้ว่า ปัญหาอาจไม่ใช่ตัวเรา เราไม่ได้เขียนแค่งานที่ต้องทำ เราเขียนคนที่อยากเป็นลงไปด้วย อยากเก่งขึ้น อยากมีวินัย อยากดูแลชีวิตให้ดี สุดท้ายลิสต์เลยยาวกว่าพลังที่เรา

เมื่อคืนหิว ๆ เลยออกไปหาอะไรกิน แล้วก็ไปหยุดอยู่ที่ ร้านลูกชิ้นหน้าเซเว่นเจ้าเดิม ลูกชิ้นไม้ละ 10 บาท ราคาเดิมมาเป็นสิบปีแล้ว โลกเปลี่ยนไปเยอะ แต่บางอย่างเหมือนหยุดอยู่ตรงนั้น ยืนรอไปก็แอบคิดไป เขากำไรดีไหมนะ ครอบครัวเขาเป็นยังไง ตอนกลางวันเขาทำอะไรอยู่ เราเดินผ่านมาแค่ไม่กี

ช่วงนี้ลำปางเข้าสู่หน้าแล้ง ฤดูกาลเปลี่ยนแบบเงียบ ๆ นาและไร่ว่างลง เพราะไม่มีน้ำให้ปลูกอะไรต่อ เมื่อก่อนตอนทำงานอยู่ในห้องแอร์ ผมแทบไม่เคยรู้เลยว่าฤดูไหนกำลังมา หรือกำลังผ่านไป ชีวิตเดินตามปฏิทินบริษัทมากกว่าท้องฟ้า แต่พอมาอยู่กับดินกับฟ้าจริง ๆ ถึงเริ่มเข้าใจว่า ธรรมชาติไม่ได้รีบอะไร

วันนี้ลงรูปขี่มอเตอร์ไซค์เล่นเรื่อย ๆ ใน Facebook แล้วเพื่อนเข้ามาคอมเมนต์ว่า “ชีวิตต้องมีเป้าหมาย ไม่งั้นจะหลงทาง” ผมนั่งอ่านแล้วก็ขำ ๆ เพราะจริง ๆ ตอนนั้นแค่ขี่รถเล่นเฉย ๆ ไม่ได้กำลังค้นหาความหมายชีวิตอะไรเลย สุดท้ายผมตอบไปว่า “ไม่หลงหรอกครับ ตราบใดที่ยังมี Google Map 😆” ก็ไม่รู้หรอ

ขี่มอเตอร์ไซค์เล่นหน้าร้อนแบบไม่มีจุดหมาย แต่ดันไปเจอสิ่งที่ไม่คิดว่าจะเห็นบ่อยขนาดนี้… “โรงเรียนร้าง” ตอนแรกคิดว่าแค่แห่งเดียว แต่ยิ่งขี่ผ่านหมู่บ้านต่าง ๆ กลับเจอเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนน่าตกใจ อาคารเรียนยังอยู่ สนามยังอยู่ เสาธงยังตั้งอยู่เหมือนเดิม ขาดแค่เสียงเด็กนักเรียน มันทำใ