รักมากไปก็โง่

ในชีวิตจริง หลายคนมักเผลอทุ่มเทความรักให้กับคนที่เรารักอย่างเต็มที่โดยไม่เผื่อใจตัวเองเลย แต่เมื่อเวลาผ่านไป การรักมากเกินไปกลับกลายเป็นการทำร้ายตัวเองโดยไม่รู้ตัว เพราะเราละทิ้งความต้องการและความสุขของตัวเองเพื่อคนอื่น สิ่งนี้นอกจากจะไม่ได้รับการตอบแทนที่เหมาะสม ยังอาจทำให้เราค่อยๆ สูญเสียความมั่นใจและความสุขภายในใจไปเรื่อยๆ ผมเคยมีประสบการณ์ที่รักใครคนหนึ่งอย่างสุดหัวใจ แต่เพราะความหวังดีและการให้แบบไม่รู้จบ ทำให้ผมลืมที่จะดูแลตัวเอง บางครั้งถึงขั้นรู้สึกเหมือนตกอยู่ในบ่วงความรักที่พันธนาการตัวเองในแบบที่ไม่อาจหลุดพ้นได้ จากการเรียนรู้ ผมเห็นว่าความรักที่แท้จริงไม่ได้หมายความว่าต้องให้หมดใจจนลืมตัว แต่คือการอยู่ร่วมกันอย่างสมดุล มีการเคารพและดูแลกันและกันทั้งสองฝ่าย การมีขอบเขตที่ชัดเจนในความสัมพันธ์ช่วยให้ทุกคนเติบโตและมีความสุขไปพร้อมกันได้ จำได้เสมอว่าการรักตัวเองคือจุดเริ่มต้นของความรักที่ดีและยั่งยืน ถ้าเรารักตัวเองอย่างถูกต้อง รู้จักให้และรู้จักรับอย่างพอดี เราก็จะไม่ต้องตกเป็นเหยื่อของความรักที่ทำร้ายใจโดยไม่ตั้งใจ และสุดท้าย ความรักนั้นจะเป็นความสุขที่แท้จริงสำหรับทั้งสองฝ่าย