ข้ายืนมองแสงไฟสีส้มส่องท้องถนนที่เปียกชื้นหลังฝนตก โลกอันเงียบงันแห่งรัตติกาลยามเที่ยงของค่ำคืน สายลมพาละอองความเย็นลูบผ่านใบหน้าที่เหม่อมองโลกเบื้องหน้าผ่านกรอบเหล็กดัดหน้าต่างของตึกแถวแดนความสุข . . . โลกซ้อนโลกของห้วงเวลา พื้นที่ว่างของความหมาย มองหา มองดู มองรู้สึก สายลม กรอบหน้าต่าง