วาดอารมณ์ วาดความรู้สึก

หลายคนที่เจอชื่อ “น้ำตาจาบัลย์” มักสงสัยทันทีว่า “จาบัลย์” คืออะไร หรือสื่อถึงอะไรในงานศิลปะ สำหรับฉัน คำว่า “จาบัลย์” ในภาพนี้ไม่ได้ถูกตั้งมาเพื่อให้มีคำตอบเดียวแบบพจนานุกรม แต่เหมือนเป็น “คำชวนรู้สึก” มากกว่า—เป็นคำที่พออ่านแล้วเกิดภาพในหัวทันทีว่าเข้ม ลึก และมีความอาลัยปนอยู่ เวลาฉันมองภาพใบหน้าไร้เพศที่หลับตาและมีน้ำตาสีฟ้าไหลอาบแก้ม ความรู้สึกแรกคือความเงียบที่ดังมาก น้ำตาสีฟ้าทำให้ความเศร้าดูเย็นลง ไม่ใช่เศร้าร้อนๆ แบบโทนแดงหรือดำ แต่เป็นเศร้าที่นิ่ง สุขุม และเหมือนยอมรับบางอย่างไปแล้ว พอประกอบกับดอกเดลฟิเนียมสีน้ำเงินเข้มที่โอบล้อม ภาพยิ่งสื่อถึงการถูก “โอบกอดด้วยความทรงจำ” มากกว่าถูกบีบคั้นด้วยความเจ็บปวด ถ้าคุณกำลังเสิร์ชคำว่า “จาบัลย์” แล้วเข้ามาเจองานนี้ ฉันแนะนำให้ลองดูภาพแบบช้าๆ แล้วถามตัวเอง 3 ข้อ ซึ่งช่วย “อ่าน” อารมณ์ในภาพได้ดีมาก 1) น้ำตาสีฟ้าทำให้คุณนึกถึงอะไร: การให้อภัย การปล่อยวาง หรือการเก็บงำ? 2) ใบหน้าไร้เพศทำให้คุณรู้สึกใกล้ตัวขึ้นไหม: เพราะมันคือ “ใครก็ได้” หรือ “ตัวเราเอง” ในบางช่วงเวลา 3) ดอกเดลฟิเนียมรอบๆ เป็นการปลอบโยนหรือเป็นกำแพง: บางคนเห็นเป็นมงกุฎแห่งความเศร้า บางคนเห็นเป็นสวนที่ช่วยพักใจ ในเชิงเทคนิคสีน้ำมันบนผ้าใบ โทนเยือกเย็นแบบนี้มักเกิดจากการคุมค่าสี (value) ให้ใกล้กัน แล้วใช้สีน้ำเงิน/ฟ้าเป็นตัวนำอารมณ์ จากนั้นค่อยเพิ่มความเข้มของเดลฟิเนียมเพื่อดึงสายตาให้วนกลับมาที่ใบหน้า ทำให้ “จาบัลย์” กลายเป็นความรู้สึกที่ติดอยู่ในภาพ ไม่ใช่แค่ชื่อผลงาน สุดท้าย ถ้าถามว่า “จาบัลย์” ในความหมายของฉันคืออะไร ฉันจะตอบว่าเป็นคำแทนช่วงเวลาที่เราร้องไห้แบบไม่อยากให้ใครเห็น แต่ก็อยากให้ใครสักคนเข้าใจ และภาพนี้ทำหน้าที่นั้นได้ดีมาก—คุณล่ะ มองแล้วรู้สึกว่า “จาบัลย์” เป็นความทุกข์ หรือเป็นความสุขที่แฝงความคิดถึง?