ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ

บางช่วงของชีวิต ฉันเคยยึดติดกับความรู้สึกว่า “ต้องมีคนรู้จัก ต้องมีคนจำได้” ถึงจะรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า แต่พอได้กลับมาอ่านประโยคอย่าง “ฉันดำรงอยู่ในฐานะส่วนหนึ่งของโลกใบนี้” และ “วันหนึ่งฉันอาจเป็นใครสักคนที่เดินผ่านไปโดยที่ไม่เคยมีใครรู้จัก” มันทำให้ใจเบาลงมาก เหมือนถูกเตือนว่า…การมีตัวตนไม่ได้แปลว่าต้องเป็นที่รู้จักเสมอไป คำว่า “ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ” สำหรับฉันไม่ได้เศร้าอย่างเดียว แต่มันคือความจริงธรรมดาของโลก ผู้คนมากมายเดินผ่านกันเหมือน “สายลมที่พัดผ่านผิวกาย” หรือ “ใบไม้ที่ร่วงหล่น” เราอาจเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่น่าสนใจในสายตาใครบางคน และนั่นก็ไม่ผิดอะไรเลย เพราะอย่างน้อยเราก็ยัง “หายใจร่วมกันบนโลกใบนี้” อยู่ เวลาที่ฉันรู้สึกโดดเดี่ยวหรือรู้สึกว่าไม่มีใครเห็นคุณค่า ฉันลองใช้วิธีเล็กๆ 3 อย่างที่ช่วยพยุงใจได้: 1) ลดการเทียบตัวเองกับคนอื่น: ถ้าวันนี้เราเป็นแค่ “คนเดินผ่าน” ก็ไม่เป็นไร ชีวิตไม่ได้วัดจากจำนวนคนที่รู้จักเรา 2) กลับมาดูสิ่งที่เรามีผลกับคนใกล้ตัว: บางทีเราอาจไม่ดัง ไม่เป็นที่รู้จัก แต่เราอาจสำคัญมากสำหรับคนหนึ่งคน เช่น ครอบครัว เพื่อน หรือแม้แต่ตัวเราเอง 3) ทำสิ่งเล็กๆ ให้มีความหมาย: ฉันชอบจดบันทึกสั้นๆ หรือเขียนประโยคที่เตือนใจตัวเองว่า “ฉันดำรงอยู่” แค่นี้ก็เหมือนเติมหลักฐานให้ใจว่าเราไม่ได้หายไปไหน ท้ายที่สุด ฉันคิดว่าข้อคิดจาก “ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ” คือการยอมรับความธรรมดาของการเป็นมนุษย์—เราอาจไม่ถูกจดจำโดยคนทั้งโลก แต่เรายังเลือกใช้ชีวิตให้ดีในแบบของเราได้เสมอ ถ้าวันนี้คุณรู้สึกเป็นคนแปลกหน้าในโลกกว้าง ขอให้จำไว้ว่าการมีลมหายใจและการได้อยู่ตรงนี้ ก็มีความหมายแล้วในตัวมันเอง