ประสบการณ์ปฏิบัติธรรม ธุดงค์ และการนั่งอยู่กลางป่ามืดเพียงลำพัง
ในคอร์สปฏิบัติธรรม 8 วัน “ฝึกความกล้า ฆ่าความหลง ปลงสังขาร” ก่อนออกเดินป่าทีละคนในยามค่ำคืน ผู้ปฏิบัติธรรมทุกคนจะได้ฝึกทั้งกลางวันและกลางคืน โดยมีครูบาอาจารย์และครูพี่เลี้ยงคอยดูแลอยู่ภายในพื้นที่ของคอร์สค่ะ
สำหรับพลอย ผู้เคยผ่านการรักษามะเร็ง การฝึกครั้งนี้ทำให้ได้พิจารณาความไม่แน่นอนของชีวิต โรคอาจกลับมา และวันหนึ่งเราอาจต ้องเผชิญความเจ็บปวดที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ พลอยไม่ได้มองสิ่งนี้เป็นความกังวล แต่เป็นความเป็นไปได้ของชีวิต ดังที่ครูบาอาจารย์เพียรสอนว่า “อย่าประมาทกับชีวิต” พลอยจึงฝึกใจไว้ตั้งแต่วันที่ยังแข็งแรง เพื่อเรียนรู้ว่าจะวางใจอย่างไรเมื่อถึงวันนั้นค่ะ
ทุกเช้า ผู้ปฏิบัติธรรมจะถอดรองเท้าเดินเท้าเปล่าไปรับอาหารเป็นระยะทางหนึ่งกิโลเมตร ผ่านเส้นทางในป่าเขาและป่าชุมชน ทั้งก้อนหิน ดิน ทราย และถนนลาดยางแตกร้าว ฝ่าเท้าสัมผัสพื้นผิวที่เปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ ทั้งนุ่ม แข็ง ร้อน เย็น และเจ็บแปลบเป็นบางจังหวะ
ความเจ็บเหล่านั้นเป็นโอกาสให้เห็นว่า ความรู้สึกทางกายเกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วเปลี่ยนแปลงไปตามเหตุปัจจัย ไม่มีความเจ็บใดคงอยู่ตลอดไป เช่นเดียวกับร่างกายที่ไม่อาจอยู่เหนือความเปลี่ยนแปลงของธรรมชาติ
อีกแบบฝึกหนึ่งคือการนอนลงบนลานหิน ฝึก “ทิ้งกาย ทิ้งลม” เสมือนการฝึกซ้อมตาย ท่ามกลางป่าเขาที่มีมดและแมลงตามธรรมชาติ ซึ่งอาจไต่ตอมหรือขบกัดเราได้
พลอยได้พิจารณาว่า หากถึงวันที่ต้องวางกายนี้ลงจริง ๆ ใจจะวางได้มากน้อยเพียงใด และยังต้องฝึกอีกมากแค่ไหน พร้อมพิจารณากายตามธาตุ 4 และสังเกตการทำงานของขันธ์เมื่อกายกระทบกับสิ่งต่าง ๆ จนเกิดความรู้สึกเจ็บ รวมถึงเห็นจิตที่เข้าไปยึดมั่นพัวพันกับความรู้สึกนั้นค่ะ
เมื่อมีความเจ็บเกิดขึ้น พลอยได้เห็นทั้งความรู้สึกทางกายและใจที่เข้าไปต่อต้าน กลัวว่าจะทนไม่ไหว หรือพยายามรักษาความเป็น “เรา” เอาไว้ การฝึกทำให้ได้พิจารณาสิ่งเหล่านี้ตามที่เกิดขึ้น ความเจ็บยังคงเจ็บ แต่เมื่อเห็นใจที่เข้าไปยึดและต่อต้าน ความทุกข์จากการต่อต้านก็ค่อย ๆ เบาบางลงค่ะ
คืนหนึ่ง พลอยได้ช่วยครูบาอาจารย์เป็นพี่เลี้ยง คอยดูแลผู้ปฏิบัติธรรมที่ทยอยเดินป่าทีละคนในยามค่ำคืนไม่ให้หลงทาง ช่วงนั้นเป็นคอร์สเดือนกรกฎาคม ฤดูฝนกำลังเริ่มต้นและพายุกำลังเคลื่อนเข้ามา พลอยนั่งอยู่เพียงลำพังท่ามกลางผืนป่าใหญ่ มีแสงจากดวงจันทร์ส่องมาเพียงเล็กน้อย จึงเห็นต้นไม้และสิ่งรอบตัวได้เพียงราง ๆ เป็นเงาดำ
ลมพัดม้วนผ่านยอดไม้สูง เสียงใบไม้เสียดสีกันและยอดไม้ไหวเอนต่อเนื่องไล่กันเป็นระลอก เสียงที่ค่อย ๆ เคลื่อนผ่านผืนป่าไปช้า ๆ ผีเสื้อกลางคืนบินโฉบผ่านหน้า พลอยเห็นเป็นเพียงเงาดำที่วูบไหว
ขณะนั่งอยู่ใต้โคนต้นไม้ พลอยเพียงรับรู้สิ่งที่มากระทบอายตนะทั้งหกตามที่ปรากฏ ไม่ได้คิดว่าสิ่งใดต้องเป็นอะไรหรือเป็นอย่างไร พลอยเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติตรงนั้น และกลับเห็นเพียงใจที่ว่างเบาค่ะ
ลม ฝน ต้นไม้ ดิน หิน รวมถึงกายและใจ ล้วนเป็นธรรมชาติตามเหตุปัจจัย พลอยเองก็เป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาตินั้น สิ่งต่าง ๆ เกิดขึ้นและเปลี่ยนแปลงไป โดยไม่ได้เป็นไปตามความคิดหรือความต้องการของเรา
สำหรับพลอยซึ่งเป็นอดีตผู้ป่วยมะเร็ง การได้เข้าคอร์สนี้ถึงสองครั้งทำให้ได้รู้จักและเข้าใจสภาวะใจของตัวเองมากขึ้น เมื่อกลับออกจากป่า ใจพลอยไม่เหมือนเดิม มีความตั้งมั่นมากขึ้น และไม่ไหลตามความทุกข์หรือความกลัวได้ง่ายเหมือนก่อนค่ะ
ครั้งล่าสุดที่พลอยไปปลีกวิเวกที่นครสวรรค์ พลอยไม่ได้เข้าคอร์สปฏิบัติธรรม แต่พักอยู่ในกุฏิกลางป่าที่อยู่ห่างกัน ต่างคนต่างปฏิบัติอยู่ในที่ของตนเอง กลางคืนมีเสียงสัตว์วิ่งอยู่บนหลังคา พลอยเห็นได้ว่าใจของตัวเองมีสติและตั้งมั่น รับรู้เสียงที่เกิดขึ้นตามจริง โดยไม่ปรุงแต่งหรือหวั่นไหวตามสิ่งที่เกิดขึ้นค่ะ
พลอยคิดว่าการฝึกของแต่ละคนมีเป้าหมายแตกต่างกัน ไม่ว่าเพื่อน ๆ จะกำลังฝึกอยู่บนเส้นทางใด พลอยก็ขออนุโมทนาสาธุด้วยค่ะ
พลอยขอน้อมกราบขอบพระคุณครูบาอาจารย์ที่เมตตาให้โอกาสได้ฝึกและเรียนรู้ค่ะ



















