การเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวนั้นถือเป็นบทบาทที่ท้าทายและเต็มไปด้วยความรับผิดชอบที่มากกว่าปกติ จากประสบการณ์ส่วนตัว การจัดการเวลาในการทำงานและดูแลลูกคนเดียวไม่ใช่เรื่องง่ายเลย การเรียนรู้ที่จะ "ขอบคุณตัวเอง" จึงเป็นสิ่งสำคัญมาก เพราะมันช่วยเพิ่มพลังใจและทำให้เรามีแรงเดินหน้าต่อไป​​ ในแต่ละวันจะมีความรู้สึกเหนื่อยล้าและท้อแท้บ้างเป็นธรรมดา แต่การมี "กัลยาณมิตรที่แสนดี" เป็นเสมือนแสงสว่างในวันที่มืดมน เพื่อนและคนรอบข้างที่เข้าใจและให้กำลังใจสามารถสร้างความแตกต่างอย่างมากในชีวิตของแม่เลี้ยงเดี่ยว การได้พูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์กับผู้ที่เผชิญปัญหาเดียวกันช่วยให้เราไม่รู้สึกโดดเดี่ยว และยังเพิ่มพูนความเข้มแข็งภายในใจ นอกจากนั้นการเป็น busy at work ก็เป็นบทพิสูจน์ที่สำคัญในการบริหารจัดการชีวิตให้ลงตัว ผมได้เรียนรู้ว่าการตั้งเป้าหมายเล็ก ๆ ที่ทำได้ในแต่ละวันช่วยให้ความเครียดลดลงและเพิ่มความรู้สึกประสบความสำเร็จ แม้จะเหน็ดเหนื่อยแต่เมื่อมองย้อนกลับจะเห็นว่าทุกความพยายามนั้นคุ้มค่า ท้ายที่สุด อยากบอกว่าการขอบคุณตัวเองและคนรอบข้างเป็นการสร้างกำลังใจที่มีค่ามาก ไม่มีอะไรดีไปกว่าการรู้จักคุณค่าของตัวเองและพร้อมให้กำลังใจซึ่งกันและกันในทุกสถานการณ์