หลายครั้งที่เรารู้สึกรักตัวเองยาก หรือแม้แต่จะเข้าใจตัวเองก็แทบจะหมดหวัง การรู้สึกเหนื่อยหน่ายจนใจจะขาดนั้นเป็นเรื่องปกติที่หลายคนเคยประสบ เมื่อเจอกับช่วงเวลาที่รู้สึกแย่ ลองเปลี่ยนแนวทางจากการบังคับตัวเองมาเป็นการสงสารตัวเองดูบ้าง การสงสารตัวเองไม่ได้หมายถึงการยอมแพ้ แต่คือการให้ความเมตตาและยอมรับในความรู้สึกที่เกิดขึ้น เช่นเดียวกับคำว่า "ทางานดวยเจ"ใจจะขาดแล้ว..โว้ยยยย" ที่สะท้อนความอัดอั้นตันใจ การเปิดใจและยอมรับความรู้สึกนี้ช่วยให้เราไม่ต้องเก็บกดความทุกข์เอาไว้ และเป็นก้าวแรกของการฟื้นฟูใจ การสงสารตัวเองในรูปแบบนี้สามารถเริ่มจากการกล่าวกับตัวเองว่า "ฉันได้ทำเต็มที่แล้ว" หรือ "ฉันสมควรได้รับความรักและความเข้าใจ" เมื่อทำเช่นนี้เป็นประจำ ความรู้สึกยากลำบากจะค่อย ๆ คลี่คลาย และกลายเป็นแรงผลักดันให้รักตัวเองได้อย่างแท้จริง นอกจากนี้ การหากิจกรรมที่ช่วยผ่อนคลายจิตใจ เช่น การฟังเพลงโปรด การอ่านหนังสือ หรือการทำสมาธิ จะช่วยเติมพลังและทำให้เรากลับมามีความสุขกับตัวเองได้ง่ายขึ้น จำไว้ว่าการรักษาใจไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เมื่อลองสงสารและให้เกียรติตัวเอง ความรักในตัวเองจะค่อย ๆ เติบโต และความเจ็บปวดก็จะลดน้อยลงตามกาลเวลา