จากประสบการณ์ตรงของผมในการสอนคนที่มักมีหน้าเหวี่ยงหรือดูเหมือนจะวีนง่าย สิ่งสำคัญไม่ใช่แค่การบอกให้พวกเขาพูดจาไพเราะเท่านั้น แต่ต้องเข้าใจสาเหตุเบื้องหลังของอารมณ์เหล่านั้นก่อน เช่น ความเครียดจากงานหรือความรู้สึกอึดอัดใจ ผมมักใช้วิธีให้พวกเขาได้ฝึกพูดแบบค่อยเป็นค่อยไป เริ่มจากการตั้งใจฟังเสียงตัวเอง พยายามปรับโทนเสียงให้หวานนุ่มนวลขึ้น และใจเย็นเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกับเพื่อนร่วมงาน ซึ่งช่วยลดความตึงเครียดและสื่อสารได้ชัดเจนขึ้นอีกด้วย ตัวช่วยอย่างการใช้คำพูดที่สุภาพเช่น "น้องๆ จ๊ะ พี่ขอใช้เวลาแปปนึงนะคะ" หรือ "ใครสั่งพิซซ่าคะ" ที่ดูเหมือนง่าย แต่ช่วยเบลนด์อารมณ์เชิงลบให้กลายเป็นบรรยากาศที่เป็นมิตรมากขึ้นได้อย่างไม่น่าเชื่อ นอกจากนี้ การสร้างระยะเวลาหายใจลึก ๆ และฝึกควบคุมอารมณ์ก่อนตอบสนองในสถานการณ์ตึงเครียด ก็เป็นตัวช่วยที่ดี ที่ผมได้ลองและรู้สึกว่าคนที่ถูกสอนนั้นสามารถปรับตัวและค่อย ๆ เปลี่ยนพฤติกรรมได้จริง ๆ สุดท้าย การส่งเสริมบรรยากาศที่เปิดกว้าง ให้พวกเขารู้สึกมั่นใจที่จะสื่อสารและแสดงความรู้สึกอย่างเหมาะสม ถือเป็นกุญแจสำคัญในการลดความหน้าเหวี่ยงและเพิ่มความไพเราะในการพูดได้อย่างยั่งยืน