เล่นแรงไมไ่ด้แปลว่า ก้าวร้าวเสมอไป
🏃♂️เด็กยังไม่สามารถ “กะแรง” ได้ดี🧠
โดยเฉพาะในช่วงที่สมองกำลัง
มีการพัฒนาและเติบโต
อาจไม่ได้มาจากพฤติกรรมที่ดื้อ
หรือก้าวร้าว
"แล้วเกิดจากอะไรได้บ้าง?"
มาทำความเข้าใจเพิ่มเติมกัน
1.สมองส่วนที่ควบคุมการรับรู้ความรู้สึก
จากร่างกายและข้อต่อ (proprioception)
ยังพัฒนาไม่เต็มที่
ทำให้ไม่รู้ว่าต้องใช้แรงมากหรือน้อย
เ ช่น กอดแรงไป ผลักเพื่อนแรง
หรือกัดเวลาอยากเล่น
อาจเจอร่วมกับพฤติกรรมอื่นๆ
เช่น การเขียนกดแรง ดินสอหักบ่อย
หรือ จับสัตว์เลี้ยงด้วยความแรง
ที่ไม่เหมาะสม เป็นต้น
2.เป็นช่วงวัยที่มีการพัฒนาด้านภาษา
และการควบคุมอารมณ์ได้ยังไม่ดีมากนัก
ไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเพื่อน
เด็กมักมีเจตนา “อยากเล่น อยากสื่อสาร”
แต่แสดงออกผิดวิธี
จึงดูเหมือนก้าวร้าว ทั้งที่จริง ๆ เป็นเพราะ
การควบคุมแรงและอารมณ์ยังไม่ดี
3. การกะแรงต้องอาศัยการเรียนรู้
จากประสบการณ์
เด็กบางคนต้องการ “แรงกระตุ้นทางกาย”
มากกว่าปกติ เช่น ชอบกระโดด
ชอบชน หรือกัด
เป็นเพราะระบบประสาทต้องการข้อมูล
เข้ามากระตุ้นให้รู้สึกตัวเองชัดเจนขึ้น
อาจเรียกว่า เป็น" sensory seeker"
---
🛠 แน วทางช่วยเหลือ
ให้เด็กกิจกรรมระบายแรงที่เหมาะสม
เช่น เล่นโยกชิงช้า, กระโดดบนเบาะ,
ดัน-ลากของหนัก, บีบหมอน,
กัดของเล่นซิลิโคน (chewy toy)
👉 เพื่อให้ได้แรงที่เพียงพอโดยไม่ไปทำร้ายเพื่อน
สอนกฎการเล่นอย่างชัดเจน
เช่น “ถ้าอยากกอดเพื่อน
ให้กอดเบา ๆ แบบนี้” แล้วทำตัวอย่างให้ดู
ซึ่งอธิบายระดับแรงให้เห็นภาพเช่น
จับเบาๆเหมือนกำสำลี
จับแน่นเหมือนหนูดันกำแพงเลย
เสริมการสื่อสารทางเลือก
ให้เด็กพูดหรือใช้ท่าทาง
เช่น “ขอเล่นด้วย”
แทนการกัดหรือผลัก
สื่อสารกับครูและเพื่อน ๆ
บอกเพื่อนว่าเด็กไม่ได้ตั้งใจทำร้าย
แต่ยังต้องการการฝึก
เพื่อสร้างความเข้าใจและไม่ตีตราเด็ก
---
✅ สรุปสำหรับผู้ปกครองและครู
ลูกไม่ได้ดื้อหรือตั้งใจทำร้ายเพื่อน
แต่เพราะระบบรับรู้ในร่างกาย
ยังพัฒนาไม่เต็มที่
ทำให้กะแรงไม่ถูก
เราจึงต้องช่วยเขาฝึกใช้แรงที่เหมาะสม
และหากิจกรรมระบายแรงที่ปลอดภัยให้แทน
หากพบปัญหาดังกล่าว
สามารถปรึกษานักกิจกรรมบำบัด
ในแนวทางหรือโปรแกรมการฝึกที่เพิ่มเติม
เพื่อลดปัญหา ที่อาจเกิดขึ้นตามมา
ทั้งความมั่นใจในตนเอง
จากการถูกตีตรา
ความกังวลที่เด็กจะแสดงออก
หรือเข้าร่วมกิจกรรมทางสังคม
....
มาทำความเข้าใจกับลูกๆ
ให้มากขึ้น
แก้ไขอย่างตรงจุดและถูกทาง
ด้วยการมองทุกมิติการเติบโตของเด็กๆ
กันนะคะ 🩷🩷🩷🩷
เด็กที่แสดงพฤติกรรมเล่นแรง บ่อยครั้งไม่ใช่เพราะความตั้งใจจะแสดงความก้าวร้าวหรือดื้อรั้น แต่เป็นเพราะระบบรับรู้ของร่างกาย (proprioception) และการพัฒนาสมองยังไม่สมบูรณ์ ส่งผลให้เด็กไม่สามารถกะน้ำหนักแรงที่ควรใช้ในแต่ละสถานการณ์ได้อย่างแม่นยำ ซึ่งมาพร้อมกับพัฒนาการด้านภาษาและความรู้สึกควบคุมอารมณ์ที่ยังไม่เต็มที่ด้วย นอกเหนือจากสาเหตุที่กล่าวข้างต้น มีเด็กกลุ่มหนึ่งซึ่งเรียกว่า “sensory seeker” ที่มีความต้องการแรงกระตุ้นทางกายมากกว่าปกติ พวกเขามักแสดงออกด้วยการชอบกระโดด ชน หรือต้องการสัมผัสแบบแรง ๆ ซึ่งเป็นวิธีที่ช่วยให้พวกเขาได้รับข้อมูลความรู้สึกในร่างกายที่ต้องการและเกิดความรู้สึกตัวเองชัดเจนขึ้น การเข้าใจพฤติกรรมเหล่านี้จึงมีความสำคัญในการรับมือกับเด็กอย่างเหมาะสม สำหรับผู้ปกครองและครู ควรเสริมสร้างความเข้าใจต่อพฤติกรรมของเด็กด้วยการสอนกฎในการเล่นและการใช้แรงอย่างเหมาะสม ยกตัวอย่างเช่น การแสดงตัวอย่างการกอดแบบเบา ๆ กับเด็ก หรือใช้คำอธิบายเทียบกับสิ่งที่เด็กคุ้นเคย เช่น จับเบา ๆ เหมือนจับสำลี เพื่อให้เด็กรับรู้ถึงระดับแรงที่เหมาะสมในแต่ละกิจกรรม รวมไปถึงการส่งเสริมการสื่อสารทางเลือก เช่น ใช้คำพูดหรือท่าทางแทนการผลักหรือกัด จะช่วยลดความผิดพลาดในการแสดงออกของเด็กได้อย่างมีประสิทธิภาพ การจัดกิจกรรมระบายแรงที่เหมาะสม เช่น เล่นโยกชิงช้า กระโดดบนเบาะ ดัน-ลากของหนัก หรือใช้ของเล่นที่ช่วยบีบเคี้ยว (chewy toy) จะช่วยให้เด็กได้แสดงออกถึงความต้องการแรงกระตุ้นโดยไม่ไปทำร้ายผู้อื่น นอกจากนั้น การประสานงานกับครูและเพื่อน ๆ ในการทำความเข้าใจเด็กกลุ่มนี้ ช่วยลดความเข้าใจผิดและการตีตราเด็กได้ หากพบว่าปัญหาดังกล่าวรุนแรงหรือส่งผลกระทบต่อพัฒนาการและการเข้าสังคม ควรปรึกษานักกิจกรรมบำบัดเพื่อได้รับแผนการฝึกที่เหมาะสมต่อไป เพราะการช่วยเหลือที่ถูกต้อง นอกจากจะลดปัญหาแล้ว ยังเพิ่มความมั่นใจและส่งเสริมพัฒนาการทางอารมณ์ของเด็กให้ดีขึ้นอีกด้วย การเข้าใจมิติการเติบโตของเด็กหลายด้าน โดยเฉพาะการพัฒนาระบบรับรู้ของร่างกายและอารมณ์ จะช่วยให้พ่อแม่และครูสามารถแก้ไขปัญหาพฤติกรรมเล่นแรงได้ตรงจุดและมีประสิทธิภาพมากขึ้น ซึ่งเป็นพื้นฐานสำคัญของการเติบโตที่สมบูรณ์ในอนาคต
