รอยแค้น แรงปรารถนา E-book
พิมพ์รดายืนอมยิ้มให้กับตัวเองพลางตั้งหน้าตั้งตาล้างถ้วยชาม... เธอพยายามล้างอย่างเชื่องช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพียงเพราะอยากกักเก็บความสุขเล็กๆ น้อยๆ นี้เอาไว้ให้นานอีกนิด ก่อนจะต้องไปนั่งพูดคุยกับตรีภพอีกครั้ง ในใจลึกๆ เธอแอบหวังให้เขาลืมเรื่องราวทั้งหมดแล้วหลับใหลไปเสีย แต่ก็รู้ดีว่ามันไม่มีทางเกิดขึ้น... สุดท้าย หญิงสาวก็ต้องเดินกลับมานั่งลงที่เดิม โดยมีตรีภพกำล ังนั่งไถสมาร์ตโฟนอยู่ก่อนแล้ว
“พี่ภพ… จะพักที่นี่ไหมคะ ในห้องนั้นคงรื้อจนเลอะเทอะไปหมดแล้ว” พิมพ์รดากำมือแน่นด้วยความหวาดหวั่นผสมตื่นเต้น
ตรีภพเงยหน้าขึ้นมองพิมพ์รดา “พิมพ์… ตอบพี่มาตามตรง ว่าทำไมตอนนั้นถึงไม่ยอมบอกพี่เรื่องที่ไอ้ตามมันมาตามจีบ ตอบพี่มาว่ามันตามจีบพิมพ์มานานแค่ไหนแล้ว... พี่สัญญาว่าจะไม่โวยวาย แค่ตอบพี่มาตรงๆ ก็พอ”
พิมพ์รดาเงยหน้าขึ้นมองตรีภพอย่างชั่งใจ “ตั้งแต่… ตั้งแต่ก่อน… ก่อนแต่งงานค่ะ พี่ตามพยายามเข้ามาพูดคุย แต่พิมพ์บอกเขาไปแล้วนะคะว่าพิมพ์มีแฟนแล้ว…”
ตรีภพสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ... นี่เขากำลังกลายเป็นคนโง่ที่ถูกเธอปั่นหัวหลอกใช้มาตั้งกี่ปีกันแน่ “แล้วแต่งงานกับพี่ทำไม... ในเมื่อพิมพ์มีตัวเลือกอื่น แล้วทำไมยังยอมแต่งงานก ับพี่”
พิมพ์รดารีบส่ายหน้าปฏิเสธพัลวัน “ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ! พิมพ์ไม่เคยมองใครเป็นตัวเลือกเลยนะ! พิมพ์มีแค่พี่ภพคนเดียวจริงๆ... พิมพ์มองเขาเป็นแค่พี่ชาย…”
“พี่ชาย!… พี่ชายประเภทไหนที่ไปนอนเอากันบนเตียงน่ะพิมพ์!” ตรีภพพยายามข่มอารมณ์ที่เริ่มกรุ่นโกรธให้สงบลง “แล้วทำไมตอนนั้นถึงไม่พูดเรื่องพวกนี้กับพี่เลย”
“พิมพ์ไม่กล้า… พิมพ์กลัวพี่ภพจะเข้าใจผิด พิมพ์ไม่อยากทะเลาะกับพี่ภพ…” ‘เพราะพิมพ์รักพี่มากเกินไป ถึงได้หวาดกลัวการทะเลาะกับพี่... การเงียบอาจเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเราสองคน’ ประโยคหลังถูกซ่อนไว้ในใจ
ตรีภพยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ ด้วยความรู้สึกผิดและความสับสนที่ตีตื้นขึ้นมา... หรือว่าที่ผ่านมาเขาจะใช้อารมณ์กับพิมพ์รดามากเกินไปจริงๆ? แต่เขามั่นใจมากว่าตัวเองไม่เคยแสดงอารมณ์ร้ายใส่เธอเลยสักครั้ง มีเพียงครั้งเดียวที่เหนื่อยจากการทำงานมาทั้งวัน แล้วถูกเธอใส่ร้ายว่าเขาไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่น “ตั้งแต่คบกันมา เราทะเลาะกันแค่ครั้งเดียวเองนะพิมพ์... มีอะไรทำไมถึงไม่กล้า? แค่พูดและอธิบาย มันก็ไม่มีอะไรต้องกลายเป็นแบบนี้แล้ว ทุกอย่างมันอาจจะไม่ต้องจบลงแบบนี้ด้วยซ้ำ”
“เพราะพี่ภพไม่เคยสนใจจะรับฟังคำอธิบายเลยต่างหากล่ะคะ… พี่เอาแต่โวยวายแล้วก็เดินหนี” พิมพ์รดาเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
ตรีภพตัวแข็งทื่อ... การที่เขาเดินออกไปเพื่อสงบสติอารมณ์ตัวเอง กลับกลายเป็นการปฏิเสธที่จะรับฟังเธออย่างนั้นหรือ? แต่หากตอนนั้นเขาไม่เดินหนี แล้วปล่อยให้อารมณ์ที่คุกรุ่นพุ่งสูงขึ้น... เขาก็คงอาละวาดใส่เธอจนกลายเป็นเหมือนเมื่อเช้านี้อย ู่ดี “พี่ไม่ได้เดินหนีพิมพ์… แต่พี่ต้องเดินออกมาเพื่อสงบสติอารมณ์ตัวเอง พี่ไม่ได้ปฏิเสธคำอธิบายของพิมพ์นะ แต่ ณ ตอนนั้น เวลานั้น... พี่ต้องสงบสติอารมณ์ของตัวเองก่อน”
พิมพ์รดาก้มหน้าลง หลบสายตาคู่คมที่จ้องมองมา “แต่พี่ก็ไม่เคยจะเปิดรับฟังเหตุผลใดๆ เลยนี่คะ! คืนนั้นพี่ก็ไม่ยอมฟัง... ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองพิมพ์ที่เกือบจะขาดใจตายเลยด้วยซ้ำ!”
ตรีภพถอนหายใจยาวอย่างคนไร้ทางไป ไม่รู้จะพูดหรือทำอย่างไรดี “ตอนนั้นพี่โมโหพิมพ์... พี่แค่อยากพาพิมพ์กลับบ้าน พี่คิดว่าพี่จับแขนพิมพ์อยู่ แต่กลับถูกไอ้บ้านั่นเข้ามาขัดขวาง แล้วพิมพ์ก็ยังตบหน้าพี่อีก”
นิยายเรื่องนี้ทำให้ผมรู้สึกอินไปกับความซับซ้อนของความสัมพันธ์ระหว่างพิมพ์รดาและตรีภพ ที่แม้จะรักกันลึกซึ้งแต่กลับเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจกันและความรู้สึกหวาดกลัวที่ไม่กล้าถ่ายทอดออกมา ความเงียบและความกลัวกลายเป็นสิ่งที่บ่อนทำลายความสัมพันธ์ไปทีละน้อย จากประสบการณ์ที่เคยได้อ่านนิยายแนวนี้ พบว่าการที่ตัวละครเผชิญหน้ากับปัญหาและความเข้าใจผิด ถือเป็นทางเดินสำคัญที่ทำให้เรื่องราวมีความน่าติดตามและลึกซึ้งยิ่งขึ้น สิ่งที่โดดเด่นในนิยายเรื่องนี้คือการสื่อสารที่ตรงไปตรงมาผ่านบทสนทนา ที่แสดงถึงความอึดอัดภายในใจและความพยายามที่จะเข้าใจกันโดยไม่ทำร้ายกัน ผมรู้สึกว่าเรื่องราวนี้สะท้อนให้เห็นถึงความจริงในชีวิตคู่ ว่าบางครั้งแม้จะรักกันแค่ไหน หากขาดการสื่อสารและความเข้าใจก็อาจนำไปสู่ความเจ็บปวดและความแค้นได้ สำหรับผู้อ่านที่ชื่นชอบนิยายดราม่า รอยแค้น แรงปรารถนา ถือเป็นงานเขียนที่เหมาะมากในการเปิดใจและลิ้มรสชาติของความรักที่มีทั้งความหวานและความขมในเวลาเดียวกัน นิยายเล่มนี้จะช่วยเติมเต็มความรู้สึกและมุมมองใหม่ๆ ให้กับผู้ที่เคยผ่านประสบการณ์ความรักที่ซับซ้อนหรือใครที่ชอบเรื่องราวที่มีความลึกซึ้งของตัวละครและการพัฒนาความสัมพันธ์อย่างแท้จริง
