ヨ、90年代。誰が知っているか?もう子供はいない。 💿✨

ถ้าพูดถึง “ของยุค 90” สำหรับเรา มันไม่ใช่ของสะสมเท่ๆ แต่เป็นของที่เคยอยู่ในชีวิตประจำวันจริงๆ แบบหยิบใช้จนเป็นรอย ขนาดตอนนี้กลับไปเห็นทีไรยังได้ฟีลเดิมทันที 1) เครื่องเล่น CD + แผ่นซีดีเพลงโปรด ยุคนั้นความสุขคือเลือกแผ่นซีดีใส่เครื่องเล่น (อย่าง Philips สีชมพูคือภาพจำมาก) แล้วกด play รอเพลงขึ้นทีละแทร็ก บางคนมีเคสใส่ซีดีเป็นเล่มๆ เปิดดูรายชื่อเพลงเหมือนเปิดอัลบั้มรูป เวลาแผ่นเป็นรอยก็ต้องเช็ดๆ ถูๆ แล้วลุ้นว่าเพลงจะไม่สะดุด ใครเคยทำคือเข้าใจเลยว่ามัน “สนุก” ตรงพิธีกรรมเล็กๆ นี่แหละ 2) iPod + หูฟังขาว (ไอเท็มสายเพลงตัวจริง) พอเริ่มมี iPod คือรู้สึกเหมือนโลกทันสมัยขึ้นทันที ชอบตรงที่พกเพลงได้เยอะกว่าเดิมและเลือกเพลงได้ไวขึ้น แต่ก็ยังมีความคลาสสิกของมันอยู่—หูฟังสีขาวเป็นเอกลักษณ์มาก เวลาแชร์หูฟังกับเพื่อนก็ต้องผลัดกันฟังข้างละข้าง เดินกลับบ้านพร้อมเพลงโปรดคือบรรยากาศที่ยังจำได้ชัด 3) กล้องดิจิทัล Canon IXUS (ถ่ายเบลอแต่ความทรงจำชัด) กล้องดิจิอย่าง Canon IXUS เป็นอีกชิ้นที่คนยุคนั้นน่าจะคุ้น—พกง่าย ถ่ายง่าย แต่รูปที่ได้บางทีก็เบลอบ้าง แสงแฟลชแรงบ้าง แต่ข้อดีคือมันทำให้เราเริ่ม “เก็บโมเมนต์” แบบจริงจัง ก่อนจะมีมือถือกล้องเทพๆ เหมือนตอนนี้ ที่สำคัญคือสมัยนั้นไม่มีสตอรี่ให้โพสต์ทันที เลยยิ่งอยากถ่ายเก็บไว้ก่อน แล้วค่อยกลับมานั่งดูทีหลัง 4) กล้องฟิล์ม/อินสแตนท์ (ความลุ้นคือเสน่ห์) อีกอย่างที่เข้ากับธีมของยุค 90 คือกล้องที่ต้องรอรูปออกมา ความรู้สึกตอนกดชัตเตอร์แล้วลุ้นว่าออกมาดีไหม มันตื่นเต้นกว่าถ่ายแล้วลบทิ้งได้ทันทีมากๆ ถ้าใครอยากรื้อ “ของยุค 90” ของตัวเอง ลองเริ่มจากมุมเก็บของเล็กๆ ในบ้าน—กล่องเก่า ลิ้นชักเก่า หรือกระเป๋าที่ไม่ได้ใช้ แล้วหยิบของแต่ละชิ้นขึ้นมาดู บางอย่างอาจไม่ได้มีมูลค่า แต่มีคุณค่าทางความทรงจำสุดๆ และถ้าใครยังมีเครื่องเล่น CD, iPod หรือกล้องดิจิอยู่ บอกเลยว่าแค่เห็นก็เหมือนได้ย้อนวัยเด็กกลับมาอีกครั้ง