ความทรงจำที่แสนล้ำค่า

นี่คือโพสต์ text ในช่วงอายุ 30

ที่ตั้งใจจะปักหมุดไว้ เป็นความทรงจำที่แสนล้ำค่า

กับ 3 พาร์ทชีวิตที่ย้อนอดีตนิดหน่อย

ความฝัน - “เก็บเงินดูคอนเสิร์ตครั้งแรก G16"

เด็กอายุ 18 ที่ไม่รู้จุดหมายปลายทาง เรียนจบมาด้วยเกรด 2.58 บ้านมีฐานะติดหนี้ ยอมทิ้งความฝันตั้งวงดนตรีกับเพื่อน เพื่อมาทำงานพิเศษสารพัด โดยคิดแค่ว่า อยากให้หนี้หมดไวๆ ครอบครัวจะได้สบาย แต่ G16 คือหนึ่งในสิ่งที่ได้ทำตามใจตัวเองอย่างแท้จริง (แอบเก็บเงินไว้ซื้อบัตร และแอบไปดูด้วย พร้อมซื้อเสื้อ 2 ตัว 5555) แล้วกว่าจะซื้อบัตรได้ในยุคที่ อินเตอร์เนตยังไม่ดี ต้องนั่ง BTS ไปหา Thaiticket major แล้วบนรถก่อนถึงสถานีสยาม แค่ไม่กี่นาที เพจประกาศว่าบัตร sold out แต่เราก็ยังอยากจะไปดูให้แน่ใจ เลยได้ต่อคิวหน้าบูธ รอบัตรหลุดจอง จนสุดท้ายเราก็ได้บัตรใบนั้นมา ทำให้ได้ไปยืนอยู่หน้าเวทีที่ริมทะเลสาบเมืองทอง ที่ร้อนจนแสบผิว แต่พอโชว์แรกขึ้น ทำให้ได้รู้ว่า

“ชีวิตมันก็แบบนี้แหล่ะ ชีวิตเราไม่ได้แย่ขนาดนั้น มีสุข มีทุกข์ ได้อดทน รางวัลมันก็คงจะควรค่าแก่การรอคอยแหล่ะ เพราะความพยายามไม่เคยทำร้ายใคร อยู่ที่ตัวเราจะเลือกมองชีวิตแบบไหน อยากมีความสุขกับอะไรบ้างหรือเปล่า”

แล้วจากนั้นมา เราเลยได้หัดเป็นคนที่จะมีความสุข และพยายามส่งพลังบวกให้กับคนรอบข้าง ถึงจะเสียงดังไปนิด แต่ก็อยากให้ยิ้มนะ แล้วงาน G16 นี้คือเสียงแรกที่ในหัวบอกว่า “อยากทำงานเกี่ยวกับคนเสิร์ตจังเลย“

ความเชื่อ - “ผิดหวังกับการได้ดู G19“

จากวันนั้น เข้าสู่ช่วงอายุ 21 ในช่วงเวลา 3 ปีหลังจากนั้น ได้เรียนต่อมหาวิทยาลัย และทำงานฟรีแลนซ์ควบคู่ไปด้วย ทำทุกอย่าง ด้วยความสนุกความอยากรู้อยากเห็น ตามพี่ตามเพื่อนไป ไม่ว่าจะแจกใบปลิว แคชชวลรายวัน เสิร์ฟน้ำ สตาฟหน้าบูธ รันคิว แมนพาวเวอร์ หรือใส่มาสคอต และอีกมากมายจนนึกถึงไม่หมด กระทั่งวันนึงได้เห็น โปสเตอร์งาน G19 ณ เวลานั้น บัตรคือ sold out ไวมาก ไม่รู้เลยจริงๆ ว่าจะหาซื้อยังไง และบัตรผีก็ราคาพุ่งแรงจนไม่กล้าซื้อ กลัวโดนหลอก เซ็งไปหมด แต่เหมือนสวรรค์ถีบ โพสต์รับสมัครทีมงานเด้งขึ้นมา พร้อมพาดหัวว่า

“ประสบการณ์ทำงานในคอนเสิร์ตใหญ่ G19"

เราจึงส่งสมัครไปทันที กับการได้ค่าแรง 500 บาท ที่ต้องเดินทางเอง และได้กินข้าวแค่ 2 มื้อ ตลอดวัน แต่ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็ได้ไปคอนเสิร์ต อาจจะได้ไปดูสักนิดช่วงเบรก ทว่าชีวิตจริงไม่ใช่แบบนั้น เมื่อสิ่งที่ทำคือบูธสปอนเซอร์ ที่ขายของอยู่เพียงทางเข้างาน ยังไม่ทันได้แตะพื้นบันไดราชมังด้วยซ้ำ ตอนนั้นเฟลไปหมด ทำงานไม่มีความสุขแต่ก็ต้องทำเพราะเขาจ้างมาทำงาน ได้ยินเสียงเพลงทะลุผ่านกำแพงสนามมาให้พอชุ่มชื่นหัวใจ และในหัวคิดแต่ว่า “จะไปทำงานในสนามได้ไงวะ ต้องไปทางไหน ต้องทำยังไง ต้องบอกใคร” เหมือนเป็นช่วงชีวิตรอยต่อระหว่างวัยรุ่นกับผู้ใหญ่ ที่แทบไม่เห็นแสงสว่างเลย แต่ไม่เป็นไร มันต้องมีหนทาง เรายังเชื่อว่า เราจะมีความพยายามมากพอที่จะได้เป็นหนึ่งในทีมจัดงานได้ และสิ่งที่แล่นเข้ามาในหัวตอนนั้นคือความคิดที่ว่า “กูก็สมัครฝึกงานที่ GMMGrammy สิ...“

ความจริง - “ชีวิตที่เรียนรู้และก้าวไป ใน G27"

แน่นอนครับ เราได้ฝึกงานในแกรมที่สมใจอยาก ด้วยโชคนิดหน่อยและดวงมากหน่อย ในช่วงเริ่มต้นเราก็คือเด็กน้อยคนนึง ที่เกือบจะเหมือนอยู่ผิดที่ และไม่เป็นที่รู้จัก (หลายคนตอนนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราฝึกงาน showbiz) แต่มีออฟฟิศที่น่ารักอบอุ่น มีพี่ๆนิสัยดีที่คอยสอนคนละเล็กละน้อย พยามแทรกตัวเข้าไปทำงานทุกงานที่เขาจะให้ทำ นับริสแบรนด์ เฝ้าห้องซ้อม เป็นคนส่งข้าว เดินส่งเอกสารไปมาในตึก (เคยบังเอิญได้ขึ้นลิฟท์กับอากู๋ด้วย เกร็งจัดไม่กล้าหายใจ 🤣) แต่นั่นเป็นสิ่งที่เด็กฝึกงานทุกคนเคยทำ แต่ฝึกเสร็จแล้วหลายคนก็เดินไปในเส้นทางของตัวเอง ส่วนตัวเรานั้น ยังไม่ทันที่จะก้าวเหยียบเส้นทางนี้อย่างเต็มเท้าเลย เราต้องทำท่าไหนให้ไปทางนั้นได้ เวลานั้น เรามีทุนเท่ากันทุกอย่าง แต่ความพยายาม ความหน้าด้านสิ ที่หลายคนอาจจะไม่ทำ ใช่ ถึงไม่มีเส้นสาย ถ้าไม่มีใครรู้จักเราขนาดนั้น เราก็ทำตัวเองให้ทุกคนรู้จักสิ

”คนเรามีปีกเท่ากัน

แต่ความกล้าที่จะบินไม่เท่ากัน“

จะเสร่อก็ช่างมัน ตอนนั้นขอเสนอตัวทำงานแทบทุกอย่างที่มากกว่าเด็กฝึกงานจะทำ

”แบบเบิร์ดเบิร์ด ที่เป็นคนส่งอาหารและอุ่นเกี๊ยวน้ำให้พี่เบิร์ด“

"Bigmountain ที่ตามใครไปทำอะไรไม่รู้ ต่อไฟ ย้ายรั้ว ยกเต๊นท์ มุดใต้เวที โบกรถ รู้ตัวอีกที จะตีสาม“

และเสนอตัวทำงาน และพร้อมที่จะรับทุกโอกาสที่ผู้ใหญ่ยิบยื่นมาให้ในแทบจะทันที หลังจากนั้นก็เดินทางไปอีกมากมายหลายงานที่ผ่านมาในช่วงเวลาประมาณ 8-9 ปี แต่ก็มีสะดุดจาก ใบแดง ,โควิด,แขนหัก แต่นี่ก็คือชีวิต เราได้มาหลายอย่าง เราก็สูญเสียไปหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็น เวลา สุขภาพ หรือกระทั่งความรัก...

และแล้วก็วนมาถึงงานนี้ งาน G27 ที่จัดขึ้นอีกครั้งในสถานที่เดิม ที่เราเคยมาทำงาน แต่สถานะเราได้เปลี่ยนไป จากเด็กขายของ กลายเป็น หนึ่งในทีมงาน เราสามารถก้าวมาถึงตรงนี้จนได้ หลายคนอาจจะมองดูไม่ยิ่งใหญ่ แต่สุดท้าย ไม่ได้มีใครสนใจเราขนาดนั้น ชีวิตมีแค่ 20,000 กว่าวัน อยากทำอะไรก็ทำไปเลยเถอะ เพราะสำหรับเรา นี่เป็นหนึ่งในงานที่ภูมิใจมากๆ ที่ได้ทำ และจะให้เป็น Tier-list top3 ตลอดไป

สุดท้ายนี้อยากจะบันทึกไว้ว่า -

”ความแน่นอนของชีวิตคือความไม่แน่นอน“

ทั้งหมดนี้เป็นเพียงเสี้ยวหนึ่งของเรื่องเล่าทั้งชีวิต และจากนี้ ไม่มีใครรู้ว่าวันพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น แต่ละครชีวิตที่เราเป็นตัวเอกเรื่องนี้ เดินผ่านครึ่งทางของเรื่องมาแล้ว และหนังจะยังฉายต่อไป โดยที่บทหนังก็ไปเขียนเอาระหว่างทางนั่นแหล่ะ ไม่ใช่เพื่อใคร แต่นี่คือความภูมิใจในตัวเองจริงๆ มึงมาไกลมากนะเพื่อน

#genie #freelancejobs #มนุษย์คอนเสิร์ต #ความเชื่อ