じっとしなさい。子供たちは好きになります。何をすべきか?

ถ้าอยู่เฉยๆ แล้วมีเด็กผู้ชาย/เด็กผู้หญิงมาสัมผัสตัว (แตะมือ โอบไหล่ จับแขน กอด หรือเข้ามาใกล้เกินไป) สิ่งสำคัญคือ “ความรู้สึกเรา” มาก่อนเลยค่ะ ต่อให้เขาทำเพราะชอบ เพราะหยอก หรือไม่ตั้งใจ แต่ถ้าเรารู้สึกอึดอัด เรามีสิทธิ์ปฏิเสธและตั้งขอบเขตได้เต็มที่ 1) เช็กสถานการณ์และความปลอดภัยก่อน ถ้าอยู่ในที่ลับ คนไม่เยอะ หรืออีกฝ่ายเริ่มล้ำเส้นบ่อย ให้ขยับไปอยู่ในพื้นที่เปิดโล่ง/มีคนอื่นอยู่ด้วยก่อน แล้วค่อยคุยกัน จะช่วยลดความเสี่ยงและลดการเข้าใจผิด 2) ใช้ “ภาษากาย” กันก่อนแบบนุ่มนวล หลายครั้งแค่ถอยหนึ่งก้าว เอาของมาถือคั่นกลาง หรือเอามือออกจากการจับ ก็เป็นสัญญาณที่ชัดโดยไม่ต้องใช้คำแรงๆ ถ้าอีกฝ่ายยังทำต่อ ค่อยใช้คำพูดแบบตรงแต่สุภาพ 3) ประโยคสั้นๆ ที่พูดแล้วชัด (เลือกให้เข้ากับสถานการณ์) - “ขอโทษนะ เราไม่ค่อยโอเคกับการโดนแตะตัว” - “คุยกันได้ แต่ขออย่าแตะตัวนะ” - “เราขอพื้นที่ส่วนตัวนิดนึง” - “ถ้าจะคุยกัน ขอคุยแบบเว้นระยะได้ไหม” พูดให้เป็น “ความรู้สึกของเรา” (I-message) จะทำให้อีกฝ่ายรับฟังง่ายขึ้นและไม่รู้สึกโดนด่า 4) ถ้าเขาเป็นเด็กกว่าและเรากังวลเรื่องภาพลักษณ์/ความเหมาะสม ยิ่งต้องชัดค่ะ เพราะความคลุมเครือจะพาไปสู่ดราม่าหรือความคาดหวังที่ไม่ตรงกันได้ แนะนำปิดช่องว่างให้เร็ว เช่น “พี่ขอเป็นพี่/เป็นเพื่อนคุยนะ แต่พี่ไม่สะดวกเรื่องการแตะเนื้อต้องตัว” และหลีกเลี่ยงการอยู่กันสองต่อสองถ้าไม่จำเป็น 5) ถ้าอีกฝ่ายบอกว่า ‘หยอกเล่น’ แต่ยังทำซ้ำ ให้ยกระดับความชัดเจนขึ้นอีกขั้น - “เราพูดจริงนะ ถ้าแตะตัวอีก เราจะขอเดินออก/ไม่คุยต่อ” จากนั้นทำตามที่พูดทันที (เดินออก เปลี่ยนที่นั่ง โทรหาเพื่อน) เพื่อให้เขาเห็นว่าเราจริงจัง 6) เก็บหลักฐาน/ขอความช่วยเหลือเมื่อเริ่มไม่ปลอดภัย ถ้ามีการแตะต้องที่ส่อไปทางคุกคาม หรือเราบอกแล้วแต่ยังทำซ้ำๆ ให้บอกคนใกล้ตัว หัวหน้า/ครู/การ์ด/เจ้าหน้าที่สถานที่ และพยายามอยู่กับเพื่อน อย่าแบกรับคนเดียว 7) ดูแลใจตัวเองหลังเหตุการณ์ บางคนจะรู้สึกผิดที่ “ปฏิเสธ” หรือกลัวว่าตัวเองใจร้าย แต่จริงๆ การตั้งขอบเขตคือการเคารพตัวเองและเคารพอีกฝ่ายให้ความสัมพันธ์ชัดเจนขึ้นค่ะ สรุปสั้นๆ: ถ้าเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิงมาสัมผัสตัวแล้วเราไม่สบายใจ ให้ถอยออก ตั้งขอบเขตด้วยคำพูดสั้นๆ สุภาพแต่ชัด และถ้ายังไม่หยุดให้ยกระดับความเด็ดขาด/ขอความช่วยเหลือทันที