จากความขัดแย้งล่าสุดระหว่างไทยกับกัมพูชา เรื่องเขตแดนบริเวณปราสาทพระวิหารและพื้นที่ข้างเคียง กลายเป็นประเด็นสำคัญที่ได้รับความสนใจอย่างมากในหมู่ประชาชนและสื่อมวลชน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการใช้แผนที่มาตราส่วนต่างๆ เช่น 1:50,000 และ 1:200,000 ที่ถูกยกขึ้นมาตีความและส่งผลต่อสถานะความได้เปรียบของแต่ละฝ่ายอย่างชัดเจน ประสบการณ์ส่วนตัวจากการติดตามสถานการณ์พบว่า ความคลุมเครือในการตีความแผนที่ในอดีต มีผลต่อความขัดแย้งที่ยืดเยื้อและสร้างความไม่แน่นอนในพื้นที่พิพาท ทำให้ MOU ปี 2543 และ 2544 ถูกใช้เป็นกรอบในการเจรจาและจัดการข้อพิพาท ซึ่งเน้นการใช้เส้นสันปันน้ำ (watershed line) เป็นแนวเขตที่เป็นมาตรฐานสากล และผลักดันให้เกิดการใช้เทคโนโลยี GNSS และแผนที่ภูมิประเทศที่ทันสมัย เพื่อความชัดเจนและโปร่งใสในการกำหนดเขตแดน ผู้เขียนเห็นว่าการศึกษาและเปรียบเทียบแผนที่ตาม MOU ต่างๆ รวมทั้งแผนที่เก่าฝรั่งเศสที่กัมพูชาใช้เป็นเอกสารส่งต่อศาลโลก เป็นสิ่งสำคัญที่จะช่วยให้เข้าใจสาเหตุหลักของความขัดแย้ง พร้อมทั้งแสดงให้เห็นว่าการเลือกแผนที่ใดมีผลต่อการได้เปรียบหรือเสียเปรียบของไทยอย่างไร นอกจากนี้ การติดตามข่าวสารจากทางการไทยและกัมพูชาอย่างต่อเนื่อง ช่วยให้ผู้สนใจรับรู้พัฒนาการและแนวทางแก้ไขปัญหาที่เหมาะสม ด้วยประสบการณ์และข้อมูลที่ได้รับสั่งสมมา ผู้เขียนอยากแนะนำให้ทุกฝ่ายมองหาวิธีการเจรจาที่เน้นการใช้ข้อมูลแผนที่ที่ถูกต้องและยุติธรรม พร้อมทั้งเปิดให้องค์กรระหว่างประเทศหรือบุคคลภายนอกร่วมเป็นกลาง อำนวยความสะดวกในกระบวนการเจรจาและแสวงหาความจริง เพื่อไปสู่การแก้ไขปัญหาความขัดแย้งอย่างยั่งยืนและสร้างสันติภาพในภูมิภาคต่อไป