เผชิญความเศร้าและการสูญเสีย: กอดหัวใจให้เข้มแข็งในวันที่เสียใจ

บางครั้งเราก็ไม่ได้ขอให้ความสูญเสียเกิดขึ้น

มันมาแบบไม่ให้ตั้งตัว ไม่ถามความพร้อมของใจเราเลยสักนิด

และเราก็ต้องจำใจอยู่ต่อ บนโลกที่ไม่มี “เขาคนนั้น” อีกแล้ว

ความเศร้าที่ถาโถม ไม่ได้แปลว่าเราอ่อนแอ

มันคือหลักฐานของความรักที่เคยงอกงาม

คือเครื่องยืนยันว่าเขามีค่าแค่ไหนกับชีวิตเรา

ร้องไห้ได้ เหนื่อยได้ คิดถึงได้

พักได้นะ

สมองและหัวใจของเรากำลังทำงานหนักมากเพื่อปรับตัว

เพียงแค่คุณยังตื่นมาในทุกวัน คุณก็เก่งมากแล้วล่ะ

ค่อยๆเดินต่อไปด้วยหัวใจที่ยังมีรัก

เพราะวันหนึ่ง…ความเจ็บปวดจะค่อยๆเปลี่ยนเป็นพลัง

ให้เราเติบโตในแบบที่เราไม่เคยรู้ว่าทำได้มาก่อน 🌤️🤍

ปล.

ตามเกณฑ์ DSM-5-TR

การสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักมาแล้ว อย่างน้อย 1 ปี สำหรับผู้ใหญ่

และยังคงมีความเศร้าอย่างรุนแรงต่อเนื่อง

จนกระทบต่อการใช้ชีวิตประจำวัน

ประกอบด้วย

อาการหลักอย่างน้อย 1 อย่าง (พบได้บ่อยหรือแทบทุกวัน)

◾ ความโหยหา คิดถึง หรือหมกมุ่นเกี่ยวกับผู้เสียชีวิตอย่างมาก

และ อย่างน้อย 3 ใน 8 อาการต่อไปนี้

◾ ปัญหาด้านตัวตน: รู้สึกว่าส่วนหนึ่งของตัวเองหายไป

◾ ความไม่เชื่อหรือปฏิเสธการเสียชีวิต

◾ หลีกเลี่ยงสิ่งที่กระตุ้นให้คิดถึงผู้เสียชีวิต

◾ ความเจ็บปวดทางอารมณ์อย่างมาก เช่น ขมขื่น โกรธ โศกเศร้า

◾ ใช้ชีวิตได้ยากขึ้น ความสัมพันธ์หรือหน้าที่ต่างๆ สะดุด

◾ ความรู้สึกชา ไม่ค่อยรู้สึกอารมณ์เชิงบวก

◾ เหงาและรู้สึกขาดใครบางคนอย่างรุนแรง

◾ รู้สึกว่าชีวิตไม่มีความหมาย

หมายเหตุ

อาการเหล่านี้ต้องส่งผลกระทบต่อการทำงาน เรียน ความสัมพันธ์

และไม่ใช่เพียงการโศกเศร้าที่สอดคล้องตามวัฒนธรรม/บริบท

ถ้ามีอาการเหล่านี้ต่อเนื่อง

แนะนำให้ปรึกษาผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิตนะคะ

ref: prolonged grief disorder CBC News :

https://youtu.be/GkCrEf02hc4?si=W4ityD4BN5d4nz3q