สิ่งทั้งปวงล้วนไม่เที่ยงและความป่วยก็ไม่ต่างกัน มันไม่ใช่สภาวะถาวร มันเป็นเพียงแขกที่แวะพัก ไข้ขึ้นแล้วก็ลง เจ็บคอวันนี้ก็จะกลืนน้ำลายได้สบายในวันหน้า อ่อนเพลียเพียงใด ร่างกายก็จะค่อย ๆ ฟื้นคืนมาด้วยตัวของมันเอง ธรรมชาติของชีวิตคือการเคลื่อน ไม่มีอะไรหยุดนิ่ง

ตาข่ายเหล็กสีดำทอดขวางภาพทั้งหมด มันไม่ได้ ปิดกั้น แต่มันกรอง สิ่งที่อยู่เบื้องหลังออกมาเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เหมือนชีวิตที่เราไม่เคยมองเห็นความจริงทั้งหมดในครั้งเดียว #lemon8ไดอารี่

🏙️ สองโลกในกรอบเดียว ซ้ายมือคือ ความว่างเปล่าสีครามเข้ม : ท้องฟ้าที่ไม่มีขีดจำกัด เงียบสงบ และไม่มีรูปร่าง ขวามือคือ โครงสร้างของมนุษย์ : ตึกสูงที่ตั้งตระหง่านด้วยความเป็นระเบียบ หน้าต่างแถวแล้วแถวเล่า ซ้ำๆ อย่างมีวินัย ทั้งสองอยู่เคียงกัน แต่ ไม่มีวันเป็นสิ่งเดียวกัน

ท้องฟ้าสีครามกว้างใหญ่ครอบคลุมพื้นที่กว่าสามในสี่ของภาพ ธรรมชาติไม่เคยอวดอ้างความยิ่งใหญ่ของตน แต่มันก็ยิ่งใหญ่อยู่เสมอ เช่นเดียวกับคนที่มีคุณธรรม ไม่จำเป็นต้องประกาศตนเอง 🌾

ท่ามกลางแสงแดดยามเย็นที่ทอดผ่านกระจกรถตู้เก่าสีเขียวอ่อน สุนัขพันธุ์ไซบีเรียนฮัสกี้ ตัวหนึ่งนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น มันคงเป็นเพื่อนร่วมทางที่ซื่อสัตย์ บนประตูรถมีกระดาษหนังสือพิมพ์และใบปลิวติดอยู่ ร่องรอยของชีวิตธรรมดาๆ ในต่างจังหวัดไทย สะท้อนภาพของ