เมื่ออายุมากขึ้น ผมสังเกตว่าการโกรธหรือร้ายใครนั้นไม่ใช่เรื่องยาวนานอีกต่อไป เพราะสิ่งที่เปลี่ยนไปคือความจำที่ไม่เหมือนเดิมจากวัยหนุ่มสาว ตอนนี้ผมมักจะโกรธแค่ช่วงสั้นๆ แล้วก็ลืมไปโดยปริยาย บางครั้งก็ขำตัวเองกับความลืมนี้ การลืมอาจจะดูเหมือนข้อเสีย แต่จริงๆ แล้วกลับกลายเป็นข้อดีในการช่วยลดความเครียดและอารมณ์ด้านลบในชีวิต ผมเชื่อว่ามันช่วยให้เรามองโลกในแง่ดีขึ้น ปล่อยวางสิ่งที่ไม่จำเป็น และมีความสุขกับปัจจุบันมากขึ้น นอกจากนี้ การปฏิบัติตัวแบบนี้ยังเหมือนการฝึกสมาธิและการปล่อยวางอารมณ์ เช่น เวลามีเรื่องไม่สบายใจ ที่ผมเคยโกรธนานๆ ตอนนี้จะพยายามเปลี่ยนเป็นการปล่อยวางและหยุดคิดเรื่องนั้นให้เร็วที่สุด ถ้าใครที่กำลังเจอความเครียดหรือโกรธใครอยู่ ลองปรับมุมมองและฝึกให้ลืมความโกรธเหล่านั้นโดยธรรมชาติ เช่นเดียวกับวัยผู้ใหญ่ที่ผมเจอ ความรู้สึกนี้อาจช่วยทำให้ชีวิตไม่หนักและมีความสุขขึ้นได้จริงๆ