ในวัยชรา หลายคนไม่ได้เพียงแค่กลัวว่าจะลืมสิ่งต่างๆ แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือการที่คนรอบข้างลืมเราไป คำว่า “ถูกลืม” นั้นสร้างความรู้สึกโดดเดี่ยวและเหงาหงอยได้อย่างลึกซึ้ง ช่วงเวลาที่เรารู้สึกว่าตัวเองยังมีคุณค่าและอยากเป็นส่วนหนึ่งของสังคม มักจะถูกท้าทายด้วยความคิดเหล่านี้ ประสบการณ์ส่วนตัวที่ได้เห็นจากคุณตา คุณยายที่บ้าน คือความรักและความเอาใจใส่เล็กๆ น้อยๆ จากครอบครัวที่ช่วยบรรเทาความกลัวนี้ได้มาก หลายครั้งที่แค่การพูดคุยเล็กๆ น้อยๆ หรือส่งข้อความว่า “ฝันดี,.นะคนไกล” ก็ช่วยให้พวกท่านรู้สึกไม่ถูกทอดทิ้ง อีกทั้งการสร้างกิจกรรมร่วมกัน เช่น การดูหนัง ฟังเพลง หรือทำสวนเล็กๆ ก็ช่วยเสริมสร้างความผูกพันและทำให้วัยชรามีความสุขมากขึ้น จากคำคมและความหมายนี้ ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่กำลังเผชิญกับช่วงวัยนี้ หรือมีคนที่เรารักอยู่ในวัยชรา ให้รู้ว่าในความทรงจำที่มีค่าของเรา ยังมีที่ว่างสำหรับพวกเขาเสมอ ไม่ใช่แค่ไม่ลืม แต่ไม่ปล่อยให้เขารู้สึกว่าถูกลืมอย่างเด็ดขาด