ตอนที่7 “บางครั้ง การรู้ชื่อของใครสักคน…เหมือนได้ถือกุญแจที่เปิดประตูไปสู่โลกของเขา” – บันทึกเช้าวันจันทร์.แสงแดดยามเช้าสาดผ่านหน้าต่างของลำพู คาเฟ่แอนด์บุ๊กส์ สร้างเงาอ่อนโยนบนพื้นไม้ ณิชมน ภักดีไทย หรือน้ำค้าง เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่ดูมั่นใจกว่าทุกครั้ง ในมือของเธอยังคงเป็นสมุดบันทึกปก

“บางครั้งสิ่งที่เราต้องการไม่ใช่การไปถึงจุดหมาย…แต่เป็นการรู้ว่าเราไม่ได้เดินคนเดียว” – บันทึกเช้าวันอาทิตย์.เช้าวันอาทิตย์ที่ลำพู คาเฟ่แอนด์บุ๊กส์ เงียบสงบกว่าปกติ ท้องฟ้าสีครามปนเมฆบาง ๆ แสงแดดอุ่น ๆ สาดผ่านหน้าต่างกระจกฝ้า น้ำค้างเดินเข้ามาในร้านด้วยฝีเท้าที่เบากว่าเมื่อวาน วันนี้เธอพกสมุดบั

ตอนที่ 5 > “บางครั้งสิ่งที่เราต้องการ...ไม่ใช่แผนที่ ไม่ใช่คำแนะนำ แค่ที่ให้อยู่ในวันที่เราไม่รู้จะไปไหนต่อ” – บันทึกเช้าวันเสาร์ . เสียงฝนตกไม่แรงนัก แต่ตกนานพอจะทำให้ถนนหน้าร้านลำพูคาเฟ่ฯ กลายเป็นทางน้ำเล็ก ๆ น้ำค้างนั่งอยู่ตรงโต๊ะเดิม ข้างหน้าต่าง แต่วันนี้เธอไม่ได้มาทำงาน

ตอนที่4 บางประโยคที่รอคนกล้าฟัง > “บางครั้ง เราไม่ได้ต้องการคำตอบ…แค่ต้องการใครสักคนที่ไม่หายไป ระหว่างที่เรากำลังสับสน” – บันทึกเช้าวันพฤหัสฯ . วันนี้เธอมาช้ากว่าทุกวัน ไม่ใช่เพราะตื่นสาย แต่เพราะไม่แน่ใจว่าจะกล้ามาอีกหรือไม่ ในสมุดเล่มเดิมที่เธอทิ้งไว้ เธอได้รับ “คำตอบกลั

ตอนที่3 คาเฟ่ที่กลายเป็นที่ปลอดภัยของใครบางคน > “ไม่ต้องเข้าใจเราทุกอย่างก็ได้ แค่ไม่เดินหนีไปตอนเราอ่อนแอ ก็ขอบคุณมากแล้ว” – บันทึกเช้าวันพุธ . อากาศเย็นกว่าทุกวัน เมฆเทาหนาแน่นเหมือนฟ้าจะร้องไห้ได้ทุกเมื่อ แต่น้ำค้างก็ยังเดินเข้าร้านลำพูคาเฟ่ฯ ตรงเวลา เธอสวมเสื้อไหมพรมคอเต่