ทีนี้รู้ซึ่งหรือยังปากที่พูดคำว่าไม่เป็นไรเพื่อให้คนอื่นสบายใจ แต่ในใจคนพูดโครตเป็นเลย ไม่เจอกับตัวเองไม่รู้หรอก คนหนึ่งอยากอธิบายคำนี้ แต่กลัวคนฟังไม่สบายใจ จึงได้แต่เก็บไว้ในใจ..

กูขอโทษที่กูโพส์เหี้ยอะไรไม่ได้เลย มันจะต้องมีคนดิ้น โปรดรู้เอาไว้เลยนะว่า คนมีเจ้าของกูไม่เอา กูพอละ มีงทำใจให้สบายเถอะ อย่ามาทะเลาะกันเพราะกู รักกันไปให้ดูดดื่มเถอะ กูยินดีด้วยเสมอ จากใจคนอย่างกู

ที่เธอเงียบ ไม่ทักเราเลย เราถือว่าเธอมีความสุขดี กับการใช้ชีวิตคู่ของเธอแล้วนะ เราก็จะไม่รอเธอแล้ว เราก็จะไปหาความสุขของเราบ้าง ไม่ว่ากันนะ อย่ากลับมาในวันที่เราไปไกลแล้ว เพราะเราเดินไปไกลเกินกว่าจะย้อนกลับแล้วนะ

"ใจกูพอเสียทีเถอะ" ที่เห็นของอร่อยแล้วต้องนึกถึงเค้า อยากถามเขาว่า หิวไหม กินข้าวหรือยัง ถามไปเขาก็ไม่ได้ตอบกลับมา (ถามเองตอบเองนักเลงพอ)