เมื่อก่อนเราเคยเป็นคนที่ตื่นมาแล้วอยากทำงาน อยากพัฒนาตัวเอง อยากเก่งขึ้น อยากมีอนาคตที่ดี แต่พอวันนึงเริ่มหมดไฟ สัญญาณแรกที่ชัดที่สุดสำหรับเรา คือ… “การตื่นมาแล้วไม่รู้สึกอยากเริ่มต้นวันใหม่อีกต่อไป” ไม่ได้ขี้เกียจ ไม่ได้ไม่รับผิดชอบ แค่ทุกอย่างมันเริ่มหนัก จนใจมันเหนื่อย จากคนที่เค

“เราเคยเป็นคนที่รักงานนี้มาก” เมื่อก่อนเราเคยตั้งใจทำงานมากจริงๆ จากพนักงานธรรมดา เราค่อยๆเรียนรู้ทุกอย่างเอง ทำงานเกินหน้าที่ รับผิดชอบทุกอย่างเท่าที่ทำได้ เราเคยภูมิใจกับการเติบโตของตัวเองมาก ภูมิใจที่ได้เป็นคนเก่ง ภูมิใจที่ได้ช่วยทีม ภูมิใจที่รู้สึกว่า “ตัวเองมีค่า” ต่อให้เหนื่

“ไม่รู้จริงๆหรอ?” คือประโยคที่เราได้ยินบ่อยที่สุดตอนทำงาน ทั้งที่หลายครั้ง… ไม่มีใครเคยสอนเลยด้วยซ้ำ ตอนขึ้นเป็นผู้จัดการใหม่ เราต้องเรียนรู้งานเองแทบทุกอย่าง ลองผิด ลองถูก แก้ปัญหาหน้างานเองตลอด แต่สิ่งที่ได้ยินบ่อยกว่า “เดี๋ยวสอนนะ” กลับเป็น… “แค่นี้ยังไม่รู้อีกหรอ?” มันเป็น

เคยไหม? โดนโยนงานมาให้ ทั้งที่ไม่เคยมีใครสอนจริงๆสักครั้ง ถามเยอะก็โดนมองว่าไม่เก่ง ทำพลาดก็โดนว่า “แค่นี้ยังไม่รู้?” ทั้งที่ความจริงคือ… เราแค่กำลังพยายามเรียนรู้ทุกอย่างด้วยตัวเอง บางที่ทำงานไม่ได้สร้างคน แต่ใช้ความกดดันบังคับให้คนโต เรากลายเป็นคนเก่ง ไม่ใช่เพราะมีคนปั้น แต่เ

โตมาแบบไม่มีคนสอน ไม่มีคนคอยบอกว่า “ทำแบบนี้นะ เดี๋ยวมันจะง่ายขึ้น” มีแต่คำว่า “แค่นี้ก็ไม่รู้หรอ?” เราโตจากการโดนโยนงาน โตจากการแก้ปัญหาคนเดียว โตจากความผิดพลาดที่ไม่มีใครช่วยรับ บางครั้งไม่ได้เหนื่อยเพราะงานหนัก แต่เหนื่อยเพราะต้องพยายามเก่ง ทั้งที่ไม่เคยมีใครสอนเลยด้วยซ้ำ สุดท

“ไม่ได้ลาออกจากงาน แต่ลาออกจากความรู้สึกที่ต้องฝืนทุกวัน” ฉันเคยเป็นคนที่อดทนมาก ทำงานมา 9 ปี เริ่มจากพนักงานธรรมดา จนขึ้นเป็นผู้จัดการ ไม่เคยเกี่ยงงาน ไม่เคยหยุดพัฒนาตัวเอง และพยายามรับผิดชอบทุกอย่างให้ดีที่สุด แต่สิ่งที่เหนื่อยที่สุด ไม่ใช่ปริมาณงาน… มันคือ “คำพูด” แรงกดดัน แล

เราตัดสินใจลาออกจากงานที่ทำมา 9 ปี เพราะหัวหน้างานเป็นคน #งี่เง่าไม่มีเหตุผล หลายคนถามว่าถ้า #หัวหน้างานไม่ดี ทำไมถึงทนมาได้ตั้งนาน เล่าก่อนว่า ตอนที่เราเข้ามาทำงานแรกๆ หัวหน้าคนนี้อยู่ห่างจากเรา 2 ระดับอยู่มาจนครบ 5 ปี เราได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการสาขา และหัวหน้าคนนั้นได้เป็นหัวหน้าโดย