Miss you, pungent father.
A Memoir.
When one small episode, the memory was that of the alarm from the father. The moment when the sun light began to pass dimly through the window, there was a voice that hid the distance of teaching to wake up and fight with the chicken that was early in the morning, an order that was difficult to discipline us. The next moment, there would only be eyes from the father and almost no sound of you. Stalled during the evening when you picked up from school and ate snacks from my father's liquor band table, listening to a tease conversation with the shopkeeper. There would only be two children. And the father, in fact, we had three brothers, but the mother usually took one back. The father took two.
Dad often acted with stereotypes and time limits as a disciplinarian.
My teachings are an act that shows more than words that are shouting, teaching, or insulting. When you get drunk from liquor poisoning, you will tell stories in the past and Lao languages. Hidden as a template for us to see only your lifestyle, which I often like to listen to and remember to this day, I can't remember. If there is one thing we have seen, my father's discipline, apart from being an art teacher in a private school, is that he will write pictures every Saturday, Sunday, some oil paintings, some cartoons, and walk, watering trees, micks, and blisters to pick up children and drink, but when he is drunk, he is often more than usual. Even though I am afraid, that is an obstacle that we do not dare to ask stories other than my father. But when I grew up, I saw stories through my photos and some of my father's notes, and there were some comparisons from the stories that Auntie and Auntie told me with the evidence of the photos, so I could sort the stories in a comparable head because my father was a great thinker, but the obstacle was that he was afraid when he was drunk, he would only be fierce. So the stories must be noticed only by his actions, but everything went with kindness to everyone, and the child was arrogant. The jealousy looked scary, but in fact, he was funny and kind to know you.
Sergeant Major Pong Thong, Yuk Tan Nan, a pen name, "pungent."
เมื่ออ่านเรื่องราวจากบทความนี้แล้ว ผมเองนึกถึงประสบการณ์ส่วนตัวกับพ่อที่มีลักษณะการสอนที่คล้ายกัน คือเน้นการสั่งสอนผ่านการกระทำ มากกว่าคำพูดที่ดังหรือรุนแรง บางครั้งพ่อของผมก็ใช้เวลาว่างในการทำกิจกรรมที่มีระเบียบเช่นการทำสวน รดน้ำต้นไม้ และวาดรูป ซึ่งเป็นวิธีสอนที่ทำให้ผมเห็นถึงความรักในสิ่งที่ทำ และการมีวินัยในชีวิตประจำวัน ความน่าสนใจของเรื่องราวนี้อยู่ที่ภาพของพ่อที่ดูเคร่งขรึม แต่แฝงไปด้วยความรักลึกซึ้งที่ไม่แสดงออกด้วยคำพูดเสมอไป เมื่อพ่อเมาอาจดูดุ แต่ถ้าลองเข้าใจและมองลึกลงไป จะพบว่าเขาต้องการสื่อสารความหวังดีและเป็นตัวอย่างให้ลูกหลานได้รับรู้และเรียนรู้ในแนวทางของชีวิต นอกจากนี้ การจดบันทึกและถ่ายรูปของพ่อ ยังเป็นสิ่งที่สะท้อนถึงความรักและความตั้งใจที่จะเก็บรักษาความทรงจำที่ล้ำค่าของครอบครัว ผมคิดว่าเราทุกคนสามารถเรียนรู้ได้จากการปฏิบัติเหล่านี้ ว่าการแสดงออกของความรักและการสอนลูกนั้นไม่ได้มีรูปแบบเดียว แต่การใช้เวลาร่วมกันและความตั้งใจในการทำสิ่งต่างๆล้วนเป็นบทเรียนชีวิตที่ยิ่งใหญ่ ดังนั้นสำหรับใครที่กำลังคิดถึงพ่อหรือผู้มีอิทธิพลในชีวิต บทความนี้อาจช่วยให้เกิดความเข้าใจและเห็นคุณค่าของทุกช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกัน ถึงแม้ว่าการแสดงออกของพ่อจะต่างจากที่เราคาดหวัง แต่ในทุกสิ่งที่เขาทำล้วนมีความหมายและความรักแฝงอยู่เสมอ
